Γράφει από τη Γάζα για την εφημερίδα «Η Κόκκινη» ο Ahmad Abu Omar

Πόσο ακόμα, ω Κόσμε

Ω κόσμε δειλέ,

πόσο ακόμα θα κρατάς τη σιωπή σου;

Πόσο ακόμα θα μιλάς με το τίποτα,

ενώ η Γάζα αιμορραγεί κάτω από το βάρος της αδιαφορίας σου,

ενώ ο θάνατός μας συρρικνώνεται σε αριθμούς,

κι οι φωνές μας χάνονται

μέσα στην άνεσή σου;

Πόσο ακόμα θα μας κοιτάς να σβήνουμε,

τόσο αργά ώστε οι κυρώσεις να μοιάζουν αγνές

μπροστά στις βόμβες,

τόσο αργά ώστε οι δικαιολογίες να ανθίζουν ανενόχλητες,

κι εσύ να συνεχίζεις να τρως,

να σκρολάρεις,

να το λες «περίπλοκο»,

σαν να ήταν η ανθρώπινη ζωή θέμα διαπραγμάτευσης;

Κάθε μέρα εδώ

είναι βιβλίο γραμμένο με στάχτη,

σελίδες από ερείπια και ονόματα,

τέλη χωρίς μάρτυρες,

ιστορίες που αρχίζουν με πείνα

και τελειώνουν με σιωπή.

Σήμερα ήρθε καταιγίδα βαριά,

όχι τυχαία,

μα σαν την τελευταία λέξη

σε μια ήδη καταδικασμένη πρόταση.

Ο ουρανός έγειρε πάνω στα σπίτια μας,

κι ο άνεμος τελείωσε

ό,τι είχε αρχίσει η πολιτική.

Το σπίτι δίπλα στο δικό μου κατέρρευσε.

Παιδιά φώναζαν κάτω απ’ τα ερείπια,

οι φωνές τους γαντζώνονταν στον αέρα,

κι εμείς στεκόμασταν ακίνητοι, με άδεια χέρια,

βλέποντας την ελπίδα

να πεθαίνει χωρίς οξυγόνο.

Πες μου πόσο ακόμα;

Το πρωί έρχεται

κουβαλώντας ειδήσεις

όπως τα φέρετρα κουβαλούν σώματα.

Ο σημερινός τίτλος:

ένας ιός θερίζει τη Γάζα,

μια νέα μετάλλαξη,

πιο δυνατή απ’ την τελευταία πανδημία,

πιο άγρια απ’ τον πυρετό του φόβου μας,

τρέχοντας γρηγορότερα

απ’ όσο μπορεί η ελπίδα να γιατρέψει.

Φάρμακα δεν φτάνουν εδώ,

όχι γιατί δεν υπάρχουν,

μα γιατί τα σύνορα αποφασίζουν

ποιος αξίζει να ζήσει,

κι ο κόσμος έχει ήδη επιλέξει

ποιον θα σώσει.

Τα παιδιά μου καίγονται από πυρετό σε έναν τόπο

όπου τα νοσοκομεία γίνονται στόχοι

κι η βοήθεια έχει όρους.

Οι πνεύμονές τους καταρρέουν

σε καταιγίδες βήχα,

τα σώματά τους αδειάζουν από ζωή,

κι εγώ γονιός

μένω να κοιτάζω,

ανήμπορος,

καθώς ο νόμος, η διπλωματία και η σιωπή

συμμαχούν ενάντια στην ίδια την ανάσα.

Πρέπει να περιμένω

να σβήσει η αναπνοή τους

για να το ονομάσεις απαράδεκτο;

Πες μου, ω κόσμε,

πίσω από τα κοινοβούλιά σου

και τις φωτεινές σου οθόνες,

πες μου τι να κάνω

όταν ο νόμος δεν έχει δόντια,

όταν η ανθρωπιά χρειάζεται άδεια

για να υπάρξει.

Πες μου.

Πες μου.

Πες μου.

Μα την απάντηση

την ξέρω ήδη.

Θα πεθάνουμε προσεκτικά,

ήσυχα,

αρκετά απαλά

ώστε να μη διαταράξουμε

το εμπόριό σου,

τις εκλογές σου,

τους τίτλους σου.

Δεν θα νιώσεις την απουσία μας.

Δεν θα μας ακούσεις να σε κατηγορούμε.

Θα χαθούμε

σαν καπνός που διάλεξες να μη δεις,

σαν ανθρώπους

που η ιστορία προσποιείται

πως ήταν αναπόφευκτες απώλειες.

Μην ανησυχείς.

Δεν θα πούμε ότι έβλεπες.

Δεν θα πούμε ότι το διάλεξες.

Αντίο,

κόσμε των δηλώσεων χωρίς πράξη,

κόσμε των νόμων χωρίς δικαιοσύνη,

κόσμε μιας σιωπής

πιο φονικής

από κάθε καταιγίδα.

Ahmad Abu Omar

Επιμέλεια και μετάφραση στα ελληνικά: Lale Alatli.

*Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Η Κόκκινη«, φύλλο 31ο (Μάρτης 2026) που κυκλοφορεί.