Αλληλεγγύη και λευτεριά – Ένα αλληγορικό παραμύθι για τους νεκρούς απεργούς πείνας του Grup Yorum

Grup Yorum Halkın Sanatı Susmasın Diye Ölüm Orucuna Devam Ediyor ...

Γράφει η Λάλε Άλατλι

Ένα παραμύθι για τα εγγόνια μας, όταν θα μας ρωτήσουν γι’ αυτήν την εποχή.

*Το κείμενο στα τουρκικά μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Αλληλεγγύη και λευτεριά

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια κοντινή χώρα, όπου όλα τα ζώα ζούσαν μόνο κάτω από τους κανόνες του δάσους, υπήρχε ένα μουσικό συγκρότημα με διάφορα πουλιά. Στο τραγούδι ήταν το τρυφερό σπουργίτι, στην κιθάρα ο γενναίος γλάρος. Διάφορα ζώα σε όλο το ζωικό βασίλειο τραγουδούσαν μαζί για αλληλεγγύη και λευτεριά.
Σ’ αυτήν τη χώρα ζούσε και μια γαλοπούλα πολύ δυνατή και με μεγάλη εξουσία. ‘Ήθελε να ακούνε όλοι μόνο την τσιρίδα της και τίποτα άλλο. Έλεγχε τα πάντα για να μην μπορεί να σηκώσει κανείς το κεφάλι. Δεν ήθελε να ακούσει για αλληλεγγύη και λευτεριά.
Όταν η γαλοπούλα έμαθε για το συγκρότημα, ξαφνικά όλη η παρέα βρέθηκε σε κλουβί με τα φτερά δεμένα. Η γαλοπούλα χαμογελούσε χαρούμενη με το κλειδί στο χέρι. Πίστεψε ότι θα μπορούσε να τους σταματήσει έτσι. Αλλά τώρα το απαγορευμένο τραγούδι ακουγόταν πολύ πιο δυνατά. Δεν το τραγουδούσαν μόνο τα πουλιά αλλά και τα μυρμήγκια, οι ελέφαντες, τα άλογα, οι πασχαλίτσες, τα ποντίκια… «Αλληλεγγύη και λευτεριά!»
Τα πουλιά μες το κλουβί, από τη στεναχώρια σφράγισαν τα ράμφη τους. Ούτε φαΐ ούτε τραγούδι. Και τα άλλα ζώα ήταν πολύ στεναχωρημένα επίσης, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Όποιο προσπαθούσε να βοηθήσει τα φυλακισμένα, ξυπνούσε κι αυτό μες το κλουβί. Όσο τα κλουβιά γέμιζαν, τόσο πιο δυνατά ακουγόταν το τραγούδι σε όλη τη χώρα. «Αλληλεγγύη και λευτεριά!»
Η γαλόπουλα όλο και περισσότερο εκνευρισμένη άρχισε να τρώει ένα-ένα τα πουλιά. Δεν χόρταινε το θάνατο. Κι έτσι μια μέρα άρπαξε το τρυφερό σπουργίτι κάνοντάς το για πάντα αθάνατο. Τότε ακούστηκε ακόμα πιο δυνατά το τραγούδι τους. Μια μεγάλη χορωδία με πεταλούδες, σκιουράκια, αγελάδες, αλεπούδες… Ακόμα και τα ψάρια κι οι αχινοί φώναζαν «αλληλεγγύη και λευτεριά!».
Η γαλοπούλα ήθελε να τα φάει όλα και να μην ξανακούσει το τραγούδι αυτό. Έστρωσε το τραπέζι και έφαγε ακόμα ένα, ακόμα ένα, ακόμα ένα… Άρχισαν να τραγουδάνε ακόμα κι οι παπαρούνες, οι ελιές, οι κερασιές, οι μολόχες, οι κατιφέδες… «Αλληλεγγύη και λευτεριά!».
Ήταν τόσο μα τόσο ανελέητη που δεν χόρταινε το θάνατο, συνέχισε να τα τρώει ένα-ένα κι έτσι μια μέρα δεν έμεινε κανένα ζώο γύρω της ούτε και κάποιο φυτό, αλλά το αθάνατο τραγούδι δεν σταμάτησε.
Γι’ αυτό τώρα αν αφουγκραστείτε προσεκτικά, μπορείτε να ακούσετε τα σύννεφα, τον ήλιο, το φεγγάρι, τη θάλασσα και τα βράχια να τραγουδάνε «αλληλεγγύη και λευτεριά!».

2 comments

Γράψτε απάντηση στο Φανή Βαλσαμάκη Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s