Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος

Ετούτη η φωτογραφία, από την Ατλάντα το 1881 στις ΗΠΑ, απεικονίζει μια από τις μαύρες πλύστρες που ξεκίνησαν έναν τιτάνιο απεργιακό αγώνα, ενάντια στις ξενοδοχειακές μονάδες και τα σπίτια των λευκών πλουσίων, που πλήρωναν ως τότε ψίχουλα για το πλύσιμο των ασπρόρουχών τους.

Οι μαύρες πλύστρες απαιτούσαν να πληρώνονται 1 δολάριο για κάθε 12 κιλά ασπρόρουχα, αμοιβή που οι ευκατάστατοι λευκοί θεωρούσαν υπερβολική για γυναίκες – και μάλιστα μαύρες. Αλλά αναγκάστηκαν στο τέλος να υποχωρήσουν απέναντι στην επιτυχία της απεργιακής κινητοποίησης.

Την κινητοποίηση για την απεργία την ξεκίνησε μια μικρή γκρούπα, η Washing Society, που την αποτελούσαν 20 μονάχα μαύρες πλύστρες. Αυτές ξεκίνησαν να απεργούν τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου 1881. Οι είκοσι πρωτοπόρες μαχήτριες δεν σταμάτησαν απλώς να δουλεύουν, αλλά ξεχύθηκαν σε όλη την Ατλάντα, για να ξεσηκώσουν και τις υπόλοιπες πλύστρες της πόλης σε απεργία, που ήταν μαύρες οι περισσότερες αλλά υπήρχαν και κάποιες λευκές.

Το επιχείρημα των 20 της Washing Society που πυροδότησε τη γενικευμένη έκρηξη του προλεταριάτου της μπουγάδας ήταν πως σε πολύ λίγες ημέρες θα ξεκινούσε η Διεθνής Έκθεση Βαμβακιού που φιλοξενούνταν εκείνη τη χρονιά στην Ατλάντα.

Έτσι, σε ελάχιστες ημέρες, οι είκοσι μαχητικές εργάτριες που απεργούσαν αυξήθηκαν απότομα σε 3.000. Πρακτικά, σε όλη την Ατλάντα, δεν υπήρχε άνθρωπος για να πλύνει τα βρώμικα ρούχα και σεντόνια των πλουσίων αλλά και των χιλιάδων επισκεπτών της πόλης. Και όλες οι προσπάθειες να επιστρατευτεί ένας απεργοσπαστικός στρατός πλυστρών από κοντινές πόλεις, έπεσε στο κενό.

Οπότε, οι κύριοι με τα ημίψηλα και οι κυρίες με τα επιδεικτικά φορέματα της «καλής κοινωνίας» της Ατλάντα, ηττήθηκαν κατά κράτος από τις μαύρες πλύστρες, που πιο πριν δεν τις υπολόγιζε κανείς.

Και ηττήθηκαν τα πλούσια παράσιτα χάρη στη μαχητική, οργανωμένη και αποφασισμένη πρωτοπορία του μαύρου προλεταριάτου της μπουγάδας, την Washing Society.