Συστημικός Σεξισμός – Έμφυλη Βία – Γυναικοκτονίες:

Η οργάνωση των αντιστάσεών μας

Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Για την έμφυλη βία ξανά. Για τις γυναικοκτονίες. Και κάθε φορά αλλάζει μόνο το όνομα της δολοφονημένης, η ηλικία της, ο τόπος του μαρτυρίου της. Το γεγονός της γυναικοκτονίας, παραμένει το ίδιο. Ήδη και αυτή η χρονιά ξεκίνησε με δολοφονημένες γυναίκες. Κάποιοι λοιπόν είναι «εξουσιοδοτημένοι» κατευθείαν από το ίδιο το σύστημα –που τους γεννά, τους θρέφει, τους δίνει άλλοθι ή τους απαλλάσσει δικαστικά- να επιβάλλουν τη θέλησή τους πάνω στα σώματα άλλων. Πάνω στα σώματα εκείνων, που συνήθως μετράμε λιγότερο.

  Όσο μένουν απαρασάλευτες οι συνθήκες του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος, παραμένει πάντα ενεργός και ο κίνδυνος να ζούμε ξανά και ξανά απώλειες γυναικών. Κι αυτό γιατί ο σεξισμός όχι μόνο είναι βαθιά ριζωμένος, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Δίχως αυτόν δεν μπορεί να λειτουργεί απρόσκοπτα. Δεν μπορεί να διαιρεί, να καταπιέζει, να αλέθει στην ουσία ανθρώπους. Δεν μπορεί να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται ανενόχλητο ιδίως τους πιο ευάλωτους ανάμεσα σε αυτούς.

  Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ένας παιδοβιαστής με ισχυρούς φίλους σε θέσεις εξουσίας, όπως ο Λιγνάδης, καταφέρνει και πέφτει στα μαλακά, με την κάλυψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.  Σημαίνει ότι η υπόθεση του βιασμού της Γεωργίας Μπίκα από τα πλουσιόπαιδα της Coca Cola μπαίνει στο αρχείο και βρίσκεται η ίδια μάλιστα κατηγορούμενη. Σημαίνει ότι οι ένστολοι δολοφόνοι του Ζακ κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς να τους αποδίδεται πλέον η παραμικρή κατηγορία. Σημαίνει ότι κρατικοί υπάλληλοι, αστυνομικοί, βιάζουν μια κοπέλα μέσα στο κολαστήριο του Α.Τ. Ομονοίας, έρχονται στο φως ιστορίες από επιζώσες γυναίκες που βρέθηκαν σε πιο ευάλωτη θέση είτε γιατί ήταν χρήστριες ουσιών ή σεξεργάτριες είτε γιατί ήταν μετανάστριες και δε μάθαμε ποτέ αν τιμωρήθηκε κάποιος από αυτούς. Η «∆ικαιοσύνη» τους δεν είναι καθόλου τυφλή -όπως συνηθίζουν κάποιοι να λένε. Η δικαιοσύνη τους είναι απολύτως ταξικά προσανατολισµένη. Είναι σάρκα από τη σάρκα αυτού του συστήµατος.

  Τι υπάρχει πίσω από κάθε γυναικοκτονία;

   Πάμε να δούμε λοιπόν τι υπάρχει πέρα και πίσω από κάθε παρενόχληση, κάθε βιασμό, κάθε γυναικοκτονία; Τι είναι αυτό που επικροτεί, δίνει άλλοθι ή αποσιωπά τις παραβιαστικές συμπεριφορές σε βάρος γυναικών, θηλυκοτήτων, μη τοξικά αρρενωπών αντρών;

  Πριν από κάθε γυναικοκτονία έχει προηγηθεί μια ολόκληρη αλυσίδα κακοποίησης, που την έχει προετοιμάσει. Και είναι μια αλυσίδα τόσο ενσωματωμένη στη ζωή μας, που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να τη διακρίνουμε. Δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε το σεξιστικό αστειάκι, την υποτίμηση, τον στιγματισμό, την περιθωριοποίηση, μέχρι την ολοκληρωτική κυριαρχία πάνω στο σώμα μιας γυναίκας. Η κουλτούρα βιασμού, η σεξιστική ρητορική και συμπεριφορά είναι στην ουσία το περιβάλλον, που εκπαιδεύει από νωρίς τα αγόρια να συνειδητοποιούν και να εκμεταλλεύονται το «προνόμιο του ισχυρού». Είναι εκείνο το περιβάλλον –καλλιεργημένο από την οικογένεια, την Εκκλησία, τα συστημικά ΜΜΕ, τη διαφήμιση-, που ορίζει ποιος είναι δυνατός και ποιος όχι. Που εθίζει στη βία προς τους αδύναμους. Που ορίζει ποιες ζωές είναι, τελικά, άξιες να βιωθούν και ποιες όχι. Που δίνει σε κάποιους το δικαίωμα πάνω σε σώματα άλλων. Είναι εκείνες οι φωνές, που σιγοντάρουν πίσω από έναν βιασμό ή μια κακοποιητική συμπεριφορά. Είναι εκείνες οι οικογένειες, που θα προσπαθήσουν να καλύψουν το έγκλημα για να μην καταστραφεί η ζωή του «παιδιού» για κάτι που «πήγε στραβά» («στράβωσε η φάση», για να θυμηθούμε τον δολοφόνο της Γαρυφαλλιάς).

  Είναι όλα εκείνα τα κεφάλια, που αποστρέφουν το βλέμμα. Είναι όλες οι φωνές, που χαμηλώνουν. Είναι όλες οι αγορεύσεις εντός δικαστηρίων, που αντιστρέφουν τους ρόλους του θύματος και του θύτη. Είναι τα άρθρα με τους φανταχτερούς τίτλους περί «ανθρωπόμορφων τεράτων». Είναι εκείνα τα άρθρα, τα οποία επιχειρούν να μας πείσουν ότι οι βιαστές, οι γυναικοκτόνοι, δεν είναι οι άνθρωποι που περπατούν δίπλα μας στον δρόμο. Δεν είναι οι συνάδελφοί μας στη δουλειά, οι συμφοιτητές, οι συγγενείς ή οι άνθρωποι του φιλικού μας περιβάλλοντος. Αλλά είναι κάτι «άλλο», τερατώδες. Είναι ακόμα όλα τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που είναι γεμάτα μισογυνισμό. Είναι η εσωτερίκευση του μισογυνισμού και η αναπαραγωγή πατριαρχικών στερεοτυπικών ακόμα και από γυναίκες. Σε βάρος άλλων γυναικών.

  Η κουλτούρα βιασμού και της βίας είναι αυτή που υπαγορεύει ερωτήσεις, οι οποίες σχετίζονται με το τι φορούσε το θύμα μιας παρενόχλησης ή ενός βιασμού. Με το αν φορούσε «προκλητικό» εσώρουχο ή όχι. Με την ποσότητα του αλκοόλ, που είχε καταναλώσει. Με τα μέρη όπου σύχναζε. Με τον αριθμό των ερωτικών της συντρόφων. Με τη σεξουαλικότητά της πριν από την επίθεση. Με το πόσο καλή επαγγελματίας ή φοιτήτρια ήταν. Με το είδος της δουλειάς της. Με το αν αντιστάθηκε. Με το πώς αντιστάθηκε. Με το πόσο τελικά εννοούσε το ΟΧΙ που είπε. Για να φτάσουμε στο συντριπτικό: το είπε, πράγματι, το ΟΧΙ;

  Το επικίνδυνο σε σχέση με όλες αυτές τις ερωτήσεις δεν είναι μόνο ότι αφορούν την πολύ στενή προσωπική σφαίρα ενός ανθρώπου. Το ακραία επικίνδυνο είναι ότι δημιουργεί έναν ορισμένο «ανθρωπότυπο»: αν πληροίς τα κριτήρια του «θύματος», όπως το θέλουν τα συστημικά ΜΜΕ ή η κανιβαλική αρένα των σόσιαλ μίντια, μπορεί και να δικαιωθείς. Αλλιώς, όχι.

  Το σημαντικό με την έκρηξη του κινήματος metoo, με τη δημόσια κουβέντα για τις γυναικοκτονίες, με τη δίκη των βιαστών και δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη είναι ότι άρχισε να εδραιώνεται στη δημόσια συζήτηση η έννοια της «συναίνεσης». Αρχίσαμε να μιλάμε ακόμα και για περιπτώσεις εντός γάμου ότι η έλλειψη συναίνεσης σε μια σεξουαλική συνεύρεση συνιστά βιασμό.  Αναφερόμαστε συχνά στον βασανισμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, ακριβώς γιατί τόσο η κινηματική αντίδραση όσο και η δίκη των δολοφόνων της αποτέλεσαν τομή για το φεμινιστικό κίνημα. Ήταν εκείνο το καταλυτικό γεγονός που έβγαλε στους δρόμους πάρα-πάρα πολλές και πολλούς. Ταρακούνησε ακόμα περισσότερες/ους. Και με έναν παράδοξο τρόπο ενδυνάμωσε γυναίκες και θηλυκότητες –και ασφαλώς άντρες αλληλέγγυους- να συνεχίσουμε την προσπάθεια ακόμα πιο παθιασμένα σε σχέση με πριν.

  Γιατί ειδικά τώρα βλέπουμε έξαρση της σεξιστικής βίας;

  Γιατί μέσα σε συνθήκες κρίσης ο μόνος τρόπος να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν είναι το πισωγύρισμα στα δικαιώματα γυναικών, θηλυκοτήτων και λοατκια+ ανθρώπων, είναι η υποβάθμιση της αξίας των ζωών τους. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Έτσι βλέπουμε ύμνους στην αξία τής οικογένειας. Βλέπουμε τη σύνδεση πατριαρχίας και εθνικισμού σε μια προσπάθεια εδραίωσης του ρόλου των γυναικών όχι ως αυτόνομων υπάρξεων, αλλά ως «παιδομηχανών του έθνους», που θα προμηθεύσουν τη φρέσκια σάρκα για τα κανόνια σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Κι αυτό γιατί μέσα σε συνθήκες κρίσης ολόκληρου του συστήματος μια ετοιμόρροπη εξουσία έχει την τάση να γαντζώνεται στις από παλιά δοκιμασμένες συνταγές: στην εγκαθίδρυση ενός κλίματος φόβου στα καταπιεσμένα πλάσματα, στην ακραία αστυνομική καταστολή, όπως όλο αυτό το διάστημα στα φοιτητικά συλλαλητήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στην προσπάθεια χειραγώγησης και ψυχολογικού εκφοβισμού μέσω της κυβερνητικής προπαγάνδας της Δεξιάς, που ελέγχει ασφυκτικά τα ΜΜΕ. Αλλά και της επίσημης Εκκλησίας και των κάθε λογής παραθρησκευτικών αδελφοτήτων.

Από κοντά, μια ακροδεξιά ανυπόμονη, που ετοιμάζει τον στρατό της από το κατακάθι της κοινωνίας για όποτε της παρουσιαστεί η ευκαιρία ν’ αρπάξει την εξουσία συντρίβοντας κάθε έννοια συλλογικότητας των καταπιεσμένων.

Θεσμικός σεξισμός

  Γιατί λοιπόν όσο παραμένουν αμετακίνητες οι δομές, θα θρηνούμε δολοφονημένες; Ακριβώς γιατί η έμφυλη βία είναι δομικό συστατικό του συστήματος. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει μια εκπληκτική ικανότητα αυτοσυντήρησης. Διαισθάνεται αμέσως τον κίνδυνο και χρησιμοποιεί κάθε εργαλείο προκειμένου να διατηρηθούν τα πράγματα ως έχουν. Τι σημαίνει θεσμικός/συστημικός σεξισμός; Σημαίνει ότι το ίδιο το σύστημα είναι ιδιαιτέρως τρυφερό και προστατευτικό απέναντι στους δυνατούς (Γεωργιάδης, Λιγνάδης, βιαστές της Γ. Μπίκα). Ενώ ταυτόχρονα επιφυλάσσει τη μεγαλύτερη σκληρότητα απέναντι σε όσες και όσους το αμφισβητούν και θεωρούνται ως απειλή για το σύστημα. Με όσους αμφισβητούν τα περιοριστικά κουτάκια του φύλου, της σεξουαλικότητας, της έκφρασης.

 Ο βάναυσος ξυλοδαρμός και η δολοφονία του Ζακ από αστυνομικούς, δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός κάποιων κακών ή «επίορκων» κρατικών οργάνων. Οι αστυνομικοί που μας προτρέπουν να  χρησιμοποιούμε το πάνικ μπάτον, που μας στέλνουν στα σπίτια μας καθησυχάζοντάς μας, που υποτιμούν ή περιφρονούν τη μαρτυρία μας μέσα στα αστυνομικά τμήματα δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας. Δεν βγήκε τυχαία το σύνθημα που φωνάζουμε στις πορείες: «Δεκάδες γυναίκες σήμερα θα ζούσαν, αν οι μπάτσοι δεν αδιαφορούσαν». Είτε ως γυναίκες είτε ως λοατκια+ πλάσματα έχουμε δεχτεί από τους άνδρες των ΜΑΤ πάρα πολλές λεκτικές σεξιστικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές επιθέσεις σε πορείες και διαδηλώσεις. Το μένος, με το οποίο ξεσπούν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συμπυκνωμένη αντίληψη ότι έχει παραγίνει το κακό με τις «υστερικές φεμινίστριες», τις αριστερές, τις αναρχικές, που αμφισβητούν τον καθαγιασμένο ρόλο της υπάκουης, ήσυχης, μητέρας, συζύγου, νοικοκυράς και τροφού.

  Κάποιος πρέπει να μας βάλει στη θέση μας. Ποια είναι η θέση μας; Να υπομένουμε, να σιωπούμε, να υπηρετούμε, να φροντίζουμε, να αναθρέφουμε. Κι όταν το κάνουμε αυτό, μια χαρά κυλούν τα πράγματα.

  Τι είναι για τους ορκισμένους φύλακες της τάξης και της κανονικότητας γυναίκες που δίνουμε τη μάχη για τη χειραφέτησή μας, λοατκια+ άνθρωποι που αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία έκφρασής τους; Είμαστε άμμος που μπαίνουμε στα γρανάζια της μηχανής τους. Και αυτή η άμμος πρέπει να φύγει από τη μέση. Πρέπει να φύγει, γιατί καταστρέφει τη μηχανή, που αυτοί τόσο πιστά υπηρετούν.      

  Το κράτος είναι ο τρόπος με τον οποίο η αστική τάξη εκφράζει την κυριαρχία της. Δεν είναι κάτι ουδέτερο. Είναι αυτό που με τα όργανα και τους θεσμούς του φροντίζει να εξασφαλίσει ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης θα παραμείνει απαρασάλευτο. Τίποτε δεν πρέπει να θέσει σε διακύβευση τη λειτουργία του συστήματος, την κερδοφορία του κεφαλαίου. Τι κάνει το κεφάλαιο; Λατρεύει την τάξη και την κανονικότητα. Τι σιχαίνεται; οτιδήποτε και οποιονδήποτε πάει κόντρα σ’ αυτό.

Όλα αυτά κάνει το σύστημα.

Εμείς, όμως, πώς οργανώνουμε τις ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ μας απέναντι σε όλο αυτό;

  Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα;

  Το σημαντικό κέρδος είναι ότι οι κινητοποιήσεις ενάντια στην έμφυλη βία ή για τη διεκδίκηση συγκεκριμένων δικαιωμάτων δεν είναι πλέον υπόθεση λίγων γραφικών φεμινιστριών. Εμπλέκει τις οργανώσεις και τα κινήματα, χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες. Κι αυτό ήρθε μέσα από την επίμονη και συστηματική δουλειά ετών.

  Είναι η εποχή που άνοιξε με το κίνημα metoo, που ήρθε να σαρώσει όλες τις παλιές και σκουριασμένες ιδέες. Είναι η εποχή, στην οποία μετά από μεγάλη συλλογική προσπάθεια, αρχίζει σταδιακά να αντιστρέφεται η ενοχή. Επιστρέφει σε αυτόν, στον οποίο και ανήκει: στον θύτη. Ας θυμηθούμε εδώ  το σύνθημα «Βιαστής ΕΙΝΑΙ», που εμφανίστηκε στην Επίδαυρο. Είναι το σύνθημα, που ταρακούνησε κυβερνώντες και παρατρεχάμενους, βγάζοντας μια κοινωνία ολόκληρη απ’ τον λήθαργο.

Πώς προχωράμε επομένως;

  Οι αγωνίστριες που εμπλέκονται στο γυναικείο κίνημα σήμερα δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι δεν αρκεί πλέον η αμφισβήτηση συγκεκριμένων επιμέρους πολιτικών, το μπλοκάρισμα κάποιων νομοσχεδίων, η άρση μιας απαγόρευσης. Όλα αυτά έχουν ασφαλώς τη σημασία τους. Αλλά εντάσσονται πλέον σε ένα ευρύτερο κίνημα, που τείνει να αμφισβητήσει συνολικά το σύστημα. Αναζητά τις ρίζες της γυναικείας καταπίεσης, την αιτία που βρίσκεται πίσω από τις διακρίσεις, την υποτίμηση, τη διάχυτη σεξιστική κουλτούρα, τις δολοφονικές επιθέσεις. Αναζητά στην ουσία την αιτία που ανέχεται, ενθαρρύνει ή ενισχύει την κακοποίηση. 

  Η διεκδίκηση έστω και ενός από τα αιτήματα που βάζει επιτακτικά το γυναικείο κίνημα συνεπάγεται σε τελική ανάλυση τη ρήξη με το σύστημα ακριβώς που γεννά και τροφοδοτεί την ανισοτιμία και τη βία. Αυτή η πολύτιμη συνειδητοποίηση προκύπτει ως αποτέλεσμα της συστηματικής εμπλοκής μας στους αγώνες, που έχουν ανοίξει. Και είναι το υλικό, με το οποίο χτίζεται σήμερα εκ νέου το τρανσφεμινιστικό κίνημα κρατώντας τις καλύτερες εμπειρίες αγώνα από τις επιμέρους μάχες, που έχουν δοθεί στο παρελθόν.

  Το δεύτερο σημαντικό κέρδος είναι η συνειδητοποίηση ότι μόνο μέσα από τη συμπόρευση με τα άλλα κινήματα μπορούμε να πετύχουμε τη συνολική ρήξη

  Τι σημαίνει ότι μια γυναίκα είναι ελεύθερη; Ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της καταπώς η ίδια επιθυμεί, χωρίς την κρατική ή όποια άλλη παρέμβαση. Ελεύθερη να εκφράζει τη σεξουαλικότητά της, πέρα από κοινωνικά κατασκευασμένες «κανονικότητες». Ελεύθερη να υπάρχει «εκεί έξω» όσο σκούρο κι αν είναι το δέρμα της, όποια θρησκεία κι αν πιστεύει. Ελεύθερη να συμμετέχει ισότιμα με τους άντρες εργαζόμενους, στην προσπάθεια να αλλάξουν οι όροι για τις ζωές όλων. Όλα αυτά είναι ένα αδιάρρηκτο σύνολο.

  Αυτό που ορίζουμε ως πραγματική ελευθερία είναι μια ενότητα τόσο σφιχτοδεμένη, όπου η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος δεν μπορεί να υπάρξει ξέχωρα από τη διασφάλιση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης, ξέχωρα από τη διασφάλιση δικαιωμάτων στον χώρο της εργασίας, χωρίς ελευθερία λόγου, χωρίς δυνατότητα έκφρασης της σεξουαλικότητας. Όσο όλα αυτά δεν είναι διασφαλισμένα για όλες μας, καμιά από εμάς δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερη. Αυτή η εικόνα είναι και η νέα πρόκληση, μπροστά στην οποία βρίσκεται το φεμινιστικό κίνημα και αναμετριέται μαζί της. Και είναι –ούτε λίγο ούτε πολύ- η συνειδητοποίηση ότι η έμφυλη καταπίεση έχει ταξικό χαρακτήρα και η συνειδητοποίηση πόσο κεντρική θέση έχει αυτό στη συνολικότερη πολιτική αντιπαράθεση.

  Το σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα δεν βρίσκεται σε μια γυάλινη σφαίρα αποκομμένο από την υπόλοιπη ζωή. Υπάρχουν δρόμοι, άλλοτε μεγαλύτεροι, άλλοτε μικρότεροι, που το συνδέουν ανά πάσα στιγμή με τους αγώνες που ξεσπούν στον κόσμο. Από τις κινητοποιήσεις για δικαίωση της μνήμης όλων των δολοφονημένων αδελφών μας μέχρι τους αγώνες για την υπεράσπιση του αυτονόητου δικαιώματος στην άμβλωση. Από την καθημερινή μάχη στην Ελλάδα και σε κάθε σημείο του πλανήτη ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και στη δολοφονική βία μέχρι τη διεκδίκηση δικαιωμάτων για τις προσφύγισσες. Για τις εργαζόμενες και άνεργες γυναίκες ενάντια στις πολιτικές της φτωχοποίησης, που ισοπεδώνει τις ζωές τους και γυρίζει τους δείκτες του ρολογιού δεκαετίες πίσω όσον αφορά τα εργασιακά τους δικαιώματα.

  Και οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και όλο τον πλανήτη για αλληλεγγύη με τη ματωμένη Παλαιστίνη κάνουν τη γέφυρα με τις επόμενες μεγάλες κινηματικές μάχες. Όπως τον αντιπολεμικό αγώνα για να μη φύγει καμιά φρεγάτα και καμιά στρατιωτική μονάδα για την Ερυθρά Θάλασσα. Και κανένας τέτοιος αγώνας δεν έχει ελπίδες να δοθεί, αν δεν αναλάβουν να τον φέρουν σε πέρας πρώτα από όλα οι γυναίκες. Και με αιχμή τις μανάδες, τις συζύγους και τις συντρόφισσες των ναυτών και των καταδρομέων, που είναι αυτοί οι οποίοι θα σταλούν στο σφαγείο. 

  Τι μένει σε εμάς να κάνουμε;

  Με αυτό το θηρίο λοιπόν είναι που θα πρέπει να αναμετρηθούμε και απέναντι σε αυτό καλούμαστε να δώσουμε τις μάχες μας καθημερινά.

  Αυτό σημαίνει:

  Να σταθούμε ακόμα πιο αποφασιστικά απέναντι στην κυβέρνηση της δεξιάς και όλες τις κυβερνήσεις, που κλείνουν τα αυτιά στις φωνές των επιζώντων και επιζωσών. Να φτιάξουμε κοινότητες που αγκαλιάζουν, που ενδυναμώνουν, που συζητάνε και συνδιαμορφώνουν τις επόμενες κινηματικές δράσεις.

  Να συμβάλλουμε για ένα πραγματικά συμπεριληπτικό τρανσφεμινιστικό και αντισεξιστικό κίνημα, ανοιχτό σε ανάπηρα, νευροδιαφορετικά άτομα, σε μετανάστριες, ρομνιές και προσφύγισσες.

  Να απαιτήσουμε πόρους για γυναίκες, θηλυκότητες και λοατκια+ πλάσματα. Πόρους για δομές φιλοξενίας, για ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, για δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία και τις εργατικές ανάγκες. Και όχι να σπαταλιούνται σε εξοπλισμούς, φράχτες, λιμενόμπατσους και την Αστυνομία.

  Να εναντιωθούμε απέναντι σε ρητορικές και συμπεριφορές που ιεραρχούν ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα τις επιδερμίδας τους, ανάλογα με το ποια είναι η καταγωγή τους, ποια είναι η έμφυλη ταυτότητά τους και πώς την επιτελούν. Να σταθούμε ενάντια σε πολιτικές, που κάνουν «τον βίο αβίωτο» σε μετανάστριες, που καθιστούν οριακά αδύνατη την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, που αρνούνται να χορηγήσουν άσυλο σε πρόσφυγες, που δολοφονούν ανθρώπους στα νερά της Μεσογείου. Να εναντιωθούμε στον ρατσισμό.

Να σταθούμε ενάντια σε πολιτικές και νομοθεσίες, που αφήνουν απροστάτευτους τους πιο ευάλωτους ανθρώπους, τα τρανς άτομα και να διεκδικήσουμε απόλυτη ισοτιμία στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη, τη στέγαση, τους όρους και τις συνθήκες εργασίας των τρανς ανθρώπων. Να απαιτήσουμε διαδικασίες επιβεβαίωσης της ταυτότητας φύλου, που θα είναι απλές, γρήγορες και κυρίως μη κοστοβόρες, που συχνά λειτουργεί αποτρεπτικά.

  Συχνά λέμε και γράφουμε ότι με το να υπερασπιζόμαστε όσα πλάσματα βιώνουν περισσότερες της μιας καταπιέσεων, υπερασπιζόμαστε σε τελική ανάλυση όλους τους καταπιεσμένους συνολικά. Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι απολύτως ουσιαστικό. Είναι ο μόνος τρόπος να θωρακίσουμε ακόμα περισσότερο το δικό μας στρατόπεδο.  Και αντίστροφα να αποδυναμώσουμε το αντίπαλο στρατόπεδο, του μισογυνισμού, του ρατσισμού, της οικονομικής εκμετάλλευσης, της ομο/τρανσφοβίας. Είναι ο μόνος τρόπος να μην επιτρέψουμε στο δηλητήριο να εισχωρήσει και να παραλύσει τις δυνάμεις μας.

  Ο σεξισμός και η ομο/τρανσφοβία είναι υπόθεση που (θα έπρεπε να) αφορά το ευρύτερο αντισυστημικό κίνημα. Ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι και η υπεράσπιση των μεταναστ(ρι)ών που παλεύουν στον φράχτη του Έβρου και στο Αιγαίο να περάσουν ζωντανές/οί/ά παρά τις δολοφονικές επαναπροωθήσεις τόσο της τωρινής όσο και της προηγούμενης κυβέρνησης. Επαναπροωθήσεις, που κοστίζουν εκατόμβες δολοφονημένων, στην Πύλο και τα νησιά.

  *Και κάτι που αξίζει να το επισημάνουμε: Οι δράστες στις περιπτώσεις των σεξιστικών επιθέσεων είναι άντρες. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι οι «άντρες». Ζούμε σε μια κοινωνία, στην οποία το σύστημα –για τους δικούς του σκοπούς- έχει μάθει να διαιρεί τους ανθρώπους σε τάξεις, σε φύλα, σε χρώματα, φυλές και θρησκείες, πατώντας στην πατριαρχία που έχει εδραιωθεί από αιώνες.

  Σε έναν κόσμο όπου καταπιέζονται οι γυναίκες ούτε οι άντρες μπορούν να είναι πραγματικά ελεύθεροι. Πόσο μάλλον οι άντρες που δεν εκπληρώνουν το κατασκευασμένο έμφυλο στερεότυπο της αρρενωπότητας. Ο αγώνας κόντρα στον σεξισµό δεν είναι ένας δρόμος που τον βαδίζουμε οι γυναίκες µμόνες. Χρειαζόμαστε συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες. Και πολλές φορές αυτή τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη και το νοιάξιµο το βρίσκουμε όχι µόνο σε γυναίκες, αλλά και σε άντρες. Ένας κόσμος όπου ο μισός πληθυσμός υφίσταται καταπίεση, βία και διακρίσεις είναι ένας κόσμος άδικος. Και αντιστοιχεί σε γυναίκες και άντρες, να τον αλλάξουμε.

**Το κείμενο αυτό βασίστηκε στην εισήγηση της Κικής Σταματόγιαννη στην εκδήλωση για την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Φλεβάρη 2024 στο Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας. Την εκδήλωση με θέμα «Ποιος παίρνει αποφάσεις για τα δικά μας σώματα; Συστημικός σεξισμός, έμφυλη βία, γυναικοκτονίες και η οργάνωση των αντιστάσεών μας» είχαν οργανώσει η Κίνηση Πολιτών Πτολεμαΐδας και η Κινηματογραφική Ομάδα Πτολεμαΐδας.

***Το κείμενο βρίσκεται δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Η Κόκκινη», φύλλο 22ο (Μάρτης 2024), που κυκλοφορεί.