Σε ολόκληρο τον πλανήτη ζούμε έναν παροξυσμό επιθέσεων στα εργατικά δικαιώματα και στο ίδιο το δικαίωμα επιβίωσης των πιο φτωχών και αναγκεμένων. Παντού κόβονται κοινωνικές δαπάνες και ψηφίζονται θηριώδεις στρατιωτικοί εξοπλισμοί. Σε όλο και πιο πολλά σημεία του κόσμου απειλούνται να ξεσπάσουν νέοι πόλεμοι.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ σέρνει τον χορό των άγριων επιθέσεων και απελάσεων στις/τους μετανάστ(ρι)ες χωρίς χαρτιά, περιθωριοποιεί τα τρανς άτομα και εφορμά σε όλο το μέτωπο ενάντια σε όσες κατακτήσεις έχουν απομείνει στην εργατική τάξη της χώρας του. Ο ίδιος είναι ο πιο πολεμοχαρής –και απρόβλεπτος- παράγοντας της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και της παγκόσμιας αστάθειας. Και ήδη, εδώ και εβδομάδες, δολοφονεί συστηματικά ψαράδες στην Καραϊβική, απειλώντας με στρατιωτική επιδρομή τη Βενεζουέλα με τη γιγάντια πολεμική αρμάδα που συγκέντρωσε έξω από τις ακτές της.

Τον γύρο του κόσμου έκαναν τα υπερπολυτελή επιδεικτικά γλέντια του Τραμπ στη έπαυλή του στη Φλόριντα. Την ίδια ώρα τα 42 εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών πολιτών στερήθηκαν την πρόσβαση, για έναν και παραπάνω μήνα, στα δωρεάν τρόφιμα που δικαιούνται από τις υπηρεσίες πρόνοιας. Αυτή είναι η εμβληματικότερη εικόνα της απόλυτης αντίθεσης ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο από τη μια και στις ανάγκες των ταπεινών που βρίσκονται στην πιο δεινή θέση από την άλλη.

Όμως από τις ΗΠΑ έρχονται και άλλες εικόνες: Εκατομμύρια διαδηλώνουν σε εκατοντάδες πόλεις τα Σάββατα, στις πανεθνικές καμπάνιες «No Kings» («Όχι βασιλιάδες») ενάντια στην κυβέρνηση Τραμπ. Αυτές οι διαδηλώσεις είναι ο χώρος όπου γιγαντώνεται και το κίνημα αλληλεγγύης με τις/τους μετανάστ(ρι)ες χωρίς χαρτιά αλλά και με τα τρανς άτομα που στοχοποιούνται από την αντι-woke ατζέντα του Τραμπ. Ενώ σημαντικά κομμάτια διαδηλωτ(ρι)ών δηλώνουν με κάθε τρόπο την καταδίκη του Ισραήλ και τη συμπαράστασή τους στη μαρτυρική Γάζα.

Οι πρωτοφανείς νίκες των υποψηφίων δημάρχων των Δημοκρατών Σοσιαλιστών στη Νέα Υόρκη και στο Σιάτλ διαμορφώνουν ένα πρωτόγνωρο σκηνικό σε όλες τις ΗΠΑ: Τα κινήματα και οι «από τα κάτω» αντεπιτίθενται στον τραμπισμό. Και διαμορφώνουν εξελίξεις.

Μαθήματα από τη Νέα Υόρκη

Ο Μαμντάνι, ο νικητής Δημοκράτης Σοσιαλιστής στη Νέα Υόρκη, ξεκόλλησε από το αρχικό 1% που έπαιρνε στις δημοσκοπήσεις, επειδή τόλμησε να ανοίξει τα πιο δύσκολα ζητήματα: Μίλησε για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, στις ΗΠΑ που όλοι οι πολιτικοί στηρίζουν με φανατισμό το Ισραήλ και κλείνουν τα μάτια μπροστά στη γενοκτονία που διαπράττει. Δήλωσε ξεκάθαρα πως στέκεται στο πλευρό των τρανς ανθρώπων, που δέχονται όλο το μίσος της τραμπικής ρητορικής. Και πήρε θέση χωρίς μισόλογα στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών χωρίς χαρτιά και ενάντια στα πογκρόμ εναντίον τους, που οργανώνει η ICE και ο Τραμπ.

Οι δηλώσεις του Μαμντάνι πως η Νέα Υόρκη χτίστηκε από τους μετανάστες και πως θα αποτελεί από δω και μπρος ασφαλές καταφύγιο για κάθε μετανάστ(ρια)η, είναι πρωτοφανείς και ξεσήκωσαν απίστευτο ενθουσιασμό στους από τα κάτω.

Με αυτόν τον τρόπο κερδήθηκαν οι εκατό χιλιάδες εθελοντ(ρι)ες, που «όργωσαν» πόρτα-πόρτα όλη τη Νέα Υόρκη και έφεραν τη νίκη.

Όποια και αν θα είναι η μελλοντική πορεία του Μαμντάνι, ο τρόπος που κατακτήθηκε η Νέα Υόρκη για την Αριστερά και τα κινήματα είναι υποδειγματικός.

Το πιο σπουδαίο μάθημα από τη Νέα Υόρκη είναι πως η πρωτοπορία συσπειρώνεται και ανοίγει δρόμο προς τις μάζες, όταν ριψοκινδυνεύει και θίγει τα «δύσκολα» και «αντιδημοφιλή» ζητήματα. Όταν επιτίθεται σε όλο το μέτωπο στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της άρχουσας τάξης. Όχι όταν συντάσσεται φρόνιμα μαζί με το ρεύμα, αλλά όταν τολμά να πάει κόντρα. Έτσι βγαίνει από την απομόνωσή της.

Αυτός είναι ο δρόμος για να δώσουμε τη μάχη και στην Ελλάδα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη, ρατσιστική και δολοφονική κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.

Χρειάζεται μια άλλη Αριστερά, που να τολμήσει να υπερασπίσει τα πιο χτυπημένα κομμάτια των «από τα κάτω». Να απαιτήσει ανοιχτά σύνορα, να καλωσορίσει τις/τους μετανάστ(ρι)ες, να υπερασπίσει τα λοατκια+ άτομα, να σταθεί στο πλευρό του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου και να οργανώσει την αντεπίθεση της εργατικής τάξης και όλου του στρατοπέδου των απόκληρων.

Μπορούμε να τα καταφέρουμε, όπως στη Νέα Υόρκη.

Και πολύ καλύτερα.

*Το «Σημείωμα της Σύνταξης» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Κόκκινη» φύλλο 30ο (Νοέμβρης – Δεκέμβρης 2025) που κυκλοφορεί.