*Το παρόν κείμενο ΔΕΝ αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις ΔΕΝ είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα ΔΕΝ είναι συμπτωματική και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Γράφει η Λάλε Άλατλι

Το γραφείο 210

Ήταν άλλη μια από τις τραυματικές μου στιγμές, καθώς έπρεπε να ανανεώσω την άδεια διαμονής μου. Κι έτσι, έπρεπε να παραβρεθώ για άλλη μια φορά στο ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον του τμήματος αλλοδαπών της περιφέρειας Θεσσαλονίκης. Για να «πιάσω» σειρά, έβαλα αποβραδίς το ξυπνητήρι στις 4:30. Ευτυχώς το σπίτι μου δεν ήταν μακριά από το τμήμα κι έτσι ακριβώς στις 5 ήμουν μπροστά στο κτίριο με δεκάδες άλλους συνμετανάστες μου.
Είχε κρύο και έβρεχε στο Λονδίνο της Ελλάδας. Πλησίασα και έγραψα το όνομά μου στην άλφα τέσσερα, την οποία κρατούσε ένας άλλος μετανάστης. Πάντα όποιος ερχόταν πρώτος, έπρεπε να ξεκινήσει τη λίστα ονομάτων, την ώρα που οι υπάλληλοι ακόμα κοιμούνταν στα ζεστά τους σπίτια, τα οποία βρίσκονταν στη «δικιά» τους χώρα.
Ενώ έτριβα τις παλάμες μου για να ζεσταθώ, αναρωτιόμουν τι ώρα άραγε να είχαν έρθει αυτοί οι άνθρωποι, ώστε εγώ να έχω το νούμερο 72 στις πέντε το πρωί;
Στις οχτώ άνοιξαν οι πύλες. Θυμήθηκα τα νιάτα μου στην Κωνσταντινούπολη. Θα έρχονταν οι Guns Ν’ Roses για συναυλία στο γήπεδο του Besiktas, ήμουν τότε στη δεύτερη τάξη του λυκείου. Σχεδόν όλη η τάξη είχαμε κάνει κοπάνα και βρισκόμασταν μπροστά στις πύλες του γηπέδου περίπου οχτώ ώρες πριν ανοίξουν. Τότε όμως είχα μεγάλη χαρά, ενώ τώρα βαθύ άγχος.
Τις τρεiς ώρες που περίμενα μέχρι να έρθει η σειρά μου, είχα ήδη κάνει γνωριμίες στους βρώμικους διαδρόμους της περιφέρειας, κάτω από τις άγριες φωνές των αστυνομικών που προσπαθούσαν να κρατήσουν στη σειρά τους καινούριους έξω από την πόρτα του κτηρίου.
Μια οικογένεια από το Κουρδιστάν με δύο παιδιά, ένας εργάτης από την Αλβανία, μια γιαγιά από την Αρμενία, ένα ζευγάρι από το Σουδάν. Είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και λέγαμε τον πόνο μας με τα σπαστά μας ελληνικά. Μακάρι να ήταν έτσι οι σχέσεις ανάμεσα στις χώρες του κόσμου. Του καθενός μας τα ελληνικά είχαν άλλη μελωδία, ανάλογα με τη μητρική του γλώσσα.
«Αμάν, ίρτε η σείρα μου, πεντιά» είπα και μπήκα στο γραφείο νούμερο 210. Μέσα, λες και είχε μόλις πέσει βόμβα νικοτίνης στη μέση του δωματίου. Με το ζόρι διέκρινα την υπάλληλο πίσω από το γραφείο, που καθόταν σαν να ήταν il Padrino.
«Δεν σε πειράζει που καπνίζω, ναι;» (Απαγορευόταν το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, αλλά μάλλον όχι σε τσιφλίκια)
«Αν είναι να πάρω την άδεια διαμονής μου, δεν με πειράζει» είπα βήχοντας και άπλωσα τα έγγραφά μου.
«Χμμμ, τα έχεις όλα;»
« Έτσι νομίζω». Έτρεμε η φωνή μου. Ναι, εκείνη η φωνή μου που ακουγόταν με όλη τη δύναμή της στις διαδηλώσεις στην Πλατεία Taksim μπροστά στους αστυνομικούς, τώρα έτρεμε. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου. Αλλά, αν μου δημιουργούσε πρόβλημα αυτή η κυρία νικοτίνη, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω ήρεμα στη χώρα, την οποία είχα κάνει σπίτι μου.
«Δεν έχεις σφραγίδα αποστίλ στην οικογενειακή σου κατάσταση».
«Αν σε αποστείλω εγώ εκεί που θέλω, τι θα κάνεις;» είπα από μέσα μου, και από έξω μου είπα «Τα προξενικά έγγραφα της Τουρκίας δεν χρειάζονται αποστίλ, νομίζω». Έτρεμε η φωνή μου.
«Μπα, ποιος το είπε;»
«Ο νόμος. Μάλιστα υπάρχει και ένα συνημμένο έγγραφο του νόμου για τις χώρες που δεν χρειάζεται αυτή η σφραγίδα».
«Δεν σε πιστεύω».
Είχα κάνει διαλογισμό το προηγούμενο βράδυ, είχα προσπαθήσει να γεμίσω το σώμα μου με θετική ενέργεια, που λένε όλοι. Και πάλι είχα βρει τον μπελά μου. Ευτυχώς μέσα στα χρόνια που πέρασα ζώντας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είχα γίνει τελείως παρανοϊκή και κουβαλούσα όλα τα έγγραφα μέσα σ’ ένα τεράστιο σάκο (για κάμπινγκ κουβαλούσα λιγότερο βάρος).
«Ορίστε, εδώ είναι ο νόμος και αυτή είναι η λίστα με τις χώρες. Η δέκατη τρίτη είναι η Τουρκία, από την οποία προέρχομαι».
«Πουφ… πουφ…» κάπνιζε μανιωδώς τώρα. Σκέφτηκα ότι θα πάθω καρκίνο του πνεύμονα, πριν πάρω την άδεια διαμονής μου.
«Πάω να το δείξω στον διευθυντή και έρχομαι».
Τα πέντε λεπτά που την περίμενα σκεφτόμουν πόσο περισσότερο αφιλόξενο θα μπορούσε να ήταν ένα γραφείο και πόσο χειρότερα θα μπορούσε να βρωμάει. Προσπαθώντας να καταλάβω αν το αρχικό χρώμα του τοίχου ήταν άσπρο ή γκρι σκούρο όπως τώρα, είδα ξαφνικά κάτι πολύ ενδιαφέρον στον τοίχο πίσω από την Padrino.
«Χμμ, ναι, έχεις δίκιο, όντως έτσι λέει ο νόμος».
«…»
«Μπορώ να κρατήσω αυτό το χαρτί με τον νόμο και τη λίστα;»
«Ναι, μπορείτε, αλλά είναι κολλημένο ήδη στον τοίχο ακριβώς πίσω σας».