Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος

Από τις 7 Οκτώβρη 2023, την ημέρα της απόλυτα δικαιολογημένης και αιφνιδιαστικής αντεπίθεσης της παλαιστινιακής αντίστασης, ως σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αναπτύσσεται και δυναμώνει ένα πολύ πλατύ και παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στη ματωμένη Παλαιστίνη.

Σε όλον τον πλανήτη, αυτούς τους έντεκα μήνες, έχουν κατέβει στον δρόμο στο πλευρό της Παλαιστίνης εκατομμύρια άνθρωποι. Ανάμεσά τους, ιδιαίτερα σε ΗΠΑ και Βρετανία, συμμετέχει στις δράσεις αλληλεγγύης ένα σημαντικό και πολύ μαχητικό κομμάτι της εβραϊκής κοινότητας των χωρών αυτών. Ήδη το κίνημα συμπαράστασης στην Παλαιστίνη θυμίζει πολύ χαρακτηριστικά το αντιπολεμικό κίνημα στα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ.

Αντίθετα, δεν υπήρξαν πουθενά μαζικές κινητοποιήσεις υπέρ του Ισραήλ. Ούτε καν στο εσωτερικό αυτού του κρατικού μορφώματος. Και αυτό παρά την προπαγάνδα όλων των ΜΜΕ της Δύσης περί της «επικίνδυνης ισλαμικής τρομοκρατίας» και τη σπέκουλα για τη σωτηρία των ισραηλινών ομήρων. Σε όλον τον κόσμο, εκατομμύρια νέες/οι και εργαζόμε-νες/οι, συγκινούνται από την αδούλωτη Γάζα που συνεχίζει να αντιστέκεται. Και παίρνουν θέση με το πλευρό του δίκιου και ενάντια στην αδικία του Ισραήλ, των ΗΠΑ και του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Όμως, ενώ πλατιές μάζες νέων αγωνιστ(ρι)ών διαλέγουν ξεκάθαρα στρατόπεδο, δεν έχουν πάντα με τον ίδιο καθαρό τρόπο στο μυαλό τους πώς ακριβώς θα νικήσει το δίκιο στην Παλαιστίνη.

Μπορεί το «Μέτωπο Αντίστασης» (Ιράν, Συρία, Χεζμπολάχ, Υεμένη) να βάλει φρένο στο Ισραήλ και τελικά να ελευθερώσει την κατεχόμενη Παλαιστίνη;

Μέσα στην Αριστερά και στα κινήματα, τόσο στη χώρα μας όσο και γενικότερα στις χώρες της Δύσης, δεν υπάρχουν κόμματα ή οργανώσεις άξιες λόγου, που να καλλιεργούν στον κόσμο προσδοκίες για τον θετικό ρόλο του Ιράν και των συμμάχων του στο Παλαιστινιακό. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχουν οργανώσεις στην Αριστερά που να ελπίζουν πως η παλαιστινιακή αντίσταση θα πετύχει κάποια σημαντική στήριξη από τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ.

Ένας σημαντικός αριθμός, όμως, παλιών και απογοητευμένων αριστερών, τόσο στην Ελλάδα και στην Κύπρο αλλά και σε άλλες χώρες στη Δύση, έχουν την τάση να στηρίζουν τις ελπίδες τους σε όποια δύναμη και καθεστώς ανά τον πλανήτη ανταγωνίζεται τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Πρόκειται κατά κανόνα για ανθρώπους, που συνήθως δεν είναι πλέον οργανωμένοι σε κάποια συλλογικότητα, και έχουν περισσότερο περιφερειακή παρά οργανική σχέση με το κίνημα. Αυτός ο χώρος έχει ως βασικό πιστεύω το ολότελα λαθεμένο ρητό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Και περιμένουν τούτοι οι άνθρωποι το νέο κύμα των ιρανικών ρουκετών, που θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του. Αλλά θα περιμένουν άδικα.

Το Ιράν και η Συρία, ακόμη και η περισσότερο μαχητική Χεζμπολάχ του Λιβάνου, πραγματοποιούν μονάχα συμβολικές χειρονομίες απέναντι στο Ισραήλ. Δεν πρόκειται να εμπλακούν με τη θέλησή τους σε συνολική στρατιωτική σύγκρουση μαζί του. Οι μουλάδες του Ιράν και η στρατιωτική καμαρίλα του Άσαντ στη Συρία δεν έχουν τίποτε ουσιαστικό να κερδίσουν από έναν γενικευμένο πόλεμο με το σιωνιστικό κράτος. Είτε κερδίσουν είτε –πολύ περισσότερο- ηττηθούν σε μια αντιπαράθεση με το Ισραήλ, κινδυνεύουν να χάσουν ολοκληρωτικά την εξουσία εξαιτίας της οργής των από κάτω στις ίδιες τους τις χώρες.

Ούτε η Συρία ούτε το Ιράν είναι κάποιου είδους «αντιιμπεριαλιστικά» καθεστώτα. Αντίθετα, το Ιράν είναι μια τυπική καπιταλιστική κοινωνία, που σπαράσσεται από τρομακτικές ταξικές αντιθέσεις και βιώνει ασφυκτική καταπίεση από το θρησκόληπτο καθεστώς. Η Συρία είναι, επιπλέον, μια κατεστραμμένη χώρα από τον πολύχρονο εμφύλιο πόλεμο. Καμιά από τις δύο χώρες, όσο κυβερνώνται από αυτές τις ηγεσίες, δεν πρόκειται να κάνει στ’ αλήθεια δικιά της υπόθεση την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τη σιωνιστική κατοχή.

Γι’ αυτό και όταν η ηγεσία του Ιράν εξαπέλυσε το όντως εντυπωσιακό πυραυλικό της χτύπημα στο Ισραήλ φέτος τον Απρίλη, φρόντισε να εξασφαλίσει πρώτα πως οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί θα έχουν όλη την ευχέρεια να αποκρούσουν τα χτυπήματα χωρίς απώλειες.

Η Υεμένη με τις ρουκέτες της, που έκλεισε στην πράξη τα στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ στο νότιο άκρο της Ερυθράς Θάλασσας –κοντεύοντας να προκαλέσει έμφραγμα στην παγκόσμια ροή των εμπορευμάτων- είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, που θα εξετάσουμε ξεχωριστά πιο κάτω.

Το μαζικό κίνημα υπέρ της Παλαιστίνης στη Δύση, μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς και να οδηγήσει το Ισραήλ στην απομόνωση και στην ήττα;

Το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, που συνεχίζει να δονεί όλες τις δυτικές καπιταλιστικές μητροπόλεις, εμπλέκοντας στις δράσεις του εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τον αγώνα της παλαιστινιακής αντίστασης, από ό,τι οι άσφαιρες κατάρες των Ιρανών μουλάδων. Διότι έτσι μεταφέρεται ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στα μετόπισθεν του εχθρού. Το μαζικό αυτό κίνημα έχει ενθουσιασμό, εύρος και εμπλέκει στις δράσεις του σημαντικά κομμάτια της νεολαίας, της διανόησης και της εργασίας στις ΗΠΑ και σε μια σειρά χώρες.

Όμως, όσο εξαιρετικά σημαντικό επίτευγμα του κινήματος κι αν είναι αυτό, δεν είναι αρκετό για να εμποδίσει να συνεχιστεί η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και να επεκταθεί και στη Δυτική Όχθη.

Η τεράστια πολεμική μηχανή του Ισραήλ δεν πρόκειται να χαλιναγωγηθεί εξαιτίας των «πιέσεων» του κινήματος αλληλεγγύης πάνω στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης προκειμένου να σταματήσουν να του χαρίζουν όπλα και δολάρια. Το Ισραήλ έχει κρίσιμη σημασία για τη Δύση, διότι είναι το οχυρό της στη Μέση Ανατολή. Ένα οχυρό, που φροντίζει για την απρόσκοπτη ροή φτηνού πετρελαίου στη δυτική βιομηχανία. Το Ισραήλ είναι η εγγύηση της Δύσης πως οι Άραβες συνολικά δεν θα χειραφετηθούν ποτέ από τους μονάρχες και τους δικτάτορές τους και, το κυριότερο, πως ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουν το πετρέλαιο για να εξαφανίσουν τη φτώχεια και τις ανισότητες στις χώρες τους.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ και η Δύση, όσο στηρίζονται στο φτηνό πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, θα συνεχίσουν να ταΐζουν το Ισραήλ με δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτικούς εξοπλισμούς κάθε χρόνο.

Υπάρχει λύση στο δράμα της Παλαιστίνης;

Οι δολοφονημένοι από το Ισραήλ κάτοικοι της Γάζας ξεπερνούν πια τους 41.000. Από τον Οκτώβρη ως σήμερα. Στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι άμαχοι και μικρά παιδιά. Και αντί να σταματήσει εδώ το σιωνιστικό έγκλημα, φαίνεται πως επεκτείνεται σε μαζικότερη κλίμακα και στη Δυτική Όχθη.

Όσο ηρωισμό και αυτοθυσία και αν επιδείξουν οι Παλαιστίνιοι απέναντι στον ισραηλινό Γολιάθ, δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν μόνοι τους. Ο αγώνας στη Γάζα και σε όλη την κατεχόμενη Παλαιστίνη θα μπορεί μονάχα να δείχνει την απόλυτη ανάγκη να συντριβεί το σιωνιστικό θηρίο, όχι τον συγκεκριμένο δρόμο για τη νίκη.

Ο πόλεμος κατά των σιωνιστών θα κριθεί τελικά εκεί όπου οι αραβικές προλεταριακές μάζες βράζουν από αγανάκτηση, τόσο ενάντια στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, όσο και ενάντια στους τυραννικούς δεσπότες τους: στο Κάιρο, τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη. Μονάχα τα εκατομμύρια του αραβικού προλεταριάτου είναι σε θέση να αλλάξουν αμέσως τους συσχετισμούς σε βάρος του Ισραήλ και υπέρ της Παλαιστίνης.

Μια νικηφόρα εργατική επανάσταση π.χ. στο Κάιρο, πρωτεύουσα του αραβικού προλεταριάτου, πέρα από τις άλλες ανατροπές, θα έφερνε ολέθρια κρίση στο ίδιο το Ισραήλ. Αυτό φανέρωνε η εχθρική στάση του Ισραήλ απέναντι στις αραβικές εξεγέρσεις του 2011. Δυστυχώς όλες ηττημένες σήμερα.

Το Ισραήλ στηρίζεται από τις ΗΠΑ μόνο όσο συμβάλλει στο να διατηρούνται ψηλά τα κέρδη από το πετρέλαιο για τους διεθνείς κολοσσούς. Το Ισραήλ είναι το μαντρόσκυλο, που θα εξαφανιστεί από την αυλή, όταν αποχωρήσει ηττημένο το αφεντικό του.

Αλλά αυτό θα πραγματωθεί μονάχα όταν πάρουν τον λόγο οι Άραβες εργάτες και εργάτριες στις χώρες τους και διώξουν μια για πάντα τους βασιλιάδες, τους εμίρηδες και τους στρατηγούς. Τόσο τους αμερικανόδουλους όσο και αυτούς του λεγόμενου «Μετώπου Αντίστασης».

Οι Χούτι απέδειξαν τι ανατρεπτική δύναμη διαθέτει η αλληλεγγύη των αραβικών λαών στην Παλαιστίνη

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως άρκεσε μία μόνο αραβική χώρα –εν προκειμένω η Υεμένη, η πιο φτωχή και κατεστραμμένη σε όλον τον αραβικό κόσμο- να υποστηρίξει έμπρακτα τους Παλαιστίνιους στην αντίστασή τους απέναντι στο Ισραήλ, προκαλώντας καθυστερήσεις στα δρομολόγια των τάνκερ στην Ερυθρά Θάλασσα. Και αμέσως η Δύση –μαζί και η κυβέρνηση Μητσοτάκη- ένιωσε να απειλείται με ενεργειακό μπλακάουτ. Και έσπευσε να δράσει με πλήρη στρατιωτική ισχύ, επαναφέροντας ωμά στον 21^ο αιώνα τη θρασύτατη πολιτική των κανονιοφόρων.

Ήταν και αυτό άλλη μια απόδειξη για τον καταλυτικό ρόλο παγκόσμια που θα μπορούσε να παίξει το αραβικό προλεταριάτο, αν καταφέρει να ξεσηκωθεί ενάντια στις ΗΠΑ, τον τοπικό χωροφύλακά τους το Ισραήλ, καθώς και τις αντιδραστικές αραβικές κυβερνήσεις. Μια επαναστατική νίκη της αραβικής εργατικής τάξης, ενάντια στον δικτάτορα Σίσι και τα αφεντικά, έστω και μόνο στην Αίγυπτο, θα έκλεινε το Σουέζ μέχρι να παραλύσει από την έλλειψη πετρελαίου η Δύση και να υποχρεωθεί σε αναδίπλωση ο ισραηλινός στρατός. Τόσο στη Γάζα όσο και στην Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πότε και με ποια αφορμή θα σηκωθεί στα πόδια του ο γίγαντας του αραβικού προλεταριάτου, τόσο στο Κάιρο όσο και στη Βαγδάτη. Μπορούμε μόνο να στοιχηματίσουμε πως ο χρόνος της φαινομενικής αδράνειας δεν περνάει στα χαμένα.

Οι εργάτ(ρι)ες του αραβικού κόσμου διαπιστώνουν, με την πικρή τους πείρα, πως όσο το Ισραήλ και οι ΗΠΑ είναι υπεύθυνοι για το φριχτό και διαρκές έγκλημα στη Γάζα, το ίδιο είναι συνένοχοι σε αυτό οι εμίρηδες και οι σεΐχηδες, οι στρατηγοί και οι αφέντες του αραβικού κόσμου. Όλοι αυτοί μαζί σχεδίαζαν και χάραζαν το λαμπρό κοινό τους μέλλον –με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ!- πάνω στο τραπέζι των «συμφωνιών του Αβραάμ». Και η επίθεση της Παλαιστινιακής Αντίστασης στις 7 Οκτώβρη 2003 τους χάλασε όλα τα σχέδια.

Όλοι αυτοί οι άρχοντες, που δεν κουνούν ένα δάχτυλο υπέρ της Παλαιστίνης, θα τον πληρώσουν ακριβά στο τέλος τον λογαριασμό. Από την εξεγερμένη εργατική τάξη των χωρών τους. Όχι από τους «τρομοκράτες της Χαμάς».

*Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στο 24ο φύλλο της εφημερίδας «Η Κόκκινη» (Σεπτέμβρης 2024), που κυκλοφορεί.