ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΗΣ «ΚΟΚΚΙΝΗΣ» (φύλλο 23ο, Καλοκαίρι 2024)

Ένας κόσμος σε πόλωση. Η φτωχοποίηση και εξαθλίωση ολοένα και μεγαλύτερων στρωμάτων στην κοινωνία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Η πολιτική των κλειστών εθνικών συνόρων σε μια Ευρώπη, που περιφράσσεται απέναντι σε κατατρεγμένους και κυνηγημένους ανθρώπους, έχει οδηγήσει σε μαζικές δολοφονίες προσφυγι(σσ)ων στα νερά της Μεσογείου και στα χερσαία περάσματα. Ο αυταρχισμός των κυβερνώντων εκφράζεται πλέον με άσκηση ωμής βίας απέναντι σε οποιαδήποτε αντίσταση των από τα κάτω.

Οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες καταρρέουν η μία μετά την άλλη με πάταγο. Στις ευρωεκλογές του Ιούνη το SPD στη Γερμανία βρέθηκε πίσω τόσο από τη Δεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας όσο και από τη φασιστικής κοπής «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο σκόρπισε σε ψίχουλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μακρόν στη Γαλλία, που βρέθηκε το ίδιο βράδυ των εκλογών να προκηρύσσει εσπευσμένα εθνικές εκλογές μετά τη συντριπτική επικράτηση της ακροδεξιάς της Λεπέν {σημείωση Κόκκινης: το σημείωμα της Σύνταξης γράφτηκε τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά τις ευρωεκλογές και πριν τις εθνικές εκλογές στη Γαλλία, όπου οι φασίστες ήρθαν πρώτο κόμμα σε ψήφους αλλά τρίτο κόμμα σε βουλευτικές έδρες}. Οι φασίστες αναδιατάσσονται, κερδίζουν δύναμη και δηλώνουν εμφατικά την απειλητική παρουσία τους. Τόσο εκλογικά όσο και στον δρόμο.

Η ισοπεδωμένη Παλαιστίνη συνεχίζει μέσα από τα συντρίμμια της να αντιστέκεται. Και η στοίχιση με τον αγώνα της υποδεικνύει τα διαγραφόμενα στρατόπεδα στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Παθιασμένα κινήματα αλληλεγγύης ξεπηδούν παντού στον κόσμο. Μαχητικές καταλήψεις δεκάδων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ το αμέσως προηγούμενο διάστημα, παρά τις προσαγωγές, τις συλλήψεις ή ακόμα και την απειλή διαγραφής από κορυφαίες αμερικανικές σχολές. Ανθρώπινα ποτάμια αλληλεγγύης με τη Γάζα πλημμυρίζουν τους δρόμους των κεντρικών πόλεων σε όλον τον δυτικό κόσμο παρά τις απαγορεύσεις, τη βία και την καταστολή. Προσπάθεια μποϋκοταρίσματος πολυεθνικών εταιρειών, που έμμεσα ή άμεσα ενισχύουν το κράτος του Ισραήλ και τον στρατό του.

Δεν χωράει πλέον ο παραμικρός κινηματικός εφησυχασμός. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αποστράτευση και αναστοχασμό. Η οποιαδήποτε εστία αντίστασης διατηρεί την ξεχωριστή και κρίσιμη σημασία της. Αυτό όμως δεν φαντάζει πλέον αρκετό.

Στην Ελλάδα, το πογκρόμ που επιχειρήθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους σε βάρος δύο τρανς ατόμων ήταν μια οριακή στιγμή. Έδειξε το επικίνδυνο σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει η μισαλλοδοξία, το ρατσιστικό και ομοτρανσφοβικό μίσος. Η μεγαλειώδης κινηματική απάντηση στη Θεσσαλονίκη μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο έδειξε τη δύναμη του δικού μας στρατοπέδου, όταν αποφασίζει να κατεβεί συλλογικά και με ενωτικούς όρους στον δρόμο. Ο φραγμός στην προσπάθεια διείσδυσης των φασιστών στο εργατικό κίνημα μέσω της ίδρυσης φασιστικού εργατικού σωματείου, και πάλι στη Θεσσαλονίκη, είναι εξαιρετικά κρίσιμης σημασίας μάχη για το επόμενο διάστημα. Να μη δοθεί ο ελάχιστος χώρος ανάπτυξης σε αυτό που απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας.            

Αυτό που αντιστοιχεί στην Αριστερά να κάνει είναι να σημάνει άμεσα αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό συναγερμό. Να κάνει σημαία της την υπεράσπιση των πιο χτυπημένων κομματιών της εργατικής τάξης, των μεταναστριών και προσφυγι(σσ)ών, των λοατκια+ ανθρώπων, των ανάπηρων, των Ρομά, όσων ανήκουν σε εθνικές μειονοτικές ομάδες, του παλαιστινιακού λαού. Η ενότητα των από κάτω, η υπεράσπιση των καταπιεσμένων, η συλλογική απάντηση απέναντι σε έναν συνολικό εκμεταλλευτή και καταπιεστή μπορεί να αποτελέσει τη μόνη ανάσα.

Η κραυγή «Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης» πρέπει να διαπεράσει απ’ άκρο σ’ άκρο όλο το στρατόπεδο των από τα κάτω. Η εναντίωση στην ελληνική κυβέρνηση, που στέλνει πολεμικά πλοία στο πλευρό του κράτους-σφαγέα της Παλαιστίνης, σε Μεσόγειο και Ερυθρά θάλασσα, είναι απαρέγκλιτος όρος για να μπορεί η Αριστερά του καιρού μας να αξίζει το όνομά της.

Να απαιτήσουμε να γυρίσουν πίσω οι ελληνικές φρεγάτες και οι συστοιχίες Πάτριοτ, να δοθούν πόροι σε μια διαλυμένη δημόσια υγεία και παιδεία και όχι σε αχρείαστους πολεμικούς εξοπλισμούς. Χρειαζόμαστε ανοιχτά σύνορα για μετανάστ(ρι)ες και προσφύγ(ισσ)ες για να πάψει να είναι το Αιγαίο ο υγρός τάφος όλων των κατατρεγμένων. Να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όσους πρόσφυγες επιλέξουν να διαμείνουν στην Ελλάδα και χορήγηση των απαραίτητων ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσες επιθυμούν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Η δημιουργία κρατικών δομών για επιζώσες και επιζώντα έμφυλης βίας, η θέσπιση μέτρων νομικής θωράκισης και ουσιαστικής στήριξης και ενδυνάμωσης λοατκια+ ατόμων.

Το αν θα κλείσουμε τα μάτια μπροστά σε μια συνεχιζόμενη σφαγή, το αν θα καταφέρουμε να σταθούμε στο πλευρό των πιο ευάλωτων ανάμεσά μας, το αν θα μπορέσουμε να φράξουμε τον δρόμο σε έναν φασισμό που επελαύνει και διεκδικεί εξουσία, θα βάλει τη σφραγίδα του στους καιρούς που έλαχε σε αυτή την Αριστερά να υπάρχει και να δρα.