Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος

«Δημοκρατία», «Ελευθερία», «Ισονομία». Σύμφωνοι. Αλλά θα ισχύσουν αυτά και για τους Παλαιστίνιους;

Αυτόν καιρό αναφέρεται συχνότερα στις ειδήσεις το Ισραήλ. Όχι για το πρόσφατο τρομακτικό έγκλημα του ισραηλινού στρατού στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν με τους δεκάδες δολοφονημένους Παλαιστίνιους, έγκλημα που ελάχιστα προβλήθηκε στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ. Αλλά για τις τεράστιες επαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις στις πόλεις του Ισραήλ ενάντια στον ακροδεξιό κυβερνητικό συνασπισμό του Νετανιάχου, ο οποίος επιχειρεί στην ουσία να ποδηγετήσει τη δικαστική εξουσία της χώρας.

Ενάντια στις πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις Νετανιάχου έχουν ξεσηκωθεί και οι πέτρες στο Ισραήλ. Οι διαδηλώσεις, παρά τις συνθήκες καύσωνα, αφορούν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτ(ρι)ες, κάθε μέρα. Μαζικότατες απεργίες, είτε συνεχείς είτε διακοπτόμενες, από το ιατρικό προσωπικό έως τους πιλότους και τις/τους μεταφραστ(ρι)ες. Και ακόμη και η ΓΣΕΕ του Ισραήλ, η Χιστραντούτ, που ήταν ανέκαθεν δεμένη σαν νύχι με κρέας με το ισραηλινό κράτος, απειλεί την κυβέρνηση με γενική απεργία.

Στις συγκεντρώσεις, αλλά και στις πολλές συγκρούσεις με την Αστυνομία, διακρίνουμε συχνά –ανάμεσα στις πολυάριθμες σημαίες του Ισραήλ- και κάποια λάβαρα της λοατκια+ ισραηλινής κοινότητας. Οι λοατκια+ άνθρωποι στο κράτος του Ισραήλ είναι έξαλλοι, -α, -ες με τις υπουργοποιήσεις μιας σειράς ακροδεξιών συμμάχων του Νετανιάχου. Αυτά τα νέα μπουμπούκια στην κυβέρνηση, πέρα από λυσσαλέοι εχθροί των Αράβων, είναι και ορκισμένοι ομοφοβικοί.

Τα συνθήματα στις διαδηλώσεις για δημοκρατία και ισότητα απέναντι στον νόμο δεν θα έπρεπε να αφορούν και την Επαναστατική Αριστερά στο Ισραήλ; Δεν θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε αυτήν την ευκαιρία για να συνδεθούμε καλύτερα με τα κινήματα στον δρόμο;

Η απάντηση μοιάζει προφανής. Να είμαστε και εμείς στον δρόμο με τα κινήματα, ενάντια στα ακροδεξιά σκουπίδια που κυβερνούν τη χώρα. Και πάνω στην πάλη, ένας σημαντικός αριθμός διαδηλωτ(ρι)ών θα έχει την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει με κάποιες από τις ρεφορμιστικές ή εθνικιστικές αυταπάτες τους. Ή μήπως όχι;

Φοβόμαστε πως, στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ισραήλ, η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη. Ας δούμε το γιατί:

Η στάση απέναντι στα δικαιώματα των Παλαιστινίων είναι ΤΟ κομβικό ζήτημα

Ως τώρα, στις μαζικότατες διαδηλώσεις κατά του Νετανιάχου, κυριαρχούν στον δρόμο οι ισραηλινές σημαίες. Σε κάποιες περιπτώσεις που εμφανίστηκαν παλαιστινιακές σημαίες. Όμως, είτε τις σημαίες τις κρατούσαν στα χέρια Εβραίοι ακροαριστεροί είτε Παλαιστίνιοι, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: άγριος προπηλακισμός ή και κανονικό ξύλο. Από τους «αντιφασίστες» διαδηλωτές, όχι από τη μισητή αστυνομία του Νετανιάχου.

Αυτός είναι ο λόγος που, σε αυτές τις διαδηλώσεις, οι Παλαιστίνιοι γενικά απουσιάζουν.  Πρόκειται, με άλλα λόγια, για διαδηλώσεις κατά της ακροδεξιάς, από τις οποίες λείπουν ακριβώς τα κυριότερα θύματα αυτής της ακροδεξιάς. Ο κόσμος στις διαδηλώσεις στο Ισραήλ καταφέρεται με μένος ενάντια στους ηγέτες της ακροδεξιάς Μπεζαλέλ Σμότριχ και Μπεν-Γκβίρ. Το κυριότερο προεκλογικό σύνθημα αυτών των δύο καθαρμάτων, συνεργατών του Νετανιάχου, ήταν το «Θάνατος στους Άραβες». Και όμως, στις διαδηλώσεις ενάντια σε αυτούς τους ανοιχτά φασίστες, που τρύπωσαν στην κυβέρνηση, οι Άραβες, τα κυριότερα θύματά τους, δεν είναι καλοδεχούμενοι. Τουλάχιστον όχι με τη σημαία τους, τα σύμβολά τους, τις πολιτικές συλλογικότητές τους, την περηφάνεια τους.      

Οι Παλαιστίνιοι, το 20% του πληθυσμού του κράτους του Ισραήλ, αλλά και συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού στην κατεχόμενη Δυτική όχθη, είναι οι παρίες του ισραηλινού κράτους, η κοινωνική βάση της πυραμίδας του ισραηλινού απαρτχάιντ.

Κανένα κίνημα των από τα κάτω που δεν περιλαμβάνει «της γης τους κολασμένους», στη συγκεκριμένη περίπτωση τους Παλαιστίνιους, δεν έχει ελπίδα  να ξεφύγει από τα καθεστωτικά πλαίσια.

Πόσο μάλλον στο Ισραήλ που είναι ένα εντελώς ιδιαίτερο, ένα αποικιακό κράτος.

 Η ιδιαιτερότητα και ο ρόλος του Ισραήλ

Το κράτος του Ισραήλ δεν δέχεται απλώς πλουσιοπάροχα τη βοήθεια των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά υφίσταται ως οντότητα χάρη στις ΗΠΑ. Το Ισραήλ δεν αποτελεί μονάχα μια πανίσχυρη πολεμική μηχανή, που πιέζει σαν ξιφολόγχη τα πλευρά των αραβικών λαών.

Ως κοινωνία, το Ισραήλ κρατά ένα υψηλό επίπεδο ζωής, παρά τους απίστευτους πολεμικούς εξοπλισμούς, χάρη στην αρωγή των ΗΠΑ. Πρακτικά για κάθε αξία ενός δολαρίου, που παράγεται στο ισραηλινό κράτος, έρχονται άλλα έξι δολάρια από το εξωτερικό, για να προστεθούν στη συνολική παραγόμενη αξία.

Η ισραηλινή κοινωνία δεν είναι ένα «κανονικό» καπιταλιστικό κράτος, όπου οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται το ντόπιο και ξένο προλεταριάτο. Υπάρχει ασφαλώς κι αυτή η πλευρά, αλλά είναι δευτερεύουσα. Το Ισραήλ διατηρείται και εξοπλίζεται για να συνεπικουρεί τον ιμπεριαλισμό στο να παραμένουν οι αραβικοί λαοί υπόδουλοι και καταπιεσμένοι και να εκμεταλλεύεται πολύ φτηνά το πετρέλαιό τους η Δύση. Το Ισραήλ αποτελεί ένα παράσιτο στη Μέση Ανατολή, που συντηρείται στη ζωή όσο μένει χωρίς δικαιώματα στο περιθώριο ολόκληρο το αραβικό προλεταριάτο στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική.

Ναι, αλλά ακόμα και σε ένα αποικιακό κράτος μπορούν να συμβούν εκρηκτικά κινηματικά γεγονότα. Τι θα έπρεπε να κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση;

 Ας δούμε λίγο την ιστορία: Σε προηγούμενα αποικιακά κράτη στον περασμένο 20^ο αιώνα, υπήρξαν ανάλογες περιπτώσεις που μπορούν να χρησιμεύσουν για να βγάλουμε συμπεράσματα.

Στη Γαλλική Αλγερία τη δεκαετία του 1950 και του ’60, αλλά και στην πορτογαλική αποικία της Αγκόλα του ’60 και του ’70, σημαντικές μειοψηφίες μέσα στον λευκό αποικιακό πληθυσμό πάλεψαν για τα δικαιώματά τους ενάντια στην εξουσία και αγκάλιασαν σε αξιόλογους αριθμούς την οργανωμένη Αριστερά. Στην Αλγερία οι «μαυροπόδαροι» (Γάλλοι γεννημένοι στην Αλγερία) ψήφιζαν στις εκλογές σε ποσοστά άνω του 30% το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Στην Αγκόλα, τουλάχιστον ο ένας στους τέσσερις λευκούς κατοίκους υποστήριζε –ή και ήταν οργανωμένος σε αυτό- το MPLA, κάτι αντίστοιχο με το ΕΑΜ στη δική μας Ιστορία.  Όμως οι δύο περιπτώσεις είχαν εντελώς διαφορετική κατάληξη.

Στη Γαλλική Αλγερία, δυστυχώς, η Αριστερά δεν επιχείρησε ποτέ να συνδεθεί με το αραβικό προλεταριάτο της χώρας. Πάντα οι «μαυροπόδαροι», ακόμη και οι οργανωμένοι κομμουνιστές, περιφρονούσαν και υποτιμούσαν τους Άραβες και τους Καβύλιους. Έτσι, στον πόλεμο της αλγερινής Ανεξαρτησίας, το1954-62, η επίσημη Αριστερά και οι «μαυροπόδαροι» κράτησαν στην αρχή ουδέτερη στάση, καταγγέλλοντας απλώς κάποιες «ακρότητες» των γαλλικών μονάδων καταστολής.

Όμως, όσο τραβούσε ο πόλεμος σε μάκρος και άρχισε να φαίνεται πως η Γαλλία θα αναγκαζόταν στο τέλος να αποχωρήσει από την Αλγερία, οι «μαυροπόδαροι» συντάχτηκαν σε τεράστιους αριθμούς με τη φασιστική δολοφονική οργάνωση OAS, που επέμενε να συνεχιστεί η γαλλική κατοχή της Αλγερίας. Η OAS δολοφόνησε χιλιάδες Άραβες και μπετονάρισε, πίσω από τα αποσπάσματα θανάτου της, περίπου το σύνολο του γαλλικού πληθυσμού της Αλγερίας.

Έτσι στην Αλγερία, όλη η οργανωμένη επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Αριστεράς εξατμίστηκε σε ελάχιστο χρόνο. Όσο για τη λευκή μειοψηφία που αριθμούσε ένα εκατομμύριο κατοίκους, η συστράτευσή τους με τον εθνικό κορμό και τη φασιστική OAS τους κόστισε την απόλυτη εχθρότητα των καταπιεσμένων Αράβων και Βερβέρων. Και όταν ο γαλλικός στρατός αποχώρησε από την Αλγερία με την ουρά στα σκέλια, εγκατέλειψε έντρομο την απελευθερωμένη χώρα και το σύνολο των «μαυροπόδαρων».

Αντίθετα, στην Αγκόλα οι λευκοί αριστεροί, όπως και οι «asimilados», δηλαδή οι «αφομοιωμένοι» μέσα από τον μαύρο πληθυσμό, συντάχθηκαν με το MPLA και τους πιο καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους της αποικίας. Οι asimilados ήταν η πλειοψηφία των ηγετικών στελεχών του MPLA και οι λευκοί ένας σημαντικός αριθμός του. Αντί να διασπαστούν, μαύρη πλειοψηφία, σημαντικοί αριθμοί των asimilados και μεγάλο ποσοστό των λευκών, ανέτρεψαν το αποικιακό καθεστώς το 1974–75, χωρίς αξιόλογες εθνικές ή φυλετικές διαμάχες. Κόντρα στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, αλλά και τα στρατεύματα εισβολής από τη Νότια Αφρική.

Σε κάθε περίπτωση, η σύνδεση με τα πιο τσακισμένα τμήματα των «από κάτω» ή όχι, ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά. Και για τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια του προλεταριάτου και των φτωχών στρωμάτων, αλλά και για τα λίγο περισσότερο προνομιούχα κομμάτια, που αυταπατώνται συχνά πως η θέση τους δεν θα αλλάξει ποτέ.

Και τώρα;

Είναι δυνατόν να γίνονται (και σωστά) διαδηλώσεις στο Ισραήλ για το έγκλημα της Χαβάρα –παλαιστινιακής πόλης στη Δυτική Όχθη, όπου τον Φλεβάρη φέτος οι ισραηλινοί έποικοι οργάνωσαν φονικό πογκρόμ κατά των Αράβων- και να μην καταγγέλλεται το πολύ πιο πρόσφατο φρικιαστικό φονικό του ισραηλινού στρατού στη Τζενίν; Γιατί οι διαδηλωτές στο Ισραήλ αγανακτούν ενάντια στους ακροδεξιούς εποίκους που ματοκύλισαν «αυθαίρετα» τη Χαβάρα και δεν έχουν κανένα πρόβλημα, όταν τα ίδια και χειρότερα φονικά, οργανωμένα και κάτω από δικαστική εποπτεία, τα κάνει ο στρατός;

Για ποιο λόγο είναι τόσο σημαντικό το να υπάρχει «δικαστικός έλεγχος» και «νόμιμες διαδικασίες» πάνω στον στρατό κατοχής της Παλαιστίνης, αντί να λέμε να εξαλειφθεί ολότελα η κατοχή; Για ποιο λόγο να μην εξεγειρόμαστε ενάντια στο σφαγείο, που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι και να ζητάμε απλώς «ρυθμίσεις» και «νομιμότητα», για να μη γίνονται ακρότητες κατά τη διάρκεια της σφαγής;

Γιατί, τέλος, να μην παλέψουμε για ένα δημοκρατικό ανεξίθρησκο κράτος στην Παλαιστίνη, όπου κάθε Παλαιστίνιος πρόσφυγας/ισσα ή απόγονός τους θα έχει δικαίωμα να επιστρέψει στη γη του, να ζήσει και φυσικά να ψηφίσει;

Πώς γίνεται να παλεύεις για τη «Δημοκρατία» και την «Ισότητα» και να εξοστρακίζεις τους ανθρώπους εκείνους, που την έχουν πιο πολύ ανάγκη;

Εμείς, θα είμαστε πάντοτε και σταθερά στο πλευρό των Παλαιστινίων. Που επιχειρούν να μπολιάσουν το κίνημα με τις σημαίες τους και τη συμμετοχή τους. Και με τα συντρόφια από την εβραϊκή κοινότητα, που θεωρούν τιμή τους να κρατήσουν στα χέρια τους τα σύμβολα της Παλαιστίνης.