Πού πήγαν οι φασίστες;

Γράφει ο Ηλίας Ιωακείμογλου

Τα σημάδια είναι πλέον αδιαμφισβήτητα· στην Ελλάδα διανύουμε το στάδιο της συγχώνευσης της αστικής τάξης με τον φασισμό σε μια εξαιρετικά ισχυρή συμμαχία. Βρισκόμαστε πολύ κοντά στο σημείο μη-επιστροφής, στο σημείο συνάντησης πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή, όπου ανοίγεται μπροστά μας η εποχή των τεράτων· των τεράτων που πλήθυναν στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία και στις παρελάσεις των εθνικών εορτών, που εποίκισαν τις λαϊκές γειτονιές και τη νεολαία των προαστίων της αστικής τάξης, εγκαταστάθηκαν στον νομιμοποιημένο καθημερινό ρατσισμό των «απλών ανθρώπων», ευνοήθηκαν από τις αποφάσεις των δικαστηρίων, τράφηκαν από την άνοδο του θρησκευτικού σκοταδισμού και τις πολεμοχαρείς ιαχές του σοβινισμού, συναντήθηκαν με τον νεοφιλελεύθερο-ακροδεξιό αναθεωρητισμό της ελληνικής ιστορίας, κατέκτησαν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων όπου η ευτέλεια του χρυσαυγίτη συντίθεται με τη νεοφιλελεύθερη εξαδέλφη της, επέβαλαν ως κυρίαρχα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας τα σκάνδαλα και τις καταχρήσεις, την αποθέωση της ασημαντότητας, την αποχαύνωση των τηλεοπτικών παιχνιδιών κοινωνικού δαρβινισμού και τις χουντικής αισθητικής εκπομπές τηλεοπτικής διασκέδασης· και όλα αυτά τελικά μπήκαν κάτω από την ομπρέλα της αστικής τάξης και της ΝΔ.

Η σύγκλιση του νεοφιλελευθερισμού με τον ναζισμό και τα παρακλάδια του έχει οδηγήσει σε ιστορική συνάντηση που τώρα «δένει» σε συμμαχία· αυτό εξηγεί τις κινήσεις της κυβέρνησης που έχουν μικρή ή μηδαμινή πρακτική πλην όμως μεγάλη ιδεολογική σημασία, όπως η κατάργηση του ασύλου και η εκκένωση των καταλήψεων των Εξαρχείων. Αυτές οι κινήσεις ανήκουν στο τελετουργικό της συνεύρεσης της αστικής τάξης και της ΝΔ με τους φασίστες σε έναν ισχυρό συνασπισμό για την πλήρη υποταγή των υποτελών κοινωνικών τάξεων, του λαού της Αριστεράς, των αναρχικών και κάθε αντικαπιταλιστικής δύναμης.

Στη διαδικασία αυτή, της συγχώνευσης όλων των δυνάμεων της Δεξιάς στο Μαύρο Μέτωπο, σε ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό σχηματισμό, ο νεοφιλελευθερισμός ηγεμονεύει επί του φασισμού υιοθετώντας αυτός ο ίδιος τις ακροδεξιές θέσεις των ναζί σε όλα τα ζητήματα πλην της οικονομίας· θυσιάζει ως Ιφιγένεια κάτι από την ιδεολογική παράδοσή του, τον πολιτικό φιλελευθερισμό, που ευνοεί την προστασία των ατομικών ελευθεριών, την ισότητα των δικαιωμάτων και την ανοχή των αντίθετων απόψεων, την αποδέσμευση από τον αυταρχισμό, τον ακραίο εθνικισμό και τον ρατσισμό. Σχηματίζεται έτσι το Μαύρο Μέτωπο του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού, ενός τροποποιημένου ως προς τις θεωρητικές του αρχές νεοφιλελευθερισμού, ώστε να επιτύχει την ανασυγκρότηση της μεγάλης, ενιαίας, παράταξης της Δεξιάς κατά το πρότυπο της ΕΡΕ και της ΝΔ όπως ήταν πριν αυτονομηθούν οι φασίστες σε δικούς τους πολιτικούς σχηματισμούς. Η εκλογική ήττα της Χρυσής Αυγής δεν επήλθε από τις δυνάμεις της Αριστεράς αλλά επειδή η ΝΔ, ως αυθεντικός πολιτικός εκπρόσωπος της αστικής τάξης, δημιούργησε το ιδεολογικό μόρφωμα του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού».

Αυτή η σύνθεση του νεοφιλελεύθερου με το ακροδεξιό πολιτικό πρόγραμμα συνενώνει στο Μαύρο Μέτωπο, στη νέα ταξική συμμαχία, το τραπεζικό κεφάλαιο, τους κεφαλαιοκράτες της βιομηχανίας και των υπηρεσιών, τους επαγγελματίες της αστικής ιδεολογίας, οικονομολόγους, κληρικούς, καθεστωτικούς δημοσιογράφους, διαφημιστές και άλλους προπαγανδιστές, αλλά και μια μερίδα ανέργων, εξαθλιωμένων συνταξιούχων και ηλικιωμένων μικρο-ιδιοκτητών, στελέχη των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, θρησκόληπτους και μπράβους, καθεστωτικούς λογοτέχνες, υψηλόβαθμα στελέχη του δημόσιου τομέα, νοικοκυραίους, επαγγελματίες της νύχτας, του σκοινιού και του παλουκιού, και τους παρόμοιους. Η νέα συντηρητική ταξική συμμαχία, το Μαύρο Μέτωπο, βασίζεται στο μίσος για τον μετανάστη, στον εθνικισμό και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της αστυνομίας, του στρατού, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, της μηδενικής ανοχής και της συντριβής των πιο αδύναμων, της συντριβής των αριστερών και των αναρχικών, αλλά βασίζεται επίσης στην ιδέα ότι την οικονομία μπορεί και πρέπει να τη ρυθμίζει η Αγορά, αφού όμως πρώτα η πολιτική εξουσία θέσει με τον πιο ωμό και βίαιο τρόπο το πλαίσιο και τους όρους της λειτουργίας της.

Αγορά, Πατρίς, Θρησκεία και Αστυνομία είναι οι θεσμοί της νέας ταξικής συμμαχίας, Κέρδος, Ησυχία, Τάξη και Ασφάλεια οι αξίες της. Παρέχει μεγάλα προνόμια στην αστική τάξη, υπόσχεται μικρά πλην όμως υπολογίσιμα προνόμια στη λαϊκή συντηρητική βάση της Δεξιάς, ασφάλεια (υπαρκτή ή φαντασιακή), αξιοπρεπή διαβίωση στους νοικοκυραίους της μικροαστικής τάξης και ανθρωποθυσίες μεταναστών, αναρχικών και αριστερών στο τηλεοπτικό Κολοσσαίο για τον Λαό της Δεξιάς.

Δεν υπάρχει πλέον ο χρόνος να αποτρέψουμε τη μοιραία συνάντηση των νεοφιλελεύθερων με τους ναζήδες. Τώρα, η συγκυρία έχει αλλάξει: θα πρέπει να σκεφτόμαστε πλέον πώς θα επανιδρύσουμε τους σχηματισμούς μάχης που χρειαζόμαστε.

One comment

  1. Όπως είχα γράψει πριν 2,5 χρόνια:
    Είναι εντυπωσιακό να διαπιστώνεις, σε επαφές (δια ζώσης ή διαδικτυακώς) πώς τα διάφορα είδη συντηρητισμού έχουν συμπτυχθεί εσχάτως σε ένα φασιστοειδές συμπίλημα.
    Μενουμευρώπηδες, ευρωλάγνοι, δυτικόφιλοι υπερασπιστές του “ορθολογισμού”, του “εκσυγχρονισμού” και της «προόδου», οπαδοί του «ευρωπαϊκού μας σπιτιού» και του «ευραωατλαντικού ελεύθερου κόσμου», πιστοί του Χάγιεκ, του Φρίντμαν και του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού, όταν η κουβέντα πάει στα «εθνικά» μεταμορφώνονται σε σωβινιστές, εθνικιστές, τουρκοφάγους, αλυτρωτιστές, μιλάνε για «τουρκο-μογγόλους», «γυφτοσκοπιανούς» και «βρωμο-αλβανούς», αλύτρωτες πατρίδες και μεγαλοϊδεατισμούς για «να πάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά».
    Όταν πάλι στραφεί η συζήτηση στα κοινωνικά, πέρα από οπαδοί του κοινωνικού δαρβινισμού και της ανθρωποφαγίας, των ιδιωτικοποιήσεων και των απολύσεων, του ανηλεούς ανταγωνισμού και της ανεμπόδιστης συσσώρευσης πλούτου, εμφανίζονται ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί, αντισημίτες, ισλαμοφάγοι, ισάξιοι της χρυσής αυγής, ζητώντας απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξόντωση στα σύνορα ή πνίξιμο στη θάλασσα, εθνοκάθαρση, κατάργηση δικαιωμάτων κι ελευθεριών και απαιτώντας οι γκέι να κρύβονται κι οι γυναίκες να γυρίσουν στην κουζίνα -ή στο μπουρδέλο.
    Ενώ επαίρονται για την ανωτερότητα της προοδευμένης δύσης και το θρίαμβο της «κοινής λογικής» και επιμένουν να ορκίζονται στην ΤΙΝΑ και το «τέλος της ιστορίας», την ίδια στιγμή προκύπτουν θεούσοι σκοταδιστές, φανατικοί του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», παραδοσιολάτρες που υιοθετούν κάθε δοξασία θρησκόληπτων ξεμωραμένων -ρασοφόρων και μη- και κάθε ανορθολογική συνομωσιολογία, διαλαλώντας την πίστη τους στο δόγμα «έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ’ αφήσουμε!». Ταυτόχρονα, αρέσκονται να αυτοθαυμάζονται για το αρχαίο «τους» παρελθόν και το μεγαλείο των «αρχαίων ημών προγόνων», παρ’ ότι απορρίπτουν τη δημοκρατία, αδιαφορούν για την φιλοσοφία και μισούν την «θολοκουλτουριάρικη τέχνη» και αρκούνται μάλλον στον θαυμασμό των πολεμικών, και μόνο, κατορθωμάτων. Αυτό δεν τους εμποδίζει να υιοθετούν παράλληλα κάθε μυστικιστικό ή αποκρυφιστικό παραμύθι περί «μυστικού αρχαίου πολιτισμού» με «διαγαλαξιακά επιτεύγματα» και «εξωαστρική καταγωγή», που «μας κρύβουν» την ύπαρξή του «οι εχθροί μας».
    Την ίδια στιγμή που στηλιτεύουν την «τυραννία» του κομμουνισμού, την «δικτατορία» του σοσιαλισμού, την «ανελευθερία» του κρατισμού και την «παλαβομάρα» του «εθνο-λαϊκισμού», θαυμάζουν κάθε δικτάτορα και τύραννο, απ’ τον Μεταξά και τον Παπαδόπουλο, μέχρι τον Πινοσέτ και τον Χίτλερ, ζητάνε αστυνομοκρατία, θανατική ποινή, ελεύθερη οπλοκατοχή κι οπλοχρησία, προληπτικές φυλακίσεις, ποινικοποίηση φρονήματος, ιδεών και ιδεολογιών, επίσημη κατάργηση της «λαϊκής κυριαρχίας», στρατόπεδα εργασίας για τους «απείθαρχους», αυταρχική εκπαίδευση για τους ανήλικους, ελεύθερο ξυλοδαρμό σε γυναίκες και παιδιά για να μαθαίνουν «τη θέση τους» ή «πειθαρχία», αντίστοιχα, και φυσικά εξορία «για να πάνε στην Κούβα και τη Βόρεια Κορέα» όσοι δεν συμφωνούν μαζί τους.
    Όσο μιλάνε για τις «ευκαιρίες» του καπιταλισμού και το πόσο τρομερό κι ωραίο είναι να φιλοδοξεί ο φτωχός να πλουτίσει και πόσο σπουδαίο και δημιουργικό πράμα είναι ο καταναλωτισμός κι η απληστία, ταυτόχρονα λατρεύουν, όχι μόνο κάθε μαφιόζο ολιγάρχη και χυδαίο πειρατή που «έπιασε την καλή» κι «έβγαλε φράγκα» πατώντας επί πτωμάτων, αλλά και αριστοκράτες, βασιλιάδες, δυναστείες, διασημότητες, celebrities και κάθε είδους αφ’ υψηλού επιδείξεις περιφρόνησης προς την αδαή, ανίκανη ν’ αυτοκυβερνηθεί και άξια μόνο για τυφλή υπακοή πλέμπα – ώστε ο όρος «βασιλοχουντικός» να τους ταιριάζει γάντι.
    Με λίγα λόγια, όλες οι μορφές συντηρητισμού και αντίδρασης έχουν συγχωνευτεί πια σε ένα ενιαίο -όσο και κραυγαλέα αντιφατικό- αμάλγαμα, το οποίο σχηματίζει το αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού της μεταμοντέρνας εποχής μας!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s