«Γάζα, πάντα θα επιστρέφουμε»

Η εφημερίδα «Η Κόκκινη» συνομιλεί –με αφορμή την πειρατεία του ισραηλινού κράτους σε διεθνή ύδατα σε βάρος του Στόλου της Ελευθερίας στις αρχές Οκτώβρη- με τους δημοσιογράφους Μαρίνα Μεϊντάνη και Μπάμπη Μπίκα (infolibre – Συνεργατική για την ανεξάρτητη ενημέρωση και την επικοινωνία).

Συντρόφισσα Μαρίνα και σύντροφε Μπάμπη, συμμετείχατε στο March to Gaza, που επιχείρησε να φτάσει οδικώς στην πολιορκημένη Γάζα από την πλευρά της Αιγύπτου. Κατόπιν βρεθήκατε στον στολίσκο Global Sumud Flotilla, που δοκίμασε να κάνει το ίδιο από τη θάλασσα. Πώς απολογίζετε την εμπειρία σας;

Μ&Μ. Ήταν από τις μοναδικές στιγμές, που αισθάνεται κανείς ότι οι ανάσες του κόσμου ενώνονται. Ήταν μια συλλογική άρνηση απέναντι στην τρέλα και τη φρίκη, που επιχειρούν να μας την παρουσιάσουν ως κανονικότητα. Ήταν υπέρβαση ορίων, μια ανυπακοή σε κανόνες που στραγγαλίζουν τη ζωή και παράλληλα διεκδίκησης και έκφρασης οργής.

Το γεγονός ότι και στις δύο πρωτοβουλίες, που αναφέρατε, υπήρξαν συμμετοχές και οργάνωση από πολίτες από τις πέντε ηπείρους, ότι εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες ακτιβιστές, αλλά απλοί πολίτες, εργαζόμενοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, έδωσε τα ειδικά χαρακτηριστικά ενός κινήματος βάσης, που ανέλαβε πρωτοβουλίες και έφερε σε πέρας αυτές τις αποστολές.

Από το Κάιρο και την Ισμαηλία –όπου βρεθήκαμε 4.000 άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο με το Global March to Gaza- έως το Global Sumud Flotilla, που συμπύκνωσε τις προσπάθειες τεσσάρων διεθνών κινημάτων: Global March to Gaza, Freedom Flotilla Coalition, Sumud-Magreb, Sumud-Nusantara. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ασχολήθηκαν με το εγχείρημα προσέγγισης της Γάζας από τη θάλασσα. Σε κάτι που φαινόταν αδύνατο μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Επιχειρήσαμε λοιπόν το αδύνατο, μπροστά στο αδιανόητο που συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση.

Τελικά, 31 Αυγούστου αποπλέουν από τη Βαρκελώνη τα πρώτα πλοία και στη συνέχεια από Τυνησία, Σικελία. Παράλληλα παρατηρούνται διάφορα προβλήματα, επιθέσεις με drones που αχρήστευσαν πλοία και καθυστέρησαν τον απόπλου από Τύνιδα και το πέρασμα προς Κρήτη. Φθάσαμε νοτιοανατολικά της Κρήτης 6 πλοία από ελληνικά λιμάνια (αρχής γενομένης από τη Σύρο στις 14 Σεπτέμβρη) και ανταμώσαμε στις 27 Σεπτέμβρη με τα άλλα πλοία, που ερχόντουσαν από την Σικελία. Συνολικά 42 ήταν τα πλοία του Παγκόσμιου Στόλου αντίστασης, αλληλεγγύης, ελευθερίας με 462 επιβαίνοντες, που άρχισαν την τελική πλεύση τους προς την Γάζα και αναχαιτίστηκαν από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις.

Εκεί κάτω λίγα μίλια από τις ακτές της Γάζας, περίπου 60 ναυτικά μίλια, με τα 4 πλοία όπου επέβαιναν τα 27 μέλη της ελληνικής αποστολής να προσεγγίζουν στα 40 μίλια, τη νύχτα της 1ης προς 2ας Οκτώβρη δεχθήκαμε την επίθεση των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων. Με πειρατικό τρόπο στα διεθνή ύδατα και κατά παράβαση του διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου.

Ξέραμε, ακούγαμε τα μηνύματα των συντρόφων και τις αντιδράσεις όταν γυρίσαμε, ότι μέσα στο έρεβος της εποχής, στα κατασκόταδα της Ανατολικής Μεσογείου, τα φωτάκια των πλοιαρίων του Sumud Flotilla μετέφεραν το φως της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας. Τις φωνές, τις καρδιές και τις ψυχές των απλών ανθρώπων απ’ όλον τον πλανήτη, που αγωνίζονται καθημερινά για μια αξιοπρεπή ζωή.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική αποστολή, για να σπάσει τον παράνομο –από το Ισραήλ- αποκλεισμό της Γάζας, να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, να καταγγείλει τη γενοκτονία εκεί που διαπράττεται και να δώσει ένα δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Αναπτύχθηκε μια νέα διεθνής των πολιτών, οργανωμένης από τα κάτω, πέρα από κράτη και κυβερνήσεις. Ενάντια στους πολέμους των κυρίαρχων, καπιταλιστικών μπλοκ, νεοαποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ιδιαίτερα ως δημοσιογράφοι θέλαμε να σπάσουμε τον αποκλεισμό της πληροφόρησης, την απαγόρευση διεθνών μέσων ενημέρωσης και να αποτίσουμε φόρο τιμής στους 250 και πλέον δημοσιογράφους, που δολοφονήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό.

Το κίνημα Global Sumud Flotilla πυροδότησε την ενίσχυση του κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και έστρεψε τα βλέμματα όλο και περισσότερων στη γενοκτονία στη Γάζα. Ακόμη περισσότερο όμως, έδειξε τη δυναμική και αποτελεσματική δράση που μπορεί να αναπτύξει το κίνημα της βάσης, απλών πολιτών, ενάντια στους δυνάστες του κόσμου! Άλλωστε είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα μέσα στον Σεπτέμβρη να εκδηλώνονται παγκοσμίως μαζικές αντιδράσεις και να πραγματοποιούνται μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, όπως σε Ελλάδα και Ισπανία, αλλά ιδιαίτερα σε Ιταλία όπου προχώρησαν σε αποκλεισμούς λιμανιών και σιδηροδρομικών σταθμών.

Επιπρόσθετα, αναδεικνύονται και τα καθήκοντα ενός νέου διεθνιστικού κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, το μποϋκοτάζ σε Ισραήλ, το μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Γι’ αυτό βγήκε και το: Γάζα είναι παντού. Σε μετωπική συνεργασία με κοινωνικές ταξικές δυνάμεις. Μπροστά στο έρεβος της εποχής και τις θανατοπολιτικές, η αυτοοργάνωση των από τα κάτω είναι εφικτή. Η δυναμική της βάσης σε αναμέτρηση με τις νεοαποικιοκρατικές – ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τον καπιταλιστικό όλεθρο.

Δοκιμάσατε και εσείς την εμπειρία των ισραηλινών φυλακών, όταν σας συνέλαβαν μαζί με τους υπόλοιπους/ες αλληλέγγυους/ες με τον στολίσκο, που επιχειρούσε να σπάσει τον αποκλεισμό στη Γάζα. Δώστε μας μερικά στιγμιότυπα από εκείνες τις ημέρες.

 Μ&Μ. Μετά την αναχαίτισή μας, μάς οδήγησαν στο λιμάνι του Ασντότ, επί 15ωρο στοιβαγμένοι στο κατάστρωμα του πλοίου μας Βαγγέλης Πισσίας-Ασέρ & Αϊσέλ. Μας έβαλαν σε έναν χώρο που παρέπεμπε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, καθισμένους κάτω, με τα χέρια δεμένα και τα κεφάλια κάτω. Εκεί ήρθε αυτό το ακροδεξιό κάθαρμα ο υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν Γκβιρ για να μας πει ότι είμαστε τρομοκράτες και θα τιμωρηθούμε φυλακίζοντάς μας σε ανάλογες φυλακές. Όμως βρήκαμε τη δύναμη να του φωνάξουμε ότι αυτός είναι ο τρομοκράτης και Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Μετά από δίωρο άρχισαν τον έλεγχο, την καταγραφή και την προσαγωγή, μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες. Μας ξέντυσαν, μας γύμνωσαν και πέταξαν τα προσωπικά μας πράγματα, ρουχισμό και αντικείμενα. Ζητούσαμε δικηγόρο και μας έλεγαν: «αυτά στη Γάζα».

Μας έβαλαν μέσα σε σιδερόφραχτα κελιά μέσα σε κλούβες, με δεμένα χέρια και μάτια, για να μας μεταφέρουν το πρωϊνό της 2ας Οκτώβρη στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Κετζιότ στην έρημο Νεγκέβ στα νοτιοανατολικά της Γάζας κοντά στα σύνορα με Αίγυπτο.

Εκεί μας φυλάκισαν, ασκώντας ψυχολογική βία, βασανισμούς, εκφοβισμό και τρομοκράτηση. Χωρίς τον σεβασμό κανενός ανθρώπινου δικαιώματος. Χωρίς νερό και με υποτυπώδες φαγητό, το οποίο οι περισσότεροι δεν δέχθηκαν και άρχισαν απεργία πείνας.

Όμως, θέλουμε να σημειώσουμε πως ό,τι συνέβη σε εμάς, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που βιώνουν οι 10.000 Παλαιστίνιοι φυλακισμένοι στις ισραηλινές φυλακές. Για πολλούς από τους οποίους δεν είναι γνωστό στους οικείους τους και συντρόφους τους ούτε το που βρίσκονται. Ενώ το ένα-τρίτο αυτών έχουν φυλακιστεί με διοικητικές πράξεις, χωρίς καν δικαστήρια με αποφάσεις.

Τελικά, το πρωί της Δευτέρας 6 Οκτώβρη μας μετέφεραν στο αεροδρόμιο Ελάτ στα νοτιοανατολικά στον κόλπο της Άκαμπα. Επιβιβαστήκαμε τα 27 μέλη της ελληνικής αποστολής και 134 μέλη άλλων αποστολών από χώρες της ΕΕ. Αλληλοαγκαλιαζόμασταν με όλους/ες τους… συγκρατούμενούς/ες μας και φωνάζαμε Free Palestine!

Το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών οδήγησαν στην απελευθέρωσή μας. Οι μαζικές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις των κοινωνιών σε διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη συνέβαλαν έστω σε αυτή την «εκεχειρία», μπροστά στην απώλεια κάθε ηθικού πλεονεκτήματος του Ισραήλ διεθνώς και παρά την οργιώδη προπαγάνδα των συστημικών μηχανισμών.

Τελικά, είχε νόημα να επιχειρηθεί να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας; Τι αποτελέσματα έφερε;

Μ&Μ. Στη Γάζα φτάσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε… Η Παλαιστίνη, όμως, παραμένει το σταθερό σημείο της πυξίδας όλων μας. Το σταθερό σημείο όπου μετριέται η ανθρωπιά της ανθρωπότητας, ο αγώνας όλων των καταπιεσμένων, ακόμη κι αυτών που δεν γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση. Το σημείο διεκδίκησης του Δίκαιου και της Ελευθερίας. Το σημείο ανυπακοής των πολιτών του κόσμου απέναντι στα σχέδια και στους σχεδιασμούς των ισχυρών της Γης.

Στη Γάζα χτυπά η καρδιά της ανθρωπότητας. Γιατί για μια ακόμη φορά, από αυτό το σημείο της γης ξεκινά η νέα επανάσταση της Ανθρωπότητας για Δικαιοσύνη Ελευθερία και Αξιοπρέπεια.

Συνεχίζουμε τον αγώνα γιατί τα αδέλφια μας στην Παλαιστίνη συνεχίζουν να αγωνίζονται, δύο χρόνια τώρα απέναντι στον πιο εξοπλισμένο στρατό του πλανήτη.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε τοπικά, στις πόλεις και στους δρόμους μας γιατί η Γάζα δείχνει το μέλλον μας και μέσα από τα ερείπια της συνεχίζει να διδάσκει.

 Πώς εκτιμάτε τη σημασία του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη;

 Μ&Μ. Η πορεία προς τη Γάζα είτε μέσω Καΐρου είτε με τα πλοία αποτελεί την κορύφωση και τη σύγκλιση δράσεων και κινητοποιήσεων, που προηγήθηκαν σε όλη την ανθρώπινη γεωγραφία. Δεν ήρθαν από το πουθενά. Μέσα τους οι πρωτοβουλίες αυτές περικλείουν προηγούμενες γνώσεις και πατήματα του διεθνούς κινήματος. Ανοιχτότητα στη βάση και συμμετοχική επεξεργασία των αποφάσεων, ομάδες εργασίας και εμπλοκής της καθεμιάς και του καθενός σε κάποιο βαθμό στο τελικό αποτέλεσμα. Τα προηγούμενα εγχειρήματα σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας από τον Στόλο Ελευθερίας, αρχής γενομένης από το 2008, έγιναν επίσης διαμοιρασμός γνώσης και πολύτιμης εμπειρίας.

Έτσι η πίεση που ασκήθηκε από τις μαζικές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις οδήγησε σε, έστω και προσωρινή, αναβολή των σχεδίων για τη Γάζα. Ο κόσμος που γέμισε τους δρόμους ευρωπαϊκών πόλεων, η εικόνα στον ΟΗΕ –με την ανακοίνωση πρόθεσης αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους, αλλά και η μαζική αποχώρηση κατά την ομιλία του Νετανιάχου- στηρίζονταν εν πολλοίς και σε αυτή τη καθολική αποδοκιμασία της αποδοχής των σχεδίων μιας νεοκαπιταλιστικής ολιγαρχίας έτοιμης να ισοπεδώσει λαούς χωρίς καμία πρόθεση λογοδοσίας.

Παράλληλα όμως η Παλαιστίνη μέσα από τη φρίκη και τα συντρίμμια της, όπως είπαμε, κατάφερε να δημιουργήσει αυτή τη βάση αντίστασης, αντίδρασης και σύμπλευσης πολιτών από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Ένα αντάμωμα και μία οργάνωση, που αποτελεί παρακαταθήκη για νέους αγώνες.

 Το κίνημα αλληλεγγύης με τη Γάζα ειδικά στην Ελλάδα, τη χώρα – στρατηγικό εταίρο του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, πώς το απολογίζετε;

Μ&Μ. Τα κινηματικά αντανακλαστικά δεν άργησαν να εκδηλωθούν στην Ελλάδα. Και αυτό ένεκα και της παραδοσιακής αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, όπως και των αντίστοιχων κινημάτων, πρωτοβουλιών, οργανώσεων, με τη συνδρομή των Παλαιστίνιων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

Όμως, ιδιαίτερα όξυνε τις αντιθέσεις και αντιδράσεις η απροκάλυπτη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και της συνεργασίας του ελληνικού κράτους με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ. Δυστυχώς σε πολλά επίπεδα: οικονομικό-εμπορικό, στρατιωτικό-εξοπλιστικό, ερευνητικών προγραμμάτων με ελληνικά πανεπιστήμια και ιδρύματα.

Είδαμε να γίνονται καθημερινά πλήθος εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων σε όλη την ελληνική γεωγραφία. Ιδιαίτερα να μνημονεύσουμε τα μπλοκαρίσματα, που έγιναν με συμμετοχή και σωματείων ναυτεργατών σε λιμάνι Πειραιά και Ασπρόπυργου, όπου εμποδίστηκε η φόρτωση πολεμικού υλικού με προορισμό το Ισραήλ. Όπως επίσης, η πανελλαδική κινητοποίηση σε πάνω από 100 λιμάνια και τουριστικούς προορισμούς στις 10 Αυγούστου με πρωτοβουλία του March to Gaza Greece, με στόχευση τα ισραηλινά κρουαζιερόπλοια με τους τουρίστες–γενοκτόνους σιωνιστές να περιοδεύουν τα ελληνικά νησιά.

Θα το ξανακάνετε; Να προσπαθήσετε να φτάσετε στη Γάζα;

Μ&Μ. Μόνο καταφατικά μπορούμε να απαντήσουμε και νομίζουμε πως αυτό τεκμαίρεται από όλα τα παραπάνω. Άλλωστε η υπόσχεση επαναδιατυπώθηκε κατά την επιστροφή μας από τις ισραηλινές φυλακές στις 6 Οκτώβρη στο Ελ. Βενιζέλος: Γάζα, θα επιστρέψουμε. Γάζα, πάντα θα επιστρέφουμε. Γιατί η Γάζα μπορεί να είναι το σύμβολο της φρίκης και του ολέθρου, αλλά είναι και το σύμβολο της αντίστασης και αλληλεγγύης… συνεπείς στο SUMUD (αντοχή-υπομονή-επιμονή), την παλαιστινιακή αντίσταση και αγώνα, με τον στόχο για ελεύθερη Παλαιστίνη, έναν ελεύθερο κόσμο.

*Η παραπάνω συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Κόκκινη» φύλλο 30ο (Νοέμβρης – Δεκέμβρης 2025) που κυκλοφορεί.