Γράφει η Δήμητρα Σπανούδη

Έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Λαμίας, μια σκυλίτσα, η Ίρμα, περιμένει με αγωνία τον άνθρωπό της που δικάζεται. Περιμένει επί ώρες, χωρίς να επιχειρεί να μπει μέσα μαζί του. Έχει καταλάβει ότι κάτι συμβαίνει γιατί τα σκυλιά ξέρουν περισσότερα από όσα νομίζουμε. Μόνο μιλιά δεν έχουν, έλεγε η μανούλα μου.

Ο άνθρωπος της Ίρμας είναι άστεγος. Για την Ίρμα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Δεν την νοιάζει που δεν μοιράζεται μαζί του ένα σπίτι, αλλά ένα παγκάκι. Ούτε αν έχει πάντα κάτι να της δώσει για φαγητό. Της αρκεί που είναι μαζί του. Μέσα στον απέραντο κόσμο, αυτός είναι η δική της αναφορά, η δική της αγαπημένη φωνή, μυρωδιά, άγγιγμα.

Για την Ίρμα, είναι πιο σημαντικός από τον πιο διάσημο, από τον πιο ισχυρό, από τον πιο πλούσιο. Για την Ίρμα δεν υπάρχουν κοινωνικές διαφορές και αξιολογήσεις. Το μόνο που υπάρχει είναι το νοιάξιμο. Τίποτε άλλο.

Για τον άνθρωπό της η Ίρμα είναι η πιο σταθερή του σχέση. Δεν τον κρίνει, δεν τον απογοητεύει, δεν θα τον αφήσει στα δύσκολα.

Η περιπέτεια ευτυχώς τελειώνει, ο άνθρωπός της βγαίνει και φεύγουν μαζί.

Δεν μας αξίζουν οι σκύλοι, αυτό το έχω καταλάβει.