– Ένα σημείωμα για την κρατική δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από την ICE

Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Στις 7 Γενάρη του 2026 στη Μινεάπολις των ΗΠΑ άντρες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) δολοφονούν εν ψυχρώ, με τρεις σφαίρες στο κεφάλι, μέσα στο αυτοκίνητό της τη Ρενέ Νικόλ Γκουντ (Renée Nicole Good). Μια λευκή βορειοαμερικανίδα πολίτιδα 37 χρονών, ποιήτρια και μητέρα τριών παιδιών. Βρέθηκε στο σημείο, προκειμένου να καταγράψει μία από τις πολλές επιχειρήσεις της ICE σε βάρος των Σομαλών μεταναστών. Μια γυναίκα αλληλέγγυα στον αγώνα των μεταναστ(ρι)ών. Δολοφονήθηκε χωρίς δισταγμό. Και η ICE εμπόδισε γιατρό να πλησιάσει και να προσφέρει βοήθεια στη γυναίκα, που ψυχορραγούσε στον χιονισμένο δρόμο.

Μία μόλις ημέρα πριν, είχε ανακοινωθεί η ανάπτυξη μιας δύναμης 2.000 πρακτόρων της ICE, ένστολων φονιάδων, στη Μινεάπολις ακριβώς λόγω του γεγονότος ότι συγκεντρώνει την πιο πολυπληθή κοινότητα Σομαλών σε όλες τις ΗΠΑ. Και η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι θέλει να ξεμπερδεύει μια και καλή με τους μετανάστες. Η Γκουντ βρέθηκε στο σημείο, προκειμένου να καταγράψει σε βίντεο τη δράση της υπηρεσίας, που έχει συγκεντρώσει το μίσος εκατομμυρίων ανθρώπων.

Για να πάρουμε μια αμυδρή μόνο ιδέα για το τι σημαίνει ICE, στα κέντρα κράτησης που έχει συγκροτήσει η βορειοαμερικάνικη κυβέρνηση και στα οποία βρίσκονται αυτή τη στιγμή περισσότεροι από 68.000 άνθρωποι, μόνο μέσα στο 2025 «έχασαν τη ζωή τους» (δηλαδή στην ουσία, δολοφονήθηκαν) 31 άνθρωποι. Σύμφωνα με οργανώσεις αρωγής και αλληλεγγύης προς μετανάστ(ρι)ες, οι περισσότεροι από αυτούς τους θανάτους θα είχαν αποφευχθεί, αν -έστω- οι κρατούμενοι είχαν έγκαιρη και επαρκή ιατρική βοήθεια και περίθαλψη. Τη στιγμή που δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται υπό κράτηση για τον μοναδικό λόγο ότι είναι μετανάστες.

Αυτή είναι η ICE. Η υπηρεσία που το ανθρωποκυνηγητό ανυπεράσπιστων και ευάλωτων ανθρώπων είναι η ζωή της. Η δουλειά της.

Παραβιάζει άσυλα κατοικιών εισβάλλοντας σε σπίτια, αρπάζει ανθρώπους από τα κρεβάτια τους ενώ κοιμούνται, από τους δρόμους ενώ περπατούν. Στοχοποιεί αλληλέγγυους και δομές βοήθειας. Και η κυβέρνηση των ΗΠΑ και προσωπικά ο Τραμπ κομπάζουν για τις «επιτυχίες» αυτής της υπηρεσίας και, ανερυθρίαστα,  ενοχοποιούν τα θύματα των θηριωδιών της. Όπως τώρα τη δολοφονημένη Ρενέ Νικόλ, που ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ την αποκάλεσε «ταραχοποιό» αποδίδοντας τα εύσημα στον πράκτορα, που τη δολοφόνησε, για την έγκαιρη αντίδρασή του.    

Απέναντι σε αυτό το κρεσέντο χυδαιότητας και αναλγησίας της κρατικής βίας, ο κόσμος στις γειτονιές συσπειρώνεται εδώ και καιρό. Έχουν συγκροτηθεί ομάδες περιφρούρησης των δρόμων, που ειδοποιούν τους μετανάστες γείτονές τους μόλις εμφανιστούν τα σιχαμένα βανάκια της ICE, συνοδεύουν τα παιδιά των μεταναστριών στο σχολείο, καταγράφουν τις επιθέσεις ώστε να διασωθούν ντοκουμέντα της κρατικής αγριότητας. Κάνουν με λίγα λόγια -από τα κάτω- ό,τι μπορούν. Κομμάτι αυτού του φροντιστικού δικτύου μοιάζει να ήταν και η Ρενέ Γκουντ. Και τα ένστολα ανθρωποειδή της ICE την εκδικήθηκαν για αυτό.

«Get the fuck out of Mineapolis»

Σημείο των καιρών –το μόνο ενθαρρυντικό σε όλη αυτή τη δυστοπία, που εξαπλώνεται στις ΗΠΑ- είναι το συγκινητικό αγκάλιασμα των μεταναστριών από τον κόσμο του κινήματος. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους ως το πρώτο, ως το άμεσο αντανακλαστικό τόσο στη Μινεάπολις όσο και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ. Μέχρι και ο δήμαρχος της Μινεάπολις (Jacob Frey) σε δημόσια απεύθυνσή του έστειλε σκληρό μήνυμα ενάντια στην ICE «ICE, get the fuck out of Mineapolis».

Ωστόσο, πέρα από τις όποιες δηλώσεις δημάρχων, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι οι διαθέσεις και οι κινητοποιήσεις των ανθρώπων στις γειτονιές, στους εργατικούς χώρους, στα σχολεία και τις σχολές. Ο κόσμος στις ΗΠΑ -σοκαρισμένος ακόμα από τη δολοφονία- προσπαθεί να αντιδράσει. Προσπαθεί να οργανωθεί. Κάποιοι μιλούν ακόμα και για το ενδεχόμενο μιας γενικής απεργίας. Μένει να δούμε τις επόμενες μέρες πώς θα κλιμακωθεί όλη αυτή η αντίδραση.

Η τραμπική εποχή έρχεται να συμπυκνώσει όλη τη(ν) (ακρο)δεξιά ατζέντα. Και φυσικά νούμερο ένα στην αποκρουστική της λίστα δεν είναι άλλο από το ανελέητο κυνήγι των μεταναστριών. Για να γίνει η Αμερική Μεγάλη Ξανά (MAGA) θα πρέπει, σύμφωνα με το τραμπικό αφήγημα, να εξαφανίσει αυτούς ακριβώς που την έχτισαν. Τις μετανάστριες και τους μετανάστες. Το αφήγημα αυτό κατάφερε να πείσει εκατομμύρια ανθρώπους ότι ο μεγάλος εχθρός, η επικείμενη απειλή έχει σκουρόχρωμο δέρμα, φοράει μαντίλα, πιστεύει σε έναν άλλο θεό, μιλάει άλλη γλώσσα. Η μεγάλη απειλή σκιαγραφήθηκε πως είναι τα καραβάνια των απελπισμένων από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική ή την Ασία. Χρησιμοποιώντας αυτή τη ρητορική κατάφερε ο Τραμπ, ο πιο γνήσιος εκφραστής της, να σκαρφαλώσει στην προεδρία -για ακόμη μια θητεία- βρίσκοντας μιμητές στην Ευρώπη. Η παγκόσμια (ακρο)δεξιά είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη ως προς αυτό. Στην ανάδειξη των μεταναστριών ως του «ενοχλητικού αγκαθιού» στις δυτικές κοινωνίες.

Κι αν νομίζουμε ότι οι ΗΠΑ πέφτουν πολύ μακριά, αν νομίζουμε ότι όλα αυτά είναι εντελώς ξένα για την ελληνική κοινωνία, ας αναλογιστούμε τις -κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσες- επαναπροωθήσεις από το ελληνικό λιμενικό στο Αιγαίο. Ας θυμηθούμε την κρατική δολοφονία εκατοντάδων ανθρώπων στην Πύλο, το στοίβαγμα χιλιάδων ανθρώπων στα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης της ντροπής, τις απαγωγές μεταναστών στη μέση του δρόμου, την κατάσταση τρόμου για τους μετανάστες που κυριαρχεί στα περάσματα στον Έβρο. Την επικίνδυνη εξοικείωση της πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας με την εξαθλίωση των μεταναστ(ρι)ών, με το δόγμα ότι δεν είναι όλες οι ζωές άξιες να βιωθούν. Κάποιες βαραίνουν λιγότερο σε αυτή τη βάρβαρη -και άνωθεν κατασκευασμένη- ζυγαριά.                    

Η Ρενέ Γκουντ ήταν μία από εμάς. Ήταν ένας άνθρωπος, που την κρίσιμη στιγμή έκανε το σωστό. Έκανε αυτό που της αντιστοιχούσε. Στάθηκε στο πλευρό των ανυπεράσπιστων. Έβαλε το σώμα της μπροστά. Η ανθρώπινη ασπίδα των μεταναστριών είμαστε εμείς. Ο δικός τους αγώνας είναι αγώνας δικός μας. Και μόνο μαζί μπορούμε να τον δώσουμε, αν θέλουμε να νικήσουμε.

Είναι η οριακή εκείνη στιγμή που μόνο εμείς, οι άνθρωποι της Αριστεράς και των κινημάτων μπορούμε να φράξουμε την άνοδο της (ακρο)δεξιάς. Να κάνουμε υποσημείωση τους Τραμπ, τους Νετανιάχου και τα ανθρωποφάγα, δολοφονικά εργαλεία τους.

Αρκετά μίλησαν οι πάνω. Καιρός να μιλήσουμε εμείς.