Ανακοίνωση της εφημερίδας «Η Κόκκινη»

«Οι Κούρδοι κατέληξαν και πάλι

 με μόνο σύμμαχο τον άνεμο»

Υπάρχουν περισσότερα από 30 εκατομμύρια Κούρδοι σε όλο τον κόσμο. Όμως πουθενά δεν υπάρχει μια κρατική οντότητα γι’ αυτούς. Οι κουρδικοί πληθυσμοί βρίσκονται μοιρασμένοι ανάμεσα στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ, τη Ρωσία και τη Συρία. Και παντού είναι εκτεθειμένοι/ες στη βία, τις εθνοκαθάρσεις και τον αφανισμό, από τα διάφορα κρατικά καθεστώτα.

Κάθε τόσο, οι κουρδικές ηγεσίες προσκολλώνται σε κάποια ιμπεριαλιστική δύναμη, με την ελπίδα πως αυτή θα δώσει μια -όποια- λύση στο κουρδικό εθνικό ζήτημα. Και κάθε φορά οι Κούρδοι προδίδονται από τους ιμπεριαλιστές, που τους αφήνουν στο τέλος να σφαχτούν μόνοι και αβοήθητοι. Όπως και σήμερα, στο μακελλειό που προετοιμάζεται γύρω από το Κομπάνι, στη βορειοανατολική Συρία.

Μια πανωλεθρία

Τούτη την ώρα στη Συρία, εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες έχουν εγκαταλείψει το Χαλέπι, τη Ράκκα και μια σειρά πόλεις και χωριά και κατευθύνονται προς το τελευταίο οχυρό των Κούρδων, το Κομπάνι. Στη Ράκκα αναφέρθηκε πως κυματίζουν ξανά οι σημαίες του ISIS, ενώ μια σειρά μέλη του φέρεται να έχουν δραπετεύσει από τη φύλαξη των Κούρδων μαχητών.

Ταυτόχρονα, πολλοί άλλοι φυλακισμένοι, μέλη του ISIS, μεταφέρονται -από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ- σε νέα στρατόπεδα, στο Ιράκ. Έτσι, οι Κούρδοι μαχητές απογυμνώνονται από την τελευταία ασπίδα προστασίας τους. Πλέον, χάρη στους πεζοναύτες των ΗΠΑ, που αφαιρούν τους αιχμάλωτους στρατιώτες του ISIS από τα χέρια των Κούρδων μαχητών, που τους είχαν συλλάβει στη μάχη, οι κουρδικές θέσεις μπορούν να βομβαρδιστούν με όλη τη δύναμη πυρός που διαθέτει η Δαμασκός και η σύμμαχός της η Τουρκία, χωρίς να διακινδυνεύουν να αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες ο ISIS.

Παντού οι κουρδικές ένοπλες δυνάμεις φαίνεται πως υποχωρούν, ενώ οι τζιχαντιστές του Αλ Σάρα, του νέου εκλεκτού των ΗΠΑ και του Τραμπ στη Δαμασκό, προελαύνουν ακάθεκτα. Την προέλαση των τζιχαντιστών στηρίζουν σε κάθε βήμα πολυάριθμα τουρκικά drones, που βομβαρδίζουν τις κουρδικές θέσεις με καταιγιστικό ρυθμό. Αυτά τα drones έχουν προκαλέσει φρικτές απώλειες στους μαχητές και τις μαχήτριες των Κούρδων. Και κάποιες αραβικές μονάδες, που συμμετείχαν στις «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» στο πλευρό των Κούρδων, έχουν ήδη αυτομολήσει στο στρατόπεδο του Αλ Σάρα και του Ερντογάν.

Και η κατάσταση των Κούρδων θα γίνει σύντομα ακόμη πιο απελπιστική. Διότι το Κομπάνι απομονώνεται από πρόσβαση σε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα. Και μια ανθρωπιστική καταστροφή, όπως στη Γάζα ή στο Νταρφούρ, προετοιμάζεται μεθοδικά.       

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

«Αν κάποιος σε προδώσει μια φορά, το λάθος είναι δικό του. Αν σε προδώσει δυο φορές, τότε το λάθος είναι δικό σου».

Οι «πεσμεργκά», οι μαχητ(ρι)ες του YPG, του συριακού κλάδου του ΡΚΚ, του κουρδικού Εργατικού Κόμματος με επικεφαλής τον έγκλειστο Οτσαλάν, είχαν γίνει εξαιρετικά αγαπητοί στα επιτελεία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ το 2014 και μετά, ως «το μόνο αξιόπιστο πεζικό» απέναντι στον μηχανοκίνητο στρατό του ISIS, που συνέτριβε κάθε αντίσταση σε Ιράκ και Συρία. Πράγματι, τα κουρδικά ένοπλα αποσπάσματα κρατούσαν πάντοτε τις θέσεις τους, όποια δύναμη πυρός και αν δέχονταν, σε αντίθεση με κάθε άλλη στρατιωτική δύναμη που αντιμετώπισε τον ISIS στο έδαφος. Έτσι, πληρώνοντας ένα τεράστιο κόστος σε απώλειες στις μάχες, οι Κούρδοι και οι Κούρδισες πολεμιστές και πολεμίστριες συνέβαλαν τα μέγιστα στη συντριβή του ISIS. Οι ΗΠΑ πρόσφεραν οπλισμό και καύσιμα στην κούρδικη αντίσταση, χωρίς να ενοχλούνται από τα κοινοτικά, επαναστατικά και φεμινιστικά πειράματα αυτοοργάνωσης, που λάμβαναν χώρα στη Ροτζάβα και τις κουρδικές περιοχές γενικά.   

Όμως τώρα, αυτό το παράταιρο προξενιό ενός απελευθερωτικού κινήματος με τη μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη του πλανήτη, φαίνεται να βαδίζει προς το τέλος του. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ στο συριακό έδαφος αφήνουν ελεύθερο το πεδίο στον στρατό του Αλ Σάρα και τα τουρκικά drones, προκειμένου να ισοπεδώσουν τους Κούρδους. Και το φονικό αυτό είναι ήδη τρίτη φορά που συμβαίνει σε βάρος τους στη Συρία, μετά τον Γενάρη του 2018 με την επίθεση του τουρκικού στρατού στο Αφρίν και ξανά τον Οκτώβρη του 2019 με τη νέα εισβολή του τουρκικού στρατού στη Ροτζάβα.

Είναι χαρακτηριστικό πως και οι τρεις πισώπλατες μαχαιριές στους Κούρδους δόθηκαν επί προεδρίας Τραμπ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οποιαδήποτε άλλη ιμπεριαλιστική κυβέρνηση στις ΗΠΑ θα έκανε κάτι άλλο με τους Κούρδους, πέρα από το να κρατήσει κάπως καλύτερα τα προσχήματα.   

Τώρα, που η σφαγή των Κούρδων στη Συρία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ο πρόεδρος Τραμπ σε συνέντευξη τύπου «άδειασε» τους Κούρδους λέγοντας πως «οι Κούρδοι έκαναν πολλά για εμάς, όμως έκαναν πολύ περισσότερα για τους εαυτούς τους» και πως «οι ΗΠΑ πλήρωσαν πολλά χρήματα για τους Κούρδους, χαρίζοντάς τους πετρέλαιο και ένα σωρό άλλα πράγματα». Κατόπιν, βέβαια, δεν παρέλειψε να δηλώσει πως ο ίδιος «συμπαθεί τους Κούρδους» και πρόσθεσε αινιγματικά πως «θα φροντίσει να τους σώσει».   

Πριν περάσουν δύο εικοσιτετράωρα το αίνιγμα της «σωτηρίας» των Κούρδων λύθηκε: Ο Τομ Μπάρακ, ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ στη Συρία, συνάντησε στις 17 Γενάρη την ηγεσία της κουρδικής οργάνωσης YPG στο Εμπρίλ του βόρειου Ιράκ φέρνοντας μια απύθμενου θράσους πρόταση στους Κούρδους: Να σταματήσει άμεσα ο βομβαρδισμός τους με δύο ανταλλάγματα:

α) Να ενταχθούν οι Κούρδοι οργανικά στον συριακό στρατό και

β) να κατευθυνθούν άμεσα στα σύνορα Συρίας – Ιράκ για να επιτεθούν στις Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, μια οργάνωση–ομπρέλα, που περιλαμβάνει σειρά σιιτικών πολιτοφυλακών, οι οποίες αποτελούν μεν τμήμα του ιρακινού στρατού, αλλά θεωρούνται πιστές στον Αγιατολάχ Χαμενεΐ, τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν.

Όπως ήταν φυσικό, η κουρδική ηγεσία απέρριψε την πρόταση να μεταβληθούν -ολοκληρωτικά πλέον – σε μισθοφόρους των ΗΠΑ. Και η απάντηση του Τομ Μπάρακ ήταν να διακόψει τη συζήτηση, με τη φράση: «Τότε θα υπομείνετε τον βομβαρδισμό». Το μπαράζ των πιο φονικών αεροπορικών επιθέσεων, που υπέστησαν ποτέ οι Κούρδοι, ξεκίνησε ακριβώς 30 λεπτά μετά την τελευταία φράση του Μπάρακ.

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα

Ο ηγέτης των Κούρδων της Συρίας Μαζλούμ Αμπντί φαίνεται πως τώρα προσδοκά μια λύση στο απόλυτο αδιέξοδο όπου έχει βρεθεί, από την πιο λάθος κατεύθυνση που μπορεί να υπάρξει: το Ισραήλ.  Στις δηλώσεις του αναφέρει πως κάθε βοήθεια από το Ισραήλ θα ήταν «ευπρόσδεκτη» και «επιθυμητή».

Όμως το Ισραήλ καμώνεται τον προστάτη των Δρούζων, των Κούρδων και κάθε άλλης μειονότητας στη Συρία, όχι για να εξασφαλίσει τα δικαιώματά τους, αλλά για να διαιρέσει τον συριακό λαό και τους καταπιεσμένους. Όταν ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αναγορεύει ως προστάτη του πρώτα τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και κατόπιν τον ματοβαμμένο  χωροφύλακά του, το Ισραήλ, το μόνο που καταφέρνει είναι να κόψει κάθε επαφή και επικοινωνία των Κούρδων με τις αραβικές μάζες.

Είναι ποτέ δυνατόν οι γενοκτόνοι της Γάζας, οι συστηματικοί δολοφόνοι μικρών παιδιών, να μεταμορφωθούν σε μαχητές της ελευθερίας του κουρδικού λαού; Με αυτή την άφρονα στάση, οι ηγέτες του YPG κάνουν τις υπερασπίστριες και τους υπερασπιστές της Ροτζάβα να ταυτίζονται με τους φονιάδες του ισραηλινού στρατού, μπροστά στα μάτια της εργατικής τάξης και του λαού της Συρίας.

Είναι φανερό πως αυτή η ηγεσία, παρά τα κοινοτικά και φεμινιστικά πειράματα της Ροτζάβα, δεν ψάχνει διέξοδο στην ενότητα των «από κάτω», αλλά επιχειρεί τη δικαίωση του κουρδικού αγώνα αξιοποιώντας τις σχέσεις με τον (αμερικάνικο) ιμπεριαλισμό πριν και με τον σιωνισμό τώρα. Όμως με αυτόν τον τρόπο είναι εξασφαλισμένη μια ακόμη εκατόμβη του κουρδικού λαού. Η ηγεσία των Κούρδων στη Συρία εργάζεται για να οδηγήσει το κίνημα στην απόλυτη πανωλεθρία.          

Τώρα, που η Ροτζάβα απειλείται πια από κάθε κατεύθυνση, πρέπει να στηριχτεί η κουρδική αντίσταση για να αποφευχθεί η πλήρης καταστροφή. Απέναντι στην επίθεση Αλ Σάρα και Ερντογάν, με τον Τραμπ να τους κλείνει ευνοϊκά το μάτι, είμαστε ξεκάθαρα με τον κουρδικό λαό. Αλλά η ηγεσία του YPG έχει πάρει τον πιο καταστροφικό δρόμο.

Δεν υπάρχει πιο άστοχη παροιμία στον κόσμο όλο από το «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Είναι απαράδεκτο να βρίσκονται οι Κούρδοι απομονωμένοι από την εργατική τάξη και τους λαούς των αραβικών χωρών. Είναι απαράδεκτο η ηγεσία τους να τους τοποθετεί στο ίδιο στρατόπεδο με τους δολοφόνους του λαού της Γάζας και της Παλαιστίνης.

Οι αραβικές εργατικές μάζες θα ξεσηκωθούν και πάλι, αργά ή γρήγορα, όπως το 2011 με την «Αραβική Άνοιξη», σε όλη την περιοχή της Μεσογείου. Τότε οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές, το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ και τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, όπως του Αλ Σάρα στη Συρία και του Σίσι στην Αίγυπτο, θα μοιάζουν πάλι με μυρμήγκια που προσπαθούν να σταματήσουν τους τροχούς της άμαξας.

Σ’ αυτή την επαναστατική εργατική πλημμυρίδα θα μπορέσουν να βρουν δικαίωση και οι πόθοι των γυναικών, των εθνικών, θρησκευτικών και κοινωνικών μειονοτήτων, των lgbtqia+ ανθρώπων και όλων των καταπιεσμένων. Το ίδιο και οι προσδοκίες του κουρδικού λαού για κοινωνική απελευθέρωση και πλήρη εθνική αυτοδιάθεση. Αλλιώς, κάθε άλλη προσπάθεια για να «εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις» των κυρίαρχων δυνάμεων, θα οδηγήσει το Κουρδικό κίνημα σε καινούργιες χίμαιρες και νέες τραγωδίες.  

Κάτω τα χέρια από τον κουρδικό λαό!

Να βάλουμε φρένο στην εθνοκάθαρση που ετοιμάζεται στη Ροτζάβα!

Λευτεριά στο Κουρδιστάν! Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Η Συντακτική ομάδα της εφημερίδας «Η Κόκκινη»