Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ αυτού του καλοκαιριού έρχονται μέσα σε συνθήκες, στις οποίες η Δεξιά κατέγραψε μια ξεκάθαρη εκλογική νίκη. Παρά τα τέσσερα χρόνια πολύ σκληρής διακυβέρνησης, με πλήθος σκανδάλων να τη συνοδεύουν, με αίμα στα χέρια της, κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα όχι μόνο για την Αριστερά και τα κινήματα αυτού του τόπου. Κατάφερε ένα πλήγμα σε κάθε άνθρωπο, που δεν ενστερνίζεται ή δεν χωράει στο κυβερνητικό αφήγημα. Αυτό το πλήγμα καλούμαστε να επουλώσουμε άμεσα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σοκαριζόμαστε, να στεκόμαστε με αμηχανία, να αναστοχαζόμαστε. Καλούμαστε να δράσουμε περνώντας στην αντεπίθεση.

Ο πολύχρωμος κόσμος των αντιρατσιστικών φεστιβάλ είναι ο τόπος, για να ξανασυναντηθεί ο κόσμος της Αριστεράς και των κινημάτων. Όλα τα πλάσματα, που βγήκαν στους δρόμους, για να διαμαρτυρηθούν για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, για τους καλλιτέχνες, για την αστυνομική καταστολή, για την ατιμωρησία του βιαστή Λιγνάδη, για τις διεκδικήσεις των φοιτητ(ρι)ών, για τον δολοφονημένο από την αστυνομία ρομά Κώστα Φραγκούλη, για την αθλιότητα των πλειστηριασμών. Όλα τα πλάσματα, που έγιναν μια αγκαλιά, για να κλείσει μέσα της τη Μάγδα Φύσσα και τις μητέρες των κοριτσιών που τα δολοφόνησαν, την επιζώσα Γεωργία Μπίκα, τις αδερφές μας στο Ιράν, τις μετανάστριες και τις προσφύγισσες, που περνούν με μια πλαστική βάρκα το Αιγαίο ή τα επικίνδυνα περάσματα του Έβρου. Στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ συναντιόμαστε όσες νιώσαμε αηδία για τον φράχτη, δίπλα στον οποίο φωτογραφίζονταν με καμάρι οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου αυτού.

Η δύναμή μας είναι ακριβώς αυτός ο κόσμος της αλληλεγγύης. Της αλληλεγγύης όχι μόνο με μετανάστριες και προσφυγ(ισσ)ες, αλλά και με κάθε ευάλωτο άνθρωπο. Η σπουδαία επιτυχία των Αντιρατσιστικών φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια έγκειται ακριβώς σ’ αυτό: στο ότι κατόρθωσαν να ενώσουν σε μια μεγάλη γιορτή τις διεκδικήσεις του ευρύτερου αντιρατσιστικού κινήματος με τις αντίστοιχες άλλων κινημάτων. Του αντιφασιστικού, του φεμινιστικού και λοατκια+, του φοιτητικού, του αναπηρικού, του εργατικού, του οικολογικού. Πέτυχαν να εκφράσουν αιτήματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής σε οριακές στιγμές στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Σε μια εποχή, που κατακλύζεται από φωνές μίσους προς οτιδήποτε δεν χωράει στο στερεοτυπικό κουτάκι συστημικής κανονικότητας, αποδεικνύεται πολλαπλά κρισιμότερη η σημασία των αντιρατσιστικών φεστιβάλ. Για τρεις μέρες λειτουργούν ως το μεγάφωνο της δικής μας φωνής. Της φωνής του αντιρατσισμού και της αλληλεγγύη, που σκεπάζει τις κραυγές και τα ουρλιαχτά των ρατσιστών, των ομο/τρανσφοβικών και των νοικοκυραίων, που είναι η πρώτη ύλη για να ξαναδεθεί το οργανωμένο κίνημα του φασισμού.
Ερχόμαστε να ορθώσουμε έναν δικό μας φράχτη. Έναν φράχτη φτιαγμένο από τα υλικά της συντροφικότητας, της διάθεσης αλλαγής ενός συστήματος, που –για να μπορέσει να αυτοσυντηρηθεί- διαιρεί, καταπιέζει, εκμεταλλεύεται.

Ο κόσμος της αλληλεγγύης έχει εκφραστεί πολλές φορές: όταν έρχονταν κατά κύματα οι αναγκεμένοι αυτής της Γης, όταν έπρεπε να ορθωθεί ένα φράγμα απέναντι στους φασίστες, όταν το κακοποιημένο και δολοφονημένο σώμα του Ζακ ζητούσε δικαίωση, όταν άνθρωποι κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς, όταν μετρούσαμε γυναικοκτονημένες αδερφές μας, όταν απέλυαν συντρόφους και συντρόφισσές μας.

Για 24η χρονιά στήνουμε αντιρατσιστικά φεστιβάλ, που δεν γνωρίζουν σύνορα, φράχτες, περιορισμούς και απαγορεύσεις:
Στη Θεσσαλονίκη με κεντρικό σύνθημα «Σύνορα δεν έχουν οι αγώνες μας ούτε το γέλιο μας πατρίδα» στις 15, 16 και 17 Ιούνη (στο Πάρκο ΧΑΝΘ).
Στην Αθήνα με κεντρικό σύνθημα «Οι φράχτες την πλατωσιά του κόσμου μας στενεύουν» στις 7, 8 και 9 Ιούλη (στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια).

Έχει σημασία να τα στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Ακριβώς γιατί συλλαβίζοντας τον δικό μας κόσμο, διαβάζουμε το όραμα μιας κοινωνίας, στην οποία κανένας δεν θα στιγματίζεται από το χρώμα του δέρματός του, από το ποιος είναι, πώς εκφράζεται, ποιον ερωτεύεται, αν είναι ανάπηρος ή όχι, αν πιστεύει σε κάποιον θεό ή σε κανέναν θεό.

Μιας κοινωνίας, πάνω σε έναν βιώσιμο πλανήτη, στον οποίο οι φράχτες θα θυμίζουν ένα θλιβερό παρελθόν ανισότητας και αδικίας.

*Το άρθρο είναι δημοσιευμένο το 19ο φύλλο της εφημερίδας «Η Κόκκινη» (Μάης-Ιούνης 2023), που κυκλοφορεί.