Γράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου

Να μη γίνουμε στρατός κατοχής

Πρόκειται για ενεργή εθνική εμπλοκή σε επιχειρήσεις που καταρρακώνουν τις αρχές του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Είναι μια κυβερνητική επιλογή που εμπλέκει τη χώρα στην ολοκλήρωση πράξεων που έχουν χαρακτηριστεί εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Τώρα τα δύσκολα: απέναντι σε αυτή την πιθανότητα, δικαιολογούνται διαμαρτυρίες και ενέργειες πολιτικής ανυπακοής. Η επίκληση λόγων συνείδησης βρίσκει εδώ την πλήρη της νοηματοδότηση.

Γιατί; Μα γιατί δε θέλουμε τα παιδιά μας να περιπολήσουν στο χώμα της Γάζας δίπλα σε εκείνους που το μάτωσαν. Να μη γίνουμε στρατός κατοχής.

Και γιατί στο όνομα υπέρτερων αξιών μπορούν  να δικαιολογηθούν πράξεις ανυπακοης που θα έθεταν οικουμενικά ερωτήματα σε όλους μας για τη νομιμότητα μιας τέτοιας στρατιωτικής εμπλοκής.

Όποιοι το επιλέξουν θα βρεθούν ενώπιον του νόμου. Με όρους εξοντωτικούς. Θα ζητήσουν να τους κρίνει και τους δικαιώσει η Ιστορία και η συνείδηση της ανθρωπότητας. Όποια έχει απομείνει.

Οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται σε αυτή την κυβερνητική επιλογή να μη μείνουν σε απλή καταδίκη της εμπλοκής. Να παράσχουν στήριξη σε τέτοιες πράξεις ανυπακοής. Όχι για λόγους αντιπολίτευσης αλλά για να δείξουν ότι κάτι έχει απομείνει όρθιο. Να μη φοβηθούν ούτε τις φωνές των εμπόρων πατριωτισμού ούτε το πολιτικό κόστος.

Πηγή: @Αντίφωνο Κωστής Παπαϊωάννου