Γράφει ο Θανάσης Τριαρίδης

Τουλάχιστον 26 μετανάστες βρέθηκαν εχθές απανθρακωμένοι στο δάσος της Δαδιάς στον Έβρο – ανάμεσα στα κουφάρια ήταν και τουλάχιστον δύο παιδιά. Προφανώς το αληθινό νούμερο είναι πολλαπλάσιο. Οι άνθρωποι αυτοί κρύβονταν στο δάσος για να γλιτώσουν από τις κρατικές επαναπροωθήσεις και από τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου όλων αυτών των παρακρατικών που (με την παρότρυνση των τοπικών βουλευτών) φωνάζουν «κάψτε τους». Εκεί τους βρήκε η πυρκαγιά και τους έκαψε.

Μονομιάς τα εξαγορασμένα καθάρματα του κυβερνητικού παρακράτους (ναι, τα ίδια καθάρματα που αποφάσισαν πως δεν υπάρχει η νεκρή Μαρία Αλάλι του Έβρου) άρχισαν να διαδίδουν πως «οι καμένοι έκαψαν… οι ίδιοι τον εαυτό τους», πως «οι μετανάστες βάζουν τις φωτιές…» και «το πρόβλημα είναι πως δεν γίνονται επαναπροωθήσεις…». Είναι τα ίδια καθάρματα που υμνολογούν τον Φράχτη του Έβρου, είναι τα ίδια καθάρματα που για τους πνιγμένους του «Αντριάνα» της Πύλου αποφάνθηκαν πως οι φταίχτες ήταν… οι ίδιοι οι πνιγμένοι.

Οι τουλάχιστον 26 απανθρακωμένοι της Δαδιάς δολοφονήθηκαν από το Ελληνικό Κράτος και από το παρακράτος των λογής καθαρμάτων που εκθρέφει το Ελληνικό Κράτος.

Δεν ξέρω εάν θα μάθουμε τα ονόματα των δολοφονημένων – όπως δεν τα μάθαμε τα ονόματα των δολοφονημένων της Πύλου.

Επειδή το ελληνικό κράτος δεν είναι ένα ακαθόριστο νεφέλωμα, αλλά έχει πολιτικούς προϊστάμενους, οφείλουμε να πούμε τα ονόματα των δολοφόνων.

Οι τουλάχιστον 26 απανθρακωμένοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν:

Από την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που πριν από 27 μήνες ποζάρισε στοχαστικά πλάι στον Φράχτη του θανάτου – και έκτοτε υπερασπίζεται δημόσια και τον Φράχτη και τις Επαναπροωθήσεις με κάθε τρόπο. Εχθές εντελώς αδιάντροπα δήλωσε τη λύπη της για τους καμένους ανθρώπους – στον θάνατο των οποίων η ίδια υπήρξε συναυτουργός (και τον οποίο θα απέτρεπε εάν, ως έμπειρη δικαστικός, έλεγε το αυτονόητο: πως και ο Φράχτης και οι επαναπροωθήσεις είναι πρακτικές απολύτως αντίθετες σε κάθε έννοια δικαίου. Αλλά τη δικαστική της ιδιότητα τη θυμάται επιλεκτικά: Όταν κρίνει τους πολίτες που διαμαρτύρονται για την απελευθέρωση του βιαστή Λιγνάδη. Κατά τα άλλα κάνει ό,τι εξυπηρετεί την κυβέρνηση). Στα αλήθεια, τόσο πολύ έχει αγαπήσει το αξίωμά της, ώστε να χάσει ολωσδιόλου οποιαδήποτε ηθική;

Από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που εξαρχής (και απολύτως κυνικά και απάνθρωπα) λογάριασε τον Φράχτη και τις Επαναπροωθήσεις κεντρική πολιτική επιλογή, προκειμένου να κρατήσει συσπειρωμένο στο πλάι του το απαίσιο εκλογικό του ακροατήριο. Αυτός ηγείται του κράτους των δολοφόνων και του παρακράτους των καθαρμάτων, που υπηρετούν το κράτος των δολοφόνων.

Από τον τρισάθλιο Καιρίδη (άξιο συνεχιστή του εμετικού Μηταράκη) που αντί, ως αρμόδιος υπουργός, να πνιγεί από την ντροπή του δήλωσε πως οι καμένοι μεταναστες «καταδεικνύουν τους κινδύνους της παράνομης μετανάστευσης». Να το πω λοιπόν: Πώς μπορεί να είναι κάποιος τόσο τιποτένιος; Πώς μπορεί να κοιμάται το βράδυ;

Από το παρακράτος των νεοναζί στον Έβρο που κυκλοφορούν και «συλλαμβάνουν» μετανάστες και τους βιντεοσκοπούν και ανεβάζουν τα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα και οι φίλοι τους τους παροτρύνουν «Κάψτε τους…». Αυτούς τους χασάπηδες έχουν για συνεργάτες τους οι Σακελλαροπούλου, Μητσοτάκης, Καιρίδης. Άραγε θα υπάρξουν οι συλλήψεις τους εντός της ημέρας;

Από το παρακράτος των καθαρμάτων στην Αθήνα και παντού αλλού που, πολύπλευρα εξαγορασμένοι από την Κυβέρνηση, στηρίζουν τις επαναπροωθήσεις και ήδη έχουν αρχίσει να διακινούν το σενάριο για τους μετανάστες «που καίνε τη χώρα». Σε λίγο θα βρούνε τους τρομερούς ρεπόρτερ που θα γράψουν πως «δεν υπάρχει δάσος της Δαδιάς», πως το «σκηνοθέτησαν οι μετανάστες» και θα δημιουργήσουν ρεπορτάζ και άρθρα με τον τίτλο «Πού είναι η Δαδιά, οέο…». Δεν μπορεί να φανταστώ σιχαμερότερους, ελεεινότερους και χαμερπέστερους ανθρώπους από αυτούς. (Κάποιοι αποκαλούν τα εν λόγω καθάρματα «παρκετέζες». Εγώ διαφωνώ με τον χαρακτηρισμό – διότι προσβάλλει τις παρκετέζες.)

Από την κοινωνία ολόκληρη, από τους πολίτες, που ενώ βλέπουμε το έγκλημα σιωπήσαμε και εκχωρήσαμε το δημόσιο χώρο στους δολοφόνους και στα καθάρματα.

Φυσικά οι Σακελλαροπούλου, Μητσοτάκης, Καιρίδης δεν ανησυχούν – είναι απολύτως σίγουροι για τις επιλογές τους. Χάρη στην κυνική απανθρωπιά τους, χάρη στην αδιάντροπη κτηνωδία τους επανακλέχθηκαν (και θα επανεκλεγούν) με ευκολία στις θέσεις που σήμερα κατέχουν. Ο απαίσιος λαός θα τους επιβραβεύσει για τον φόνο.

Ελπίζω πως κάποτε θα έρθει μια ώρα που τα εγγόνια όλων αυτών θα ντρέπονται για τους παππούδες τους.

Το 1975 ο Τάκης Σινόπουλος (είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες μεταπολεμικούς ποιητές, φαντάζομαι πως η Σακελλαροπούλου τον διαβάζει με προσήλωση) έγραψε: «Η Ελλάδα χρόνια ταξιδεύει ανάμεσα στους δολοφόνους». Θα έλεγα πως πια ο φόνος από παράλληλη διάσταση έχει γίνει θεσμός και κεντρικός προσανατολισμός: Είμαστε η Ελλάδα των δολοφόνων.

Ελπίζω η κοινωνία να βρει δίκτυα και πυλώνες αντίστασης σε αυτή την κτηνωδία – σε αυτή την εξακολουθητική δολοφονία.

Γιατί αλλιώς οι δολοφονημένοι θα γίνουν θηλιά στον λαιμό μας και θα μας πνίξουν.

23.8.2023

[Κείμενο που εν πολλοίς είναι ακριβής αντιγραφή του αντίστοιχου κειμένου που έγραψα πριν ένα χρόνο (14-8-2022) για τον θάνατο της Μαρίας Αλάλι στον Εβρο. Άλλαξαν μόνο τα ονόματα των εμετικών υπουργών που αντικαταστάθηκαν, τα νούμερα των δολοφονημένων και ο τόπος της δολοφονίας τους. Η ιστορία επαναλαμβάνεται όλο και φριχτότερη].