Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Οι μέρες αφθονίας τής πιο ανάλγητης ίσως μεταπολεμικής κυβέρνησης μοιάζουν να είναι μετρημένες. Οι ανθρώπινες θάλασσες, που κατέκλυσαν πλατείες και δρόμους ως διαμαρτυρία για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, φαίνεται να λειτουργούν ως καταλύτης και επιταχυντής πολιτικών εξελίξεων. Είναι πάνδημη πλέον η απαίτηση για οξυγόνο. Να βγει στο φως η αλήθεια για τον χαμό τόσων ανθρώπων. Να αποκαλυφθεί για λογαριασμό ποιου μεταφέρθηκε το εύφλεκτο υλικό της εμπορικής αμαξοστοιχίας, και κυρίως γιατί αποκρύφθηκε. Να αποδομηθούν τα συνεχή ψέματα, που υποτιμούσαν όχι μόνο τη νοημοσύνη μας, αλλά και τον πόνο των συγγενών όσων δολοφονήθηκαν.

Η κραυγή για τα Τέμπη ογκώθηκε από έναν κόσμο, που εδώ και χρόνια βλέπει τη ζωή του συνεχώς να υποβαθμίζεται, τη στιγμή που οι κυβερνώντες επαίρονταν για δήθεν «έξοδο από τα Μνημόνια» και «ρυθμούς ανάπτυξης». Βλέπει ανθρώπους, ζώα και με κόπους αποκτημένες περιουσίες να χάνονται σε πυρκαγιές και πλημμύρες, που θα μπορούσαν εύκολα να προβλεφθούν ή αντιμετωπιστούν.

Βλέπει τη ζωή του να μην αξίζει και να εγκαταλείπεται στο ράντζο ενός υποστελεχωμένου, ξεχαρβαλωμένου και υπό κατάρρευση νοσοκομείου. Κακοπληρωμένοι, κουρασμένοι γιατροί και νοσηλευτ(ρι)ες να υπερβαίνουν εαυτόν/εαυτήν για να προσφέρουν ό,τι και όσο μπορούν δουλεύοντας μέσα σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Βλέπουν ότι μόνο πληρώνοντας αδρά σε απογευματινά ιατρεία ή στον ιδιωτικό τομέα υγείας, που έχει πάρει πάμπολλα κυβερνητικά δωράκια, μπορεί να σώσει τη ζωή του ή τη ζωή των αγαπημένων του. Αν δεν πληρώσει, πεθαίνει. Αυτή είναι η ωμή κανονικότητα, που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Και σ’ όποιον αρέσει. Όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει.

Τι άλλο βλέπει ο κόσμος που πλημμύρισε τους δρόμους; Βλέπει το ιδιωτικό κεφάλαιο να απλώνει αχόρταγα τα χέρια του και να μπήγει τα νύχια του στη δημόσια παιδεία. Βλέπει τα παιδιά του να χρειάζεται να αλλάξουν σχολείο ή να καλούνται να δώσουν εξετάσεις προκειμένου να μπουν στα Ωνάσεια, στα «πρότυπα σχολεία των αρίστων», που προετοιμάζει μια κάθε άλλο παρά άριστη κυβέρνηση. Βλέπει να στοχοποιούνται όσοι εκπαιδευτικοί αντιδρούν. Να διώκονται, να φιμώνεται η φωνή τους και να καταστέλλονται οι αγώνες τους.

Βλέπει τον μισθό ή τη σύνταξή του να σκορπίζουν σαν ψίχουλα και να μην φτάνουν να καλύψουν ούτε τις στοιχειωδέστερες ανάγκες. Βλέπει τη ζωή του να φτωχοποιείται καθημερινά, να μην μπορεί να πληρώσει για να ζεστάνει το σπίτι του, να φάει, να μετακινηθεί, να φροντίσει για την υγεία του. Χρησιμοποιεί απαρχαιωμένα μέσα μαζικής μεταφοράς, προκειμένου να φτάσει σε δουλειές, που τον τεντώνουν σαν λάστιχο, τον απολύουν ή του στερούν βασικά δικαιώματα, κατακτημένα εδώ και δεκαετίες.

Την ίδια στιγμή που τα λεφτά δεν φτάνουν για τις δικές του ανάγκες, μυστηριωδώς φτάνουν για να χρηματοδοτούν –με πακτωλούς εκατομμυρίων ευρώ- πολεμικούς εξοπλισμούς, φρεγάτες, πολεμικά αεροσκάφη, περιπολικά και συνοριοφύλακες. Τα χρήματα, που αποστερούν από τα φτωχά και λαϊκά στρώματα, από εργαζόμενους και ανέργους, από μαθητ(ρι)ες και φοιτητ(ρι)ες, γίνονται όπλα και πολεμικές αποστολές, που συντελούν στην εξόντωση ενός ολόκληρου λαού. Ναύτες και στρατιώτες στέλνονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μόνο και μόνο για να φανεί η ελληνική κυβέρνηση συνεπής στις συμμαχίες της με ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, βάφοντας και τα δικά της χέρια με αίμα αθώων.    

Βλέπει ανθρώπους να δολοφονούνται στα νερά τού –πολυδιαφημισμένου για τουριστικούς και κερδοσκοπικούς λόγους- Αιγαίου, μόνο και μόνο γιατί έρχονται ως ικέτες και όχι ως πλούσιοι επενδυτές. Οι πολλές εκατοντάδες πνιγμένες/οι μετανάστ(ρι)ες στην Πύλο ήταν το κορυφαίο έγκλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε βάρος των πιο αδύναμων και των αδικημένων.

Βλέπει το ελληνικό λιμενικό να επαναπροωθεί, δηλαδή να σπρώχνει προς την εξαθλίωση, προς τον χαμό και τον θάνατο προσφυγ(ισσ)ες με τα παιδιά τους, για να θωρακίσει μια Ευρώπη, που δεν δίνει δεκάρα για τους ανθρώπους της, πόσο μάλλον για τους αναγκεμένους που προσφεύγουν σ’ αυτήν για βοήθεια.   

Τα ογκώδη συλλαλητήρια των Τεμπών, η με κάθε τρόπο πλέον εκφρασμένη δυσαρέσκεια του κόσμου, οδήγησαν στην αλλαγή του κυβερνητικού αφηγήματος, στην αναγκαστική αναδίπλωση της κυβέρνησης μετά και την τηλεοπτική συνέντευξη του Κ. Μητσοτάκη. Οι εκφρασμένοι φόβοι των επιστημόνων για το τι συνέπειες μπορεί να έχει ένας ισχυρός σεισμός ή ακόμα και η έκρηξη του ηφαιστείου στη Σαντορίνη φέρνουν στην επιφάνεια όλες τις παραχωρήσεις στο ιδιωτικό κεφάλαιο τις τελευταίες δεκαετίες, όλη την άναρχη δόμηση στην καλντέρα, προκειμένου να θησαυρίζουν οι μεγαλοξενοδόχοι, που υπόσχονταν θέα στο «πιο μαγευτικό ηλιοβασίλεμα».

Ο καταστροφικός τρόπος, με τον οποίο αυτή η κυβέρνηση χειρίστηκε κατά καιρούς σειρά κρίσιμων ζητημάτων, όπου παίχτηκαν κυριολεκτικά στα ζάρια ανθρώπινες ζωές, δείχνει ένα και μόνο πράγμα. Οι κυβερνώντες δεν μπορούν πλέον να εξουσιάζουν με τον τρόπο που το έκαναν μέχρι τώρα, με ωμή βία, αυταρχισμό και καταστολή κάθε αντίδρασης. Οι από τα κάτω μοιάζουν να μη θέλουν πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν. Τι λείπει; Λείπει ο σε κάθε εποχή κρίσιμος υποκειμενικός παράγοντας. Εκείνη η πρωτοπόρα επαναστατική οργάνωση, που θα λειτουργήσει ως μεγάφωνο της οργής και των διεκδικήσεων των καταπιεζόμενων και οικονομικά εκμεταλλευόμενων στρωμάτων.

Αυτές τις μέρες, με την καλπάζουσα άνοδο της ακροδεξιάς σε Ευρώπη και Αμερική, η συγκρότηση ενός δικτύου επαναστατ(ρι)ών προβάλλει επιτακτικότερη από ποτέ. Με αυτό το στοίχημα έχουμε να αναμετρηθούμε. Από τις μάχες που θα δώσουμε μέσα στο πλαίσιο που αυτή η ανάγκη μας επιβάλει, θα σφυρηλατηθούμε. Από την έκβαση αυτών των μαχών και θα κριθούμε.

*Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στο 26ο φύλλο (Φλεβάρης 2025) της εφημερίδας «Η Κόκκινη» που κυκλοφορεί.

**Η φωτογραφία είναι από τη φωτορεπόρτερ Ανθή Κεκελιάδου.