Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Όλα άρχισαν το 1948. Με τη Νάκμπα. Το μακελειό, ο ξεριζωμός, η προσφυγιά ενός ολόκληρου λαού. Ωστόσο η 7^η Οκτώβρη 2023 είναι η ημέρα, που ξανάφερε τη λέξη «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση» στο καθημερινό λεξιλόγιο όλου του πλανήτη. Κατάλογοι δολοφονημένων παιδιών, εικόνες ανθρώπων που τους χειρουργούν στα βρώμικα πατώματα βομβαρδισμένων νοσοκομείων χωρίς αναισθητικό. Πείνα, έλλειψη νερού, συντρίμμια παντού. 

Για περισσότερο από έναν μήνα πλέον, η παύση των βομβαρδισμών, η απελευθέρωση ενός λαού που συστηματικά δολοφονείται, έχει γραφτεί στις σημαίες και τα πανό, έχει γίνει σύνθημα και υπόθεση των από τα κάτω. Στις τέσσερις γωνιές της Γης.

Οργισμένα ποτάμια στο Λονδίνο, μεγάλες συγκεντρώσεις δεκάδων χιλιάδων σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, σε κάθε σημείο του πλανήτη. Στις χώρες της Μέσης Ανατολής, στην Αφρική, την Ινδονησία, τη Σεούλ, τον Καναδά και την Αυστραλία. Πεισμωμένα πλήθη διαδηλωτ(ρι)ών σε Γαλλία και Γερμανία ακόμα και παρά τις αστυνομικές απαγορεύσεις με το επιχείρημα ότι θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε εκδηλώσεις αντισημιτισμού. Σκληρή καταστολή και χρηματικά πρόστιμα από την πλευρά του κράτους, ακόμα και απειλές απόλυσης από την πλευρά της εργοδοσίας σε κάποιες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα συνεχείς διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη πρώτιστα, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Η στάση απέναντι στην εξελισσόμενη σφαγή στην Παλαιστίνη είναι μια τεράστια κόκκινη διαχωριστική γραμμή. Ποτέ δεν έχει γίνει πιο ηχηρό το με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις. 

Συγκέντρωση ακόμα και στο Τελ Αβίβ από ισραηλινούς και ισραηλινές, που ζητούν την αποδοχή των όρων της Χαμάς ως αντάλλαγμα για την επιστροφή των ομήρων. Γενναία πλάσματα που τολμούν να διαδηλώσουν και να σταθούν απέναντι στο ίδιο τους το κράτος. Μέσα στο στόμα του λύκου που βρυχάται, ξερνώντας βόμβες και φωτιά.

«Δεν απελευθερώνουμε εμείς την Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη απελευθερώνει εμάς»

Αυτοί και αυτές, που διαδηλώνοντας ανεβάζουν κλίμακα σε φαντασία, ευρηματικότητα, ενθουσιασμό και πάθος είναι η πολυπληθής κοινότητα των Εβραίων στις ΗΠΑ. Αυτοί και αυτές που ξέρουν από ξεκλήρισμα και εξολόθρευση. Αυτοί και αυτές που μεγάλωσαν με γονείς και παππούδες με χαραγμένους αριθμούς στο χέρι τους. Αυτές και αυτοί που θα είναι οι τελευταίοι που θα τολμούσε να κατηγορήσει κάποιος για αντισημιτισμό. Αυτές και αυτοί δίνουν τον παλμό αρθρώνοντας τους φθόγγους για μια «Ελεύθερη Παλαιστίνη–Από το ποτάμι (τον Ιορδάνη) ως τη θάλασσα». Αυτοί και αυτές, που ενσαρκώνουν το σύνθημα «ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ». Όχι σε ένα μακελειό με υποκριτική επίκληση του δικού μας συλλογικού πόνου. 

Η Ν. Υόρκη, το μεγάλο χωνευτήρι πολιτισμών, γλωσσών και παραδόσεων, αριθμεί τη μεγαλύτερη αριθμητικά κοινότητα των Εβραίων. Το πιο ριζοσπαστικό και προοδευτικό κομμάτι ανάμεσα σε αυτές και αυτούς μας δίνει έναν καλό πρόχειρο ορισμό του διεθνισμού. Σπάει με την εθνική βορειοαμερικανική αφήγηση και διαχωρίζει ταυτόχρονα τη θέση του και από την ισραηλινή κυβέρνηση. «Πόσα παιδιά σκοτώσατε σήμερα;» Συντριπτικό το ερώτημα. Και προέρχεται από χείλη Εβραίων.

Έχουν πρωτοστατήσει σε όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις, που έχουν πραγματοποιηθεί από τις 7 Οκτώβρη και εφεξής. Πορείες εκατοντάδων χιλιάδων διασχίζουν κεντρικούς δρόμους μεγαλουπόλεων. Μαζί τους πορεύονται Αφροαμερικανίδες, Λατινόφωνοι, άνθρωποι όλων των ηλικιών. Έχουν οργανώσει υποδειγματικά τη δράση τους, τόσο στον επικοινωνιακό τομέα με τη χρήση των κοινωνικών δικτύων και μέσων αντιπληροφόρησης, όσο και στο πρακτικό/τεχνικό κομμάτι. Έχουν χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο: διαδικτυακές πλατφόρμες, γιγαντοπανό, πικετοφορίες, καταλήψεις κτηρίων και σιδηροδρομικών σταθμών. Ακόμα και καταλήψεις μνημείων, όπως συνέβη στο εμβληματικό Άγαλμα της Ελευθερίας πριν λίγες ημέρες. Για ποιον στ’ αλήθεια είναι η ελευθερία, όταν δεν είναι για όλα τα πλάσματα; 

Στις ΗΠΑ χιλιάδες πλέον οι συλλήψεις. Και όχι μόνο σε Ν. Υόρκη και Ουάσιγκτον, αλλά στη Βοστώνη, τη Φιλαδέλφεια και σε μια σειρά πόλεις σε όλη τη βορειοαμερικανική επικράτεια. Ενθουσιώδεις εκδηλώσεις μαζικής ανυπακοής. Συλλήψεις εν μέσω τραγουδιών και γέλιων. Υψώνουν γροθιές και σχηματίζουν το σήμα της νίκης πριν τους περάσουν χειροπέδες. Μόνο μια φράση βγαίνει από τα στόματά τους: «Cease fire» («Κατάπαυση πυρός»). Η ηρεμία των καλώς καμωμένων αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Η αίσθηση ότι πάλεψαν για να επικρατήσει το δίκιο.

Αν αξίζουν ιδιαίτερης μνημόνευσης, αν αξίζουν τον απέραντο θαυμασμό και σεβασμό μας είναι γιατί εν μέσω σαρωτικής φιλο-ϊσραηλινής προπαγάνδας, που έχει εξαπολύσει το σύστημα με τα ΜΜΕ του, παρά τις απειλές που δέχονται, παρά την αστυνομική καταστολή, βρίσκουν το θάρρος να σταθούν απέναντι. Να πουν πρώτες και πρώτοι αυτοί, ότι δεν συμβαίνει μόνο στα παραμύθια, συμβαίνει κατεξοχήν στην πραγματική ζωή: ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και είναι τόσο αηδιαστικά πλούσιος που φροντίζει να μπουκώνει με χρήμα τον ισραηλινό στρατό, προκειμένου αυτός ο στρατός  να σκοτώνει παιδιά, να βομβαρδίζει νοσοκομεία και σχολεία, να επιτίθεται σε κομβόι ασθενοφόρων, να ισοπεδώνει γειτονιές ολόκληρες αμάχων.

Οι Εβραίες και οι Εβραίοι των ΗΠΑ έκαναν την επιλογή να μιλήσουν ξεκάθαρα για το γεγονός ότι τα λεφτά των αμερικανών πολιτών κατευθύνονται στην εξολόθρευση ενός λαού. Αναφέρονται στο Ισραήλ ως αποικιακό κράτος και στην πολιτική που εφαρμόζει ως απαρτχάιντ. Αναγνωρίζουν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει διαπράξει στο παρελθόν γενοκτονία σε βάρος των αυτοχθόνων της αμερικανικής ηπείρου, έχει κλέψει τη γη και έχει αρπάξει όλους τους φυσικούς της πόρους. Στέκονται απέναντι στην κυβέρνησή τους και ζητούν –ακριβώς επειδή η τελευταία γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να διαπράττεις γενοκτονία- να μην συμμετάσχει σε μία ακόμα. Αυτή τη φορά του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων. Γράφουν μια από τις πιο συγκινητικές σελίδες στην κινηματική ιστορία των ΗΠΑ, ακριβώς γιατί από τις 7 Οκτώβρη και έκτοτε έχουν βραχνιάσει να φωνάζουν «Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός». Διότι αυτός που υποστηρίζει και χρηματοδοτεί ένα μακελειό, δεν μπορεί παρά να είναι εχθρός όλων των υποτελών τάξεων. Όλων των καταπιεσμένων και αναγκεμένων πλασμάτων.

Στέκομαι με αλληλεγγύη στο πλευρό της Παλαιστίνης σημαίνει αναγκαστικά στέκομαι απέναντι σε όσους τη μακελεύουν. Οι ριζοσπάστες Εβραίοι και Εβραίες των ΗΠΑ έκαναν τη δύσκολη υπέρβαση διαλέγοντας τη θέση τους στην Ιστορία.

Και διάλεξαν σωστά.

*Το άρθρο βρίσκεται δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Η Κόκκινη«, φύλλο 21ο (Νοέμβρης 2023) που κυκλοφορεί.