Пишува Сотирис Минас

Во последниот период, како дел од една нималку случајна низа репресивни настани, беа последователно откажани традиционални културни манифестации во селата Ајтос, Лјубетино (Педино) и во Соровиц (Аминтео) во Леринскиот регион. Станува збор за празници што се организираат со децении од македонските жители на регионот, кои ја одржуваат живата традиција и јазикот – спротивставувајќи се на децении молк, забрани и страв.

Зад откажувањата стојат организирани националистички кругови, кои искористија разни изговори за да го замолчат културното изразување: пријави за „бучава“, технички пречки со дозволи за звучни инсталации, па дури и интервенции во даночните служби и фондовите за осигурување. Државните власти, со ревност што потсетува на авторитарни режими, делуваа во целосна координација со тие кругови. Карактеристично е што во Лјубетино и Ајтос, полицијата се обиде да ја конфискува озвучувачката опрема на културните здруженија, а во Соровиц, Здружението „Ермис“ беше принудено да го откаже собирот, поради страв од понатамошна репресија.

Десничарската формација „НИКИ“, во целосна соработка со полицијата и државните механизми, игра водечка улога во културното задушување на македонското малцинство во Лерин. Систематски настојуваат да ја избришат секоја изразна форма на македонскиот јазик, секој јавен знак на македонскиот идентитет. Нивната „законска“ цензура е современ облик на старата културна репресија.

Македонското малцинство има претрпено тешки прогонства во текот на целиот 20 век: од забрани на јазикот и личните имиња, до прогонства, мачења и негирање на секое колективно право. Обидите за зачувување на македонскиот јазик, музика и обичаи преку песни, танци и празници се акти на отпор, достоинство и опстанок – спротивставени на заборавот и стравот што се обидуваат да го наметнат.

Наша должност како интернационалисти и антифашисти е да застанеме покрај македонскиот народ. Ја изразуваме нашата конкретна и непоколеблива солидарност со Македонците од Ајтос, Лјубетино, Соровиц и со целото македонско малцинство и бараме:

• Слободно изразување на македонскиот културен идентитет преку танци, песни и јазикот на нивните предци
• Официјално признавање на македонското малцинство и воведување на наставата на македонски јазик
• Осуда на десничарската интервенција на „НИКИ“, на полицијата и државните механизми
• Рамноправен третман на Македонците во јавниот живот – не повеќе граѓани од втора класа

Македонскиот народ не е сам. Теророт и понижувањето на национализмот нема да поминат. Ниту државата, ниту парадржавните механизми, ниту десничарските „одреди“ нема да го спречат македонскиот народ да пее, да игра и да зборува на својот јазик.

Ќе пееме погласно. Ќе играме поносно. Ќе зборуваме послободно.

Зашто никогаш нема да молчиме.

Борбата за слобода на народите е една и неделива.

Солидарност со македонскиот народ – Долу национализмот и државниот авторитаризам.

*Можете да ја прочитате статијата и на грчки јазик со кликнување на оваа врска.