«Σε Ελλάδα, Σερβία, Μακεδονία,

ο εχθρός είναι στις τράπεζες

και τα υπουργεία»

Μια νέα πολιτική συγκυρία έχει προκύψει στην Ελλάδα από τις 26 Γενάρη 2025, με την καταπληκτική σε μαζικότητα πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη. Στη συνέχεια, στην πανελλαδική απεργία στις 28 Φλεβάρη σε εκατοντάδες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα –και όχι μόνο- ολόκληρη η κοινωνία βγήκε και διαδήλωσε ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και επιβεβαιώθηκε έτσι πως αυτή η μισητή, απόλυτα ανίκανη, ανεύθυνη και σάπια ως το μεδούλι κυβέρνηση παραμένει στη θέση της μόνο εξαιτίας της ανικανότητας της αντιπολίτευσης να οργανώσει και να στελεχώσει τον αντικυβερνητικό αγώνα.

Η Ελλάδα ακολουθεί τα βήματα του πάνδημου ξεσηκωμού της Σερβίας για το ανάλογο με τα Τέμπη έγκλημα στον σιδηροδρομικό σταθμό τού Νόβι Σαντ. Ενώ αναμένεται να κατεβεί στον δρόμο σε μεγάλους αριθμούς και η νεολαία και η εργατική τάξη στη Δημοκρατία της Μακεδονίας μετά το ανήκουστο έγκλημα σε κλαμπ στην πόλη του Κότσανι.

«Ω, τι ωραίο πλιάτσικο!»

Σε «Ελλάδα, Σερβία και Μακεδονία» οι κυβερνήσεις υπηρετούν συστηματικά τη ρεμούλα και το πλιάτσικο των αετονύχηδων «επενδυτών». Την ίδια ώρα, οι κυβερνώντες και στις τρεις χώρες, αδιαφορούν απόλυτα για τη δημόσια ασφάλεια. Ενώ, σε συμπαιγνία με τις αντίστοιχες δικαστικές αρχές, οργανώνουν μεθοδικά τη συγκάλυψη και το μπάζωμα όλων των στοιχείων. Για να παραμείνουν στη σκιά και στο απυρόβλητο οι καπιταλιστές, που πλούτισαν με αρπαχτές και δωροδοκίες πάνω στις ζωές πολλών δεκάδων νέων ανθρώπων, σε κάθε μια από τις τρεις χώρες. Όμως όταν η οργή γίνεται ποτάμι, δεν γυρίζει εύκολα πίσω.

Εποχή Τραμπ: Ο ιμπεριαλισμός τρώει τις σάρκες του

Ο γενικός ξεσηκωμός σε Σερβία και Ελλάδα έρχεται σε μια στιγμή που όλος ο πλανήτης είναι εξοργισμένος με τον ωμό και απόλυτα επιθετικό αγριανθρωπισμό της κυβέρνησης Τραμπ. Το μίσος και οι μαζικές απελάσεις ενάντια σε μετανάστ(ρι)ες στις ΗΠΑ, η απόφαση για ξεριζωμό όλων των Παλαιστινίων από τη Γάζα, η απροκάλυπτη βουλιμία για κατάκτηση του Καναδά (!), της Γροιλανδίας (!) και της Διώρυγας του Παναμά, δεν έμειναν χωρίς συνέχεια.

Το νέο πολυάνθρωπο μακελλειό του Ισραήλ στη Γάζα στις 18 Μάρτη 2025, ο συνεχής αεροπορικός βομβαρδισμός της Υεμένης και οι απειλές του Τραμπ ενάντια στο Ιράν, δείχνουν πεντακάθαρα πως οι «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» του νέου προέδρου είναι ίσης αξίας με την αυτοπροβολή του Χίτλερ το 1938-39 ως «καγκελάριου της ειρήνης». Λίγο πριν αρχίσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο δυτικός ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε βαθιά κρίση και δεν μπορεί να εγγυηθεί πια ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής ούτε έστω για τον πληθυσμό των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Και η εποχή Τραμπ είναι η συγκυρία όπου το λαχάνιασμα των ΗΠΑ φέρνει παροξυσμό των αντιθέσεων, άγριες κόντρες και πανικό σε όλα τα δυτικά ιμπεριαλιστικά κράτη και τα επιτελεία τους.

Εποχή κρίσεων και πολέμων.

Και επαναστάσεων

Ο πλανήτης είναι έτοιμος να κατρακυλήσει σε έναν νέο, πολύ χειρότερο γύρο καταστροφών και πολέμων για ακόμη περισσότερα κέρδη. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός αποδεικνύεται ολοκληρωτικά ανίκανος να σώσει έστω το περιβάλλον, για να συνεχίσει να υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Και, μπροστά στην κλιματική καταστροφή που έχει ήδη καταφθάσει, η απάντηση των συναυτοκρατόρων του μεγάλου κεφαλαίου Ντόναλντ Τραμπ και Ίλον Μασκ είναι με ένα στόμα: «drill baby, drill» («εξορύξεις, μωρό μου, εξορύξεις»). Ο καπιταλισμός χρεωκοπεί και ως ορθολογισμός.

Μπροστά σε αυτήν την πορεία των πραγμάτων δεν μπορεί η αντίδραση των από κάτω να είναι «πάμε και όπου βγει».

Η τάξη των καπιταλιστών δεν επιτρέπεται πια να βρίσκεται στο πιλοτήριο. Η εργατική τάξη, που παράγει όλο τον πλούτο του πλανήτη και υφίσταται όλες τις συνέπειες από τη φτώχεια, τις συμφορές και τους πολέμους, μπορεί και πρέπει να αδράξει το τιμόνι.

Αλλά απαιτείται μια άλλη Αριστερά γι’ αυτό το έργο, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε όλο τον κόσμο. Ολοκληρωτικά αλλιώτικη τόσο από τη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία όσο και από τον κακόφημο σταλινισμό.

Μια Αριστερά δίπλα στα πιο καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα πλάσματα, που να ενώνει και να οργανώνει τους/τις/τα από κάτω για το καθημερινό ψωμί, αλλά και για τα τριαντάφυλλα. Μια Αριστερά που να δίνει μαζί με τα κινήματα και τον πιο μικρό αγώνα. Και ταυτόχρονα να εκπαιδεύει και να προετοιμάζει τις/ους εργάτ(ρι)ες για την επανάσταση και τον κομμουνισμό.

«Ω, ευγενικοί μου άνθρωποι, η ζωή είναι σύντομη… Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων». Ο πάντα επίκαιρος Σαίξπηρ.