Γράφει η Μαρία Λούκα

Η απόφαση της δικαστικής εξουσίας να προφυλακίσει το Νίκο Ρωμανό για ένα αποτύπωμα πάνω σε κινητό αντικείμενο είναι από τις πιο επονείδιστες που έχουν παρθεί ακόμα κι από ένα δικαστικό σώμα που δεν παραλείπει να δείχνει τις μεροληψίες του.

Μια ωμή και απροκάλυπτη πράξη βαναυσότητας εις βάρος ενός νέου ανθρώπου, τον οποίο το κράτος εκδικείται συστηματικά από το 2008 και στο πρόσωπο του εκδικείται μια ολόκληρη γενιά που αρνείται να συμβιβαστεί με τη θανατοπολιτική, που αρνείται να ξεχάσει, που διεκδικεί μια ζωή αξιοβίωτη.

Ο Νίκος Ρωμανός ήταν θύμα του κράτους το 2008 όταν δολοφονήθηκε δίπλα του ο φίλος του από χέρι αστυνομικού.

Ήταν θύμα του κράτους όταν βασανίστηκε κατά τη σύλληψη του.

Ήταν θύμα του κράτους όταν αναγκάστηκε να βάλει υποθήκη το σώμα του για να υπερασπιστεί το δικαίωμα του στην εκπαίδευση.

Κι είναι ξανά σήμερα θύμα του κράτους που τον διώκει και τον προφυλακίζει χωρίς στοιχεία. Μόνο για λόγους ρεβανσισμού και αντιδραστικοποίησης της δημόσιας ζωής.

Δεν είναι, όμως, μόνος. Ελπίζω αυτό το «Νίκο γερά ως τη λευτεριά» που ακουγόταν σήμερα παρατεταμένα στην Ευελπίδων να τον συντροφεύει και να του δίνει κουράγιο.

Ο Νίκος είναι θύμα και αγωνιστής μαζί.

Αυτοί που ενορχήστρωσαν και υλοποίησαν την καινούργια ομηρεία του είναι στυγνοί βασανιστές σε υπηρεσία. Τίποτα άλλο.