Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ: 2 ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΛΑΛΕ ΑΛΑΤΛΙ

{Τα δύο παρακάτω έργα της Λάλε Άλατλι* δημοσιεύτηκαν στη Σελίδα των Στίχων, στην εφημερίδα «Η ΚΟΚΚΙΝΗ» φύλλο 5, Δεκέμβρης 2019}

* Η Lale Alatli γεννήθηκε στην Ινσταμπούλ το 1976. Από το 2006 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως μεταφράστρια βιβλίων και ιστοσελίδων, ως διερμηνέας και ως καθηγήτρια της τουρκικής γλώσσας.

Προς τον αξιότιμο Θεούλη μου,

Επειδή μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας θεωρώ απαράδεκτο να έχετε προσλάβει τον άνθρωπο στη θέση μου χωρίς να ζητήσετε τη γνώμη μου και χωρίς να με προειδοποιήσετε,

Επειδή με το πέρασμα του χρόνου εκεί έξω έχω φθαρεί και κουραστεί,

Επειδή όσο και να προσπαθώ δεν καταφέρνω πλέον να είμαι ο πιο τυραννικός,

Επειδή έχω την αυτογνωσία και την ανωτερότητα να αποδεχτώ πως ο άνθρωπος έχει καταφέρει να είναι πιο κακός και δυνατός από μένα,

Επειδή δεν μπορώ πλέον να προσφέρω κοινωνικό έργο με αυτές τις συνθήκες και σε αυτό το περιβάλλον εργασίας,

Επειδή ο άνθρωπος καταστρέφει τα πάντα και σκοτώνει τα ζωντανά πολύ πιο γρήγορα και αποτελεσματικά από μένα,

Εν κατακλείδι, επειδή στην συμφωνία μας δεν συμπεριλαμβανόταν ότι εσείς και ο άνθρωπος θα αναλάβετε μέρος των καθηκόντων μου,

ΖΗΤΩ

Nα γίνει δεκτή η παραίτησή μου με την ανάλογη αποζημίωση και όλα τα συναφή νόμιμα δικαιώματά μου.

Υ.Γ. Τελικά το “ουδείς αναντικατάστατος” δεν είναι μύθος.

Με εκτίμηση,

Ο πάντα δικός σας

             Διάβολος Σατανίδης

Η Βιάν

Τι νόστιμο ήταν εκείνο το μανιτάρι του μοναδικού δάσους της περιοχής, ο λεγόμενος αμανίτης μυγοκτόνος! Μπορεί να σκότωνε τις μύγες, αλλά όχι τις γυναίκες. Γι’ αυτό άραγε στα τουρκικά λεγόταν και το μανιτάρι της νύφης;

Η Bιάν ένιωθε σαν νύφη με το τσάι μανιταριού που έφτιαχνε μετά από κάθε επίσκεψη των ανδρών της JITEΜ, της μυστικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Το τσάι αυτό, εκτός από όλη την ψυχική και οικονομική φτώχεια, εξάτμιζε και τις μυρωδιές της σαρκικής επαφής, τη λεκτική επίθεση και τους πόνους που προκαλούσαν οι μπουνιές και οι κλωτσιές. Ερχόταν τακτικά και αναζητούσαν τον αδερφό της που είχε ανέβει στα βουνά με άλλους συγγενείς. Η Bιάν -όρεξη για ζωή στα κουρδικά- τους έλεγε επανειλημμένα ότι δεν ξέρει. Φώναζαν αυτοί «Οι Κούρδοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα στα χώματά μας!» Με το τσάι, όμως, όλα εξαχνίζονταν. Αυτές οι 3-4 ώρες ήταν το δώρο του θεού του τσαγιού στη ζωή της.

Όταν αποφάσισαν να έρθουν στην Ευρώπη, είχε σκεφτεί πως το μόνο που θα της έλειπε θα ήταν αυτές οι ώρες. Τα μαύρα βουνά, τα ξυπόλητα παιδιά, οι γυναίκες με τον φόβο του σπουργιτιού στα μάτια και στην καρδιά, τα πολύχρωμα ρούχα μέσα στη μαυρίλα. Όχι, δεν θα της έλειπαν. Μόνο για λύπηση ήταν αυτό το μέρος, όχι για νοσταλγία.

Το ταξίδι με τα τρομακτικά κύματα του γαλάζιου υγρού που έβλεπε για πρώτη φορά, ο καταυλισμός στη Λέσβο, άλλο ένα ταξίδι δύσκολο για να φτάσουν σε ένα κρύο χωριό που λεγόταν Φινλανδία. Όχι δεν της είχε λείψει το γυμνό χωριό, ούτε οι γονείς και οι φίλες της, ούτε το ηλιοβασίλεμα πάνω από τα φαλακρά βουνά, από τους δολοφόνους. Όχι, τίποτα! Της είχε λείψει μόνο εκείνο το τσάι ευχαρίστησης, της έστω προσωρινής χαράς!

Αυτό που δεν ήξερε η Βιάν σε εκείνο το παγωμένο δάσος ήταν πως το μανιτάρι της νύφης που μάζεψε ήταν ο αμανίτης δυσώδης, ο λεγόμενος άγγελος του θανάτου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s