Γράφει ο Nick Daskalopoulos*

Είναι -αληθινά- απολύτως απίστευτα αυτά που συμβαίνουν.

Μόλις ώρες πριν, και μετά τη δολοφονία της Good, μια κοπέλα παρήγγειλε ντελίβερι στο σπίτι της. Να φάει η γυναίκα. Μέσα στο σπίτι της το ενός έτους παιδί της.

Ξαφνικά εμφανίζονται στην αυλή της εκατοντάδες του ICE και κυνηγούν την ισπανόφωνη ντελιβερού! Η ντελιβερού πανικοβάλλεται και χώνεται στο σπίτι. Η κοπέλα, η κάτοικος που απλά παρήγγειλε το φαγητό της τα χάνει, προσπαθεί να συνεννοηθεί, αλλά της δίνει άσυλο.

Και τότε, ξεκινάει η πραγματική περιπέτειά της.

Προοικονομία: σύμφωνα με κάθε σοβαρό νομικό, ο ICE δεν μπορεί να εισέλθει σε σπίτι. Χρειάζονται ένταλμα υπογεγραμμένο από δικαστή. Θα επανέλθω σε αυτό στο υστερόγραφο.

Οι πράκτορες του ICE, συγγνώμη, οι Ναζιστές των SS (μιας που τα κάνουν και τατού) μπαίνουν κανονικά στην αυλή, αποκλείουν όλο το σπίτι, εμφανίζονται σε κάθε παράθυρο και μπαλκονόπορτα. Ουρλιάζουν να την παραδώσει αλλιώς θα εισβάλλουν. Βρίζουν και ουρλιάζουν σαν τραμπούκοι (η κοπέλα το έκανε όλο livestream στο TikTok για ασφάλεια — πού βρισκόμεθα…) εκφοβίζουν και για ώρες ζητούν να παραδοθεί.

Η κοπέλα αρχίζει και παίρνει άγριες στροφές και συγκρούεται (φαντάζομαι θα την λιντσάρουν κι εκείνη οι MAGA που θέλουν να διδάξουν στην οικουμένη ψυχραιμία και συναίνεση). Τους δηλώνει ότι είναι αυτόχθων και δεν υπάρχει περίπτωση στη δική της Αμερική να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της κοπέλας που απλά παρέδιδε γεύματα για να ζήσει.

Πάρα πολύ λογικά, καλεί την Αστυνομία για να τη βοηθήσει. Κι εκεί, ξαναπροδίδεται. Σύμφωνα με κάθε νομικό ειδικό όση ώρα ερευνώ, ο Σερίφης ο ίδιος της λέει ψέματα (ή δε γνωρίζει τους νόμους), και την καλεί να παραδώσει την ντελιβερού.

Εκεί η κοπέλα παθαίνει πραγματικά σχεδόν νευρική κατάρρευση. Η ντελιβερού σε ασύλληπτη κατάσταση να χτυπιέται, και η άλλη να μονολογεί «Πάω κόντρα σε όλες μου τις αρχές, είμαι αυτόχθων, τι κάνω» αλλά φοβάται για το παιδί της. Ανοίγει διστακτικά την πόρτα και προσπαθεί να διαπραγματευτεί. Η ντελιβερού έχει παγώσει και κλαίει με αναφιλητά.

Ο κόσμος που το βλέπει live να γράφει «Άννα Φρανκ. Άννα Φρανκ». Δε, δε, ασύλληπτες καταστάσεις.

Μαζεύονται γείτονες. Γνώστες της φωνάζουν να μην την παραδώσει να κλειστεί σπίτι της, δεν έχουν δικαίωμα να εισέλθουν.

Τελικά η ντελιβερού -έχει- χαρτιά και τους τα δείχνει. Οι σχολιαστές είναι σε φάση «Προφανώς και έχει, δε θα έβρισκε δουλειά στην Doordash διαφορετικά».

Δεν τους αρκούν. Φέρνουν τον άντρα της που τον έχουν συλλάβει! Φέρνουν στην αυλή τον άντρα της ντελιβερού. Που τον έχουν συλλάβει. Για να την εκβιάσουν συναισθηματικά να παραδοθεί για να μη χωριστεί η οικογένεια.

Δεν ξέρω τι να πούμε, ειλικρινά, αυτό είναι για ταινία.

Να φωνάζουν οι γείτονες μπείτε μέσα. Η κοπέλα πια να ουρλιάζει στους γείτονες, είμαι αυτόχθων δε θέλω να την παραδώσω αλλά μου λέει η αστυνομία θα εισβάλλουν, έχω παιδί ενός έτους, σκότωσαν την κοπέλα, θα με σκοτώσουν μπροστά στο παιδί μου.

Τρελαίνεται, βγάζει το παιδί έξω να το δουν.

Κι εκεί συμβαίνει κάτι μαγικό. Μαζεύεται όλη η κοινότητα. Ναι, αυτοί που οι MAGA λένε «τρελοί αριστεροί», κοινότητα παρατηρητών της δραστηριότητας του ICE, και αρχίζουν με σφυρίχτρες να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και να συμβουλεύουν τη γυναίκα. Και έτσι παίρνει δύναμη και, συγγνώμη, τους γαμάει τον αδόξαστο.

Τους ρίχνει ό,τι έχει και δεν έχει, τους διώχνει από την αυλή της με ατόφιο πάθος, δεν παραδίδει ποτέ τη διανομέα, κλείνει την πόρτα.

Το ρεπορτάζ λέει ότι η διανομέας είναι καλά και δεν έχει συλληφθεί. Για τον σύζυγο δεν έχουμε ενημέρωση.

Τι να πούμε. Δεν υπάρχουν λόγια. Ναζισμός.

ΥΓ. Ο ICE δείχνει σε σπίτια ένα ένταλμα που είναι από τη δική τους υπηρεσία με μηδενική νομική αξία, μη υπογεγραμμένο από δικαστή, ώστε να ανοίγει την πόρτα ο κόσμος και να μπορούν να εισέλθουν όχι εξαιτίας του κωλόχαρτου αλλά της ίδιας της συναίνεσης. Αυτές τις ώρες γίνεται προσπάθεια πλατύτατης ενημέρωσης των πολιτών, απλά, να μην ανοίγουν την πόρτα. Αν δεν είναι σε θέση να δουν καλά το ένταλμα, ας σπάσουν την πόρτα. Αν τη σπάσουν χωρίς υπογραφή δικαστού, τους τρέχεις.

Αν ζήσεις. Εδώ που τα λέμε.

* To κείμενο το αλιεύσαμε από το προσωπικό χρονολόγιο του Nick Daskalopoulos.