Φιντέλ Κάστρο: Ένας που τολμούσε να υψώσει το ανάστημα στον ιμπεριαλισμό όποιοι και αν ήταν οι συσχετισμοί

Ο άνθρωπος που αμφισβήτησε και ταπείνωσε συνολικά τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό δεν μπορούσε παρά να είναι το μόνιμο αντικείμενο του μίσους και της λύσσας της Δεξιάς όλης της υφηλίου.

«Δι­δα­χτή­κα­με ότι δεν εκλι­πα­ρεί κα­νείς για ελευ­θε­ρία. Την κερ­δί­ζει με τη μα­τσέ­τα στο χέρι (…).  Δεν φο­βά­μαι τη φυ­λα­κή, ούτε, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, την οργή του μί­ζε­ρου δυ­νά­στη που πήρε τις ζωές των συ­ντρό­φων μου στη Μον­κά­δα.

Κα­τα­δι­κά­στε με. Δεν με νοιά­ζει. Η Ιστο­ρία θα με δι­καιώ­σει».

 (Φι­ντέλ Κά­στρο: Απο­λο­γία στο δι­κα­στή­ριο, επί δι­κτα­το­ρί­ας Μπα­τί­στα, όπου δι­κα­ζό­ταν για την επί­θε­ση των εξε­γερ­μέ­νων φοι­τη­τών στους στρα­τώ­νες Μον­κά­δα)  

Με τα πανιά κό­ντρα

Κα­νέ­να αί­σθη­μα δεν είναι τόσο με­τα­δο­τι­κό ανά­με­σα στον κόσμο, όσο ο πα­νι­κός και η απο­θάρ­ρυν­ση. Μπρο­στά σε μια ήττα τα πιο απα­ραί­τη­τα εφό­δια, το κου­ρά­γιο, η αντο­χή, η από­φα­ση να πα­λέ­ψεις για να ανα­τρέ­ψεις την κα­τά­στα­ση, είναι, όπως φαί­νε­ται, και τα πιο δυ­σεύ­ρε­τα. Και όταν αυτά εμ­φα­νί­ζο­νται πλού­σια σε κά­ποιους αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες, τότε ξέ­ρου­με πως  τού­τοι οι άν­θρω­ποι έχουν πε­ρά­σει ήδη την πρώτη με­γά­λη δο­κι­μα­σία, αυτήν της ηγε­σί­ας.

Ο Φι­ντέλ Κά­στρο έδει­ξε αυτές τις ικα­νό­τη­τες σε μια σειρά κα­τα­στρο­φές και απο­θαρ­ρυ­ντι­κά επει­σό­δια, στον δρόμο του για την εξου­σία στην Κούβα. Μια στρα­τιω­τι­κή πα­νω­λε­θρία, αυτή της επί­θε­σης στη Μον­κά­δα, τη με­τα­μόρ­φω­σε σε πε­ρή­φα­νη πο­λι­τι­κή νίκη με την άφοβη στάση του στο δι­κα­στή­ριο της δι­κτα­το­ρί­ας. Κα­τό­πιν, εξό­ρι­στος στο Με­ξι­κό, ο Φι­ντέλ προ­τί­μη­σε να συλ­λη­φθεί από την αστυ­νο­μία μαζί με όλους τους συ­ντρό­φους του, για να γλυ­τώ­σουν τις δο­λο­φο­νι­κές από­πει­ρες από τους πρά­κτο­ρες του κου­βα­νού δι­κτά­το­ρα Μπα­τί­στα. Και εκεί, στις με­ξι­κά­νι­κες φυ­λα­κές, ορ­γα­νώ­σα­νε τα σχέ­διά τους για επι­στρο­φή στην Κούβα και την έναρ­ξη του ανταρ­το­πο­λέ­μου.

Η επι­στρο­φή με το πλοιά­ριο «Γκράν­μα» δεν ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρο ευ­τυ­χής. Από τους 82 επα­να­στά­τες που επέ­βαι­ναν, δια­σώ­θη­καν μέσα σε μια κό­λα­ση πυρός από τον στρα­τό του Μπα­τί­στα μόνο οι 12, που κα­τά­φε­ραν με κόπο να φτά­σουν ως τα βουνά της Σιέρ­ρα Μα­έ­στρα. Θα πε­ρά­σουν τρία χρό­νια ασύλ­λη­πτων κα­κου­χιών για να κα­τα­φέ­ρουν να φτιά­ξουν αντάρ­τι­κο στρα­τό και να δια­λύ­σουν τις ένο­πλες δυ­νά­μεις του δι­κτά­το­ρα που στή­ρι­ζαν οι ΗΠΑ. 

Η σύ­γκρου­ση με τις ΗΠΑ

Το κα­θε­στώς που εγκα­θί­δρυ­σαν οι αντάρ­τες στην Αβάνα, την 1η Γε­νά­ρη 1959, ξε­κί­νη­σε κά­ποιες προ­σε­κτι­κές φι­λο­λαϊ­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, όπως τη μεί­ω­ση κατά 50% των ενοι­κί­ων και μια πρώτη – και άτολ­μη – ανα­δια­νο­μή της γης, υπέρ των φτω­χών αγρο­τών και των ακτη­μό­νων και σε βάρος των γαιο­κτη­μό­νων.

Όλα αυτά ήταν εξαι­ρε­τι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­να βή­μα­τα, αν τα συ­γκρί­νει κα­νείς με τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που έφερ­ναν ακόμη και δε­ξιές κυ­βερ­νή­σεις κατά και­ρούς στην Ευ­ρώ­πη. Όμως, για την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ, οι κι­νή­σεις της κυ­βέρ­νη­σης του Φι­ντέλ ήταν απα­ρά­δε­κτοι εξ­τρε­μι­σμοί. Κι ενώ η αστι­κή τάξη της Κού­βας αρ­χί­ζει να φεύ­γει κατά κύ­μα­τα προς το Μαϊ­ά­μι, που απέ­χει από τις ακτές της Κού­βας όσο η Θήβα από την Αθήνα, οι ΗΠΑ αρ­χί­ζουν να σφίγ­γουν το λουρί. Αρ­χι­κά πε­ριο­ρί­ζουν δρα­στι­κά τις ει­σα­γω­γές ζά­χα­ρης, το μο­να­δι­κό εξα­γώ­γι­μο προ­ϊ­όν της Κού­βας. Κα­τό­πιν άρ­χι­σε ο πό­λε­μος νεύ­ρων και προ­πα­γάν­δας ενά­ντια στο κα­θε­στώς Κά­στρο και τέλος, το 1961, οι ΗΠΑ ορ­γα­νώ­νουν το φιά­σκο του Κόλ­που των Χοί­ρων, μια στρα­τιω­τι­κή από­βα­ση χι­λιά­δων μι­σθο­φό­ρων, με σκοπό την ανα­τρο­πή του Φι­ντέλ Κά­στρο. Η ει­σβο­λή ορ­γα­νώ­θη­κε από τη CIA και τον πρό­ε­δρο Κέν­νε­ντι, με ταυ­τό­χρο­νο βομ­βαρ­δι­σμό από την αμε­ρι­κά­νι­κη αε­ρο­πο­ρία.

Ο Φιντέλ μέσα σε ένα τανκ στην πρώτη γραμμή της μάχης στον Κόλπο των Χοίρων

Αλλά τώρα είναι η σειρά των αντί­πα­λων του Φι­ντέλ να βιώ­σουν τη γεύση της πα­νω­λε­θρί­ας  και της συ­ντρι­βής. Και ενώ οι αυ­τουρ­γοί της ει­σβο­λής, αιχ­μά­λω­τοι όντας, εκλι­πα­ρούν για έλεος, οι ορ­γα­νω­τές τους από τις ΗΠΑ απλώς απο­ποιού­νται κάθε ευ­θύ­νη. Πραγ­μα­τι­κά, η κάθε ηγε­σία απο­δει­κνύ­ει την ποιό­τη­τά της στα δύ­σκο­λα.

Αντί­θε­τα, η προ­σω­πι­κή στάση του Φι­ντέλ, όπως και του «Τσε» Γκε­βά­ρα και των υπό­λοι­πων ηγε­τών του κα­θε­στώ­τος, να πη­δή­ξουν σε ένα τανκ και να τρα­βή­ξουν αμέ­σως για το πεδίο της μάχης την ώρα που όλα παί­ζο­νταν, έδι­ναν ένα τε­λεί­ως άλλο δείγ­μα γρα­φής και εν­θου­σί­α­ζαν τους κα­τα­πιε­σμέ­νους όπου γης. Ο Δαβίδ είχε κα­τα­τρο­πώ­σει τον Γο­λιάθ και στρα­τιω­τι­κά και ηθικά.

Αιχμάλωτοι μισθοφόροι στα χέρια των Κουβανών πολιτοφυλάκων μετά την απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων.

Από τις επό­με­νες μέρες μετά την ει­σβο­λή, το κα­θε­στώς της Κού­βας θα ανα­κη­ρύ­ξει τον εαυτό του ως «σο­σια­λι­στι­κό» και «μαρ­ξι­στι­κό». Σύ­ντο­μα θα γίνει και τυ­πι­κά σύμ­μα­χος της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης και μέλος του Συμ­φώ­νου Βαρ­σο­βί­ας.

Η συμ­φο­ρά των μι­σθο­φό­ρων των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοί­ρων δεν ήταν το τε­λευ­ταίο επει­σό­διο στην κό­ντρα με την ηγε­σία του Φι­ντέλ. Αντί­θε­τα, ο πλή­ρης απο­κλει­σμός της Κού­βας, μέχρι τη δεύ­τε­ρη θη­τεία του Ομπά­μα, και οι εκα­το­ντά­δες από­πει­ρες δο­λο­φο­νί­ας του Φι­ντέλ Κά­στρο θα κρα­τή­σουν μισό αιώνα.

Ο άν­θρω­πος που αμ­φι­σβή­τη­σε και τα­πεί­νω­σε συ­νο­λι­κά τον αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό δεν μπο­ρού­σε παρά να είναι το μό­νι­μο αντι­κεί­με­νο του μί­σους και της λύσ­σας της Δε­ξιάς όλης της υφη­λί­ου.

Οι έξαλ­λοι πα­νη­γυ­ρι­σμοί των ακρο­δε­ξιών κου­βα­νών φυ­γά­δων στο Μαϊ­ά­μι και η απρο­κά­λυ­πτη εμπά­θεια και μνη­σι­κα­κία στην ανα­κοί­νω­ση του Ντό­ναλντ Τραμπ μόλις έγινε γνω­στός ο θά­να­τος του Φι­ντέλ, δί­νουν πολύ χλωμά το μέτρο της αδιάλ­λα­κτης εχθρό­τη­τας και απέ­χθειας των εκ­με­ταλ­λευ­τών όλου του πλα­νή­τη απέ­να­ντι στον ηγέτη της κου­βα­νέ­ζι­κης επα­νά­στα­σης.

Όσα χρό­νια κι αν πε­ρά­σουν, ο Φι­ντέλ Κά­στρο θα ανή­κει αμε­τά­κλη­τα στο πάν­θεο των με­γά­λων επα­να­στα­τών που έκα­ναν το πέ­ρα­σμά τους από την Ιστο­ρία. Και τη μνήμη του Φι­ντέλ, όπως και την ίδια την Κούβα, οφεί­λου­με να την υπε­ρα­σπί­ζου­με απέ­να­ντι στον αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό και απέ­να­ντι στον ρε­βαν­σι­σμό και τη μι­σαν­θρω­πία της Δε­ξιάς.

Όμως, το αν ανή­κει ο Φι­ντέλ Κά­στρο στη μαρ­ξι­στι­κή πα­ρά­δο­ση, το αν έχει την πα­ρα­μι­κρή σχέση με τον σο­σια­λι­σμό το κα­θε­στώς της Κού­βας, είναι μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή συ­ζή­τη­ση.  

Πώς απο­τι­μού­με το κα­θε­στώς που ίδρυ­σε ο Φι­ντέλ;

Το κα­θε­στώς που αντι­κα­τέ­στη­σε το Μπα­τί­στα, ήταν πραγ­μα­τι­κά επα­να­στα­τι­κό σε σχέση με το πα­ρελ­θόν. Μέσα σε μια πο­ρεία τριών-τεσ­σά­ρων χρό­νων έδιω­ξε στο εξω­τε­ρι­κό -στις ΗΠΑ- το σύ­νο­λο της αστι­κής τάξης της Κού­βας και απαλ­λο­τρί­ω­σε ολό­κλη­ρη την πε­ριου­σία της. Πα­ράλ­λη­λα, πάρ­θη­καν πολλά μέτρα για τη βελ­τί­ω­ση της ζωής, της υγεί­ας και της παι­δεί­ας του πλη­θυ­σμού. Ακόμη πιο ση­μα­ντι­κό, έγινε ξε­κά­θα­ρα πα­ρά­νο­μη και απα­ρά­δε­κτη στην Κούβα κάθε ρα­τσι­στι­κή διά­κρι­ση σε βάρος των μαύ­ρων και των μι­γά­δων: αυτό ήταν πολύ ση­μα­ντι­κό βήμα σε μια χώρα όπου οι ρα­τσι­στι­κές δια­κρί­σεις είχαν πολύ ισχυ­ρά ερεί­σμα­τα, ακόμη  και μέσα σε μα­χη­τι­κά ερ­γα­τι­κά συν­δι­κά­τα.   

Όμως αυτό, από μόνο του, είναι «πο­λι­τι­κή» επα­νά­στα­ση, για να θυ­μη­θού­με έναν δη­μο­φι­λή ορι­σμό σε αρ­κε­τούς άκρι­τους υπο­στη­ρι­κτές του κου­βα­νι­κού κα­θε­στώ­τος. Ση­μαί­νει, σε απλά ελ­λη­νι­κά, μια ρι­ζο­σπα­στι­κή αλ­λα­γή στην κε­φα­λή του κρά­τους και της κοι­νω­νί­ας. Δεν ση­μαί­νει πως οι κα­τα­πιε­σμέ­νοι πήραν στα χέρια τους την εξου­σία. Αυτό θα ήταν μια «κοι­νω­νι­κή» επα­νά­στα­ση, θα σή­μαι­νε πως οι ερ­γά­τες και οι ερ­γά­τριες της Κού­βας θα ορ­γά­νω­ναν την πα­ρα­γω­γή με μα­ζι­κές συ­νε­λεύ­σεις που θα εκλέ­γα­νε άμεσα ανα­κλη­τούς αντι­προ­σώ­πους και μέσα σε μια πα­θια­σμέ­νη και πλα­τειά συ­ζή­τη­ση θα απο­φα­σι­ζό­ταν το πού τρα­βά­ει οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά η χώρα. Θα σή­μαι­νε πως η ερ­γα­τι­κή τάξη θα είχε αντι­κα­τα­στή­σει την αστι­κή στην Κούβα. Ακόμη θα σή­μαι­νε πως το νέο κα­θε­στώς θα μπο­ρού­σε να κρα­τη­θεί στην εξου­σία μόνο απλώ­νο­ντας την ερ­γα­τι­κή Επα­νά­στα­ση σε μια σειρά χώρες. Αυτό, με έναν τρόπο, το είχε διαι­σθαν­θεί και ο Τσε Γκε­βά­ρα, όταν κα­λού­σε τους λαούς της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής και του κό­σμου να δη­μιουρ­γή­σουν «ένα, δύο, πολλά Βιετ­νάμ». Γιατί η επα­νά­στα­ση είναι σαν το πο­δή­λα­το, όπως έλεγε ο Τσε, αν δεν προ­χω­ρή­σει θα πέσει. 

Η κου­βα­νέ­ζι­κη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είχε καμία στιγ­μή σχέση με την ει­κό­να της ερ­γα­τι­κής επα­νά­στα­σης. Από την πρώτη στιγ­μή, το κα­θε­στώς του Κά­στρο ήταν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η παρέα του Ρο­μπέν των Δασών που βρέ­θη­κε από μια τυ­χαία συ­γκυ­ρία στην εξου­σία, παρά η ζω­ντα­νή πα­ρά­δο­ση της ερ­γα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας.

Στην αρχή το κα­θε­στώς Φι­ντέλ έκανε μια σύ­ντο­μη προ­σπά­θεια, το 1959-60, να συμ­βι­βα­στεί με την κου­βα­νι­κή αστι­κή τάξη και με την κυ­βέρ­νη­ση των ΗΠΑ, αλλά με κά­ποιες πα­ρα­χω­ρή­σεις προς τους πιο τα­πει­νούς κι από­κλη­ρους της κου­βα­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Αυτό το σχέ­διο ναυά­γη­σε σύ­ντο­μα, και το κα­θε­στώς προ­χώ­ρη­σε στο εναλ­λα­κτι­κό σε­νά­ριο της οι­κο­δό­μη­σης του κρα­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην Κούβα, κατ΄ ει­κό­να και ομοί­ω­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης και της Ανα­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης.  

Η Κούβα με­τα­μορ­φώ­θη­κε σε αβύ­θι­στο αε­ρο­πλα­νο­φό­ρο του ρω­σι­κού στό­λου. Μαζί της η κου­βα­νέ­ζι­κη κοι­νω­νία κα­τρα­κύ­λη­σε σε μια μο­νο­κομ­μα­τι­κό πο­λί­τευ­μα, φο­βι­κό στις ελευ­θε­ρί­ες της ερ­γα­τι­κής τάξης και της νε­ο­λαί­ας. Το κα­θε­στώς του Φι­ντέλ Κά­στρο δεν έδει­χνε μίσος μόνο για τις ιδέες της Δε­ξιάς, αλλά και εξαι­ρε­τι­κή εχθρό­τη­τα απέ­να­ντι σε ομο­φυ­λό­φι­λους, δια­νο­ού­με­νους όπως και αντι­πο­λι­τευό­με­νους κομ­μου­νι­στές. Μια νέα γρα­φειο­κρα­τία που απο­μυ­ζού­σε με τα προ­νό­μιά της τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας ανα­δύ­θη­κε γύρω από τον Φι­ντέλ. Ακόμη και ο πρώ­τος τη τάξει σκη­νο­θέ­της κι­νη­μα­το­γρά­φου της Κού­βας, ο Τόμας Γκου­τιέ­ρες Αλέα, κρι­τι­κός υπο­στη­ρι­κτής του κα­θε­στώ­τος Φι­ντέλ σε όλη τη ζωή του, έχει απο­δώ­σει αυτή την κα­τά­στα­ση με αρι­στουρ­γη­μα­τι­κές ται­νί­ες όπως το «Ο θά­να­τος ενός γρα­φειο­κρά­τη» (1966), «Φρά­ου­λες και σο­κο­λά­τα» (1993) κ.α. που ανα­δει­κνύ­ουν τούτη την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Μια πολύ πιο σκο­τει­νή πλευ­ρά του κα­θε­στώ­τος, αυτή των στρα­το­πέ­δων συ­γκέ­ντρω­σης για ομο­φυ­λό­φι­λους, καλ­λι­τέ­χνες και λοιπά «αντι­κοι­νω­νι­κά στοι­χεία», δίνει ο κου­βα­νός συγ­γρα­φέ­ας  Ρεϊ­νάλ­ντο Αρέ­νας στο κα­τα­πλη­κτι­κό βι­βλίο του «Πριν πέσει η νύχτα».

Αυτό το πράγ­μα δεν μπο­ρεί να είναι σο­σια­λι­σμός, και δεν υπάρ­χει καμιά δι­καιο­λο­γία για την κα­τα­πί­ε­ση της σε­ξουα­λι­κής επι­θυ­μί­ας, αλλά και της ελευ­θε­ρί­ας έκ­φρα­σης των ερ­γα­τών και των ερ­γα­τριών, όσο και αν συ­νω­μο­τεί κι επι­βου­λεύ­ε­ται ο αμε­ρι­κά­νι­κος ιμπε­ρια­λι­σμός. Το αντί­θε­το! Μόνο η ερ­γα­τι­κή δη­μο­κρα­τία και η ελεύ­θε­ρη έκ­φρα­ση των κα­τα­πιε­σμέ­νων μπο­ρεί να εγ­γυ­η­θεί την ολό­πλευ­ρη συμ­με­το­χή τους στην υπε­ρά­σπι­ση της Επα­νά­στα­σης.

Το κα­θε­στώς του Φι­ντέλ προ­τί­μη­σε να στη­ρι­χθεί στους πα­γε­ρούς γρα­φειο­κρά­τες της Ρω­σί­ας και να πο­ρευ­τεί μαζί τους στην απί­στευ­τα τυ­χο­διω­κτι­κή πε­ρι­πέ­τεια των 13 ημε­ρών με τους ρω­σι­κούς πυ­ραύ­λους στην Κούβα που έφτα­σαν τον πλα­νή­τη ένα -κυ­ριο­λε­κτι­κά- πά­τη­μα κου­μπιού πριν από την πυ­ρη­νι­κή κα­τα­στρο­φή. Του­λά­χι­στον όμως, ο Φι­ντέλ Κά­στρο είχε τη δι­καιο­λο­γία πως αντι­με­τώ­πι­ζε τη με­γα­λύ­τε­ρη ιμπε­ρια­λι­στι­κή υπερ­δύ­να­μη του πλα­νή­τη κι έψα­χνε απελ­πι­σμέ­να για συμ­μά­χους, ακο­λου­θώ­ντας το πα­σί­γνω­στο -αλλά λα­θε­μέ­νο- ρητό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». 

Ένας ήρωας μέχρι που μπο­ρεί να φτά­σει;

Ένας με­γά­λος επα­να­στά­της και ταυ­τό­χρο­να ένας άν­θρω­πος έξω από τα συ­νη­θι­σμέ­να είναι πλέον πα­ρελ­θόν.

«Αλί­μο­νο στη χώρα που δεν έχει ήρωες» θρη­νού­σε στο έργο «Η ζωή του Γα­λι­λαί­ου» του Μπρε­χτ ο Αν­δρέ­ας, ένας απο­γοη­τευ­μέ­νος ρι­ζο­σπά­στης μα­θη­τής του Γα­λι­λαί­ου.

«Όχι», απα­ντού­σε ψύ­χραι­μα ο Γα­λι­λαί­ος στον πρώην μα­θη­τή του, «αλί­μο­νο στη χώρα που χρειά­ζε­ται ήρωες».

Ο Φι­ντέλ, με το εξαι­ρε­τι­κό του τα­πε­ρα­μέ­ντο, οδη­γή­θη­κε να ανα­με­τρη­θεί με το πιο τρο­μα­κτι­κό θηρίο του κό­σμου μας. Σαν ήρωας, που ήταν, ρί­χτη­κε στην πιο απελ­πι­σμέ­νη από­φα­ση, να αντι­με­τω­πί­σει τη φωτιά και τη λύσσα του αμε­ρι­κά­νι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού με εφό­διο τον όγκο του πάγου της ρώ­σι­κης γρα­φειο­κρα­τί­ας.

Όμως τη μάχη απέ­να­ντι και στις δυο ιμπε­ρια­λι­στι­κές μη­χα­νές μπο­ρούν να την κερ­δί­σουν μόνο οι τερ­μί­τες της ερ­γα­τι­κής τάξης, και όχι οι λυ­κο­συμ­μα­χί­ες. Μόνο οι συλ­λο­γι­κοί αγώ­νες και τα νέα όρ­γα­να εξου­σί­ας που θα φτιά­ξουν οι ερ­γά­τες και ερ­γά­τριες και όχι οι σιω­πη­ροί συμ­βι­βα­σμοί. Αλ­λιώς δεν έχει κα­νέ­να νόημα η ρήση του Μαρξ πως «η απε­λευ­θέ­ρω­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης είναι έργο της ίδιας».

Αυτή την πα­ρά­δο­ση ανα­γνω­ρί­ζου­με εμείς: Την Κομ­μού­να του Πα­ρι­σιού και τη Ρώ­σι­κη Επα­νά­στα­ση, τα ερ­γα­τι­κά συμ­βού­λια όπως στη Χιλή του Αλιέ­ντε  και στο Ιράν το 1979, στην Πορ­το­γα­λία το 1974-75 αλλά και στην Ουγ­γα­ρία το 1956. Και πάνω σ΄ αυτή την πα­ρά­δο­ση θα επι­χει­ρή­σου­με να προ­χω­ρή­σου­με πολύ πιο πέρα από το ση­μείο όπου σκαρ­φά­λω­σαν με το κου­ρά­γιο τους ο Φι­ντέλ και ο Τσε. 

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 27.11.2016 με αφορμή τον θάνατο τότε του Φιντέλ Κάστρο.
Το αναδημοσιεύουμε σήμερα στην ιστοσελίδα «Κόκκινη» στην επέτειο των τριών χρόνων από τον θάνατό του.

One comment

  1. Διαβάστε:
    „Ο Μπολσεβίκος“ Τεύχος 2
    Απρίλιος 2017

    Φιντέλ Κάστρο 1926-2016
    Υπερασπίστε τις Κατακτήσεις της Κουβανικής Επανάστασης!
    Για Εργατική Πολιτική Επανάσταση
    Κατά της Σταλινικής Γραφειοκρατίας
    https://www.icl-fi.org/greek/ob/2/castro.html

    Σημείωση: Δεν είμαι ούτε μέλος ούτε εκπρόσωπος του http://www.spartacist.org και αναρτώ αυτό από μόνος μου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s