Айка μια ταινία στο ERTFLIX, για τη φυλή, το φύλο και την τάξη

Γράφει η Αγγελική Αυλίδου

Αμέσως μετά τον τοκετό, η Άικα, μια γυναίκα από το Κιργιστάν που ζει και εργάζεται παράνομα στη Μόσχα, “δραπετεύει” από το μαιευτήριο αφήνοντας πίσω το νεογέννητο παιδί της.
Η Ayka βρίσκεται σε μια Μόσχα παγερή, χιονισμένη, αφιλόξενη για τους άλλους, τις άλλες. Αγωνίζεται ασθματικά λεπτό το λεπτό, ώρα την ώρα για να υπάρξει.
Αφαιμαγμένη, χωρίς τόπο να σταθεί, χωρίς έναν άνθρωπο να ακουμπήσει, αντλεί και πετάει το γάλα από τα φουσκωμένα στήθη της, που δηλώνουν συνέχεια την απουσία-παρουσία ενός μωρού, που την περιμένει. Αυτά τα στήθη πρέπει να πατηθούν, να εξαφανιστούν, αυτό το γάλα που την βασανίζει, να γυρίσει πίσω, να θρέψει άλλα μωρά που δεν την περιμένουν. Τυλίγεται ξανά και ξανά, πατάει τα στήθη της, αφανίζεται.

Το παιδί της δεν έχει πατέρα ακούγεται να λέει, διότι έχει βιαστεί. Είναι αλήθεια αυτός ένας λόγος για να το αρνηθεί: Σαν εκείνες τις γυναίκες στη Βοσνία, που μεγάλωναν μέσα τους τα παιδιά των βιαστών τους….

Ένα παιδί που αναζητά την θηλή της για να υπάρξει. Για να υπάρξει τώρα, αυτό το λεπτό, αυτήν την ώρα μέσα σε έναν κόσμο που αρνείται την ύπαρξη της μητέρας του. Της μετανάστριας χωρίς χαρτιά που ασθματικά σαν το τρελαμένο λευκό ποντίκι στους δαιδάλους του κλουβιού του, αναζητά την διέξοδο ,την άκρη, το νήμα της ζωής.
Κι ούτε ένα βλέμμα να την ακουμπήσει, να την θερμάνει, να ελαφρώσει το τρεχαλητό της. Ίσως μόνο ένα, αυτό της συμπατριώτισσας από το Κιργιστάν, μητέρας ενός άρρωστου αγοριού, καθαρίστριας στο κτηνιατρείο, που από τύχη καταφεύγει.
Αλήθεια, σε βοηθάει η τάξη, το φύλο, η φυλή σου να νιώσεις την άλλη, να μπεις στη θέση της; Η ταινία αφήνει μόνο μια μικρή χαραμάδα ελπίδας. Γιατί τόσο ο κόσμος των άλλων ξένων γυναικών είναι αδυσώπητος, αναζητώντας να ξεκλέψει μέσα στο χάος ενός τόπου αφιλόξενου, το δικό σου κομμάτι ανάσας και ύπαρξης, για να υπάρξει, όσο και ο κόσμος των ντόπιων, που μπαινοβγαίνει στο κτηνιατρείο όπου βρήκε περιστασιακά δουλειά, γιατί για αυτούς και αυτές είσαι αθέατος, δεν σε ξέρουν ή σε αγνοούν.
Όμως η Αyka ήθελε να ζήσει αλλιώς. Δεν ήθελε να βουλιάξει σε έναν τόπο μεγαλώνοντας 5 παιδιά, όπως η αδερφή της. Δίπλα της βλέπουμε ένα βιβλίο να υπάρχει σαν ελπίδα, σαν προσδοκία.
Θα καταφέρει να υπάρξει; Δεν το γνωρίζουμε. Πέρα από το αβέβαιο του μέλλοντός της, που είναι το αβέβαιο ενός κόσμου που ξεφτάει και αρνιέται, εκείνο που φωτίζει είναι ο αγώνας της. Που μας γεμίζει προσδοκίες.