Γράφει η Δήμητρα Γεμενετζή

Πόσο ακόμα θα βαφτίζεται το αυτονόητο…. ριζοσπαστικό

Γιατί έπρεπε να συγκεντρωθούν και να συζητούν για έναν ολόκληρο χρόνο εξέχουσες προσωπικότητες, για να δημοσιεύσουν ένα μανιφέστο για τα αυτονόητα;

Πρόκειται για καταστάσεις που βιώνουμε ως λαός, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, υπό μια ¨ιδιαίτερη¨ νεοφιλελεύθερη ελληνική κυβέρνηση με χαρακτηριστικά «Μητσοτάκης Α.Ε.», αλλά και μέσα σε μια ουσιαστικά ανύπαρκτη Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και καιρό. Μια Ευρώπη που μόνο αλληλέγγυα δεν στάθηκε όταν στραγγάλιζε την πρώτη φορά Αριστερά. Μια Ευρώπη που σήμερα δεν τολμά να εναντιωθεί στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ.

Ναι, ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Όμως αυτή η αλλαγή δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα ενός καπιταλισμού που γίνεται όλο και πιο ανήθικος και απάνθρωπος. Αξίες και θεσμοί που κάποτε έθεταν όρια έχουν καταρρεύσει. Βρισκόμαστε ίσως σε μια κορύφωση που προμηνύει πτώση — την πτώση των «Ηνωμένων Πολιτειών του Πολέμου».

Κι όμως, (για να επανέλθω στην αρχή) αντί για εξέχουσες προσωπικότητες, θα μπορούσαν να καλέσουν ανθρώπους από την ίδια την κοινωνία:

Έναν γιατρό που αγωνίζεται για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Έναν εκπαιδευτικό που διώκεται για τη συμμετοχή του σε κινητοποιήσεις.

Έναν αγρότη ή κτηνοτρόφο που εγκαταλείπει τη γη του, καθώς η ύπαιθρος ερημώνει.

Έναν εργαζόμενο στην εστίαση που δουλεύει σε απάνθρωπες συνθήκες.

Έναν πρόσφυγα που παλεύει να ενσωματωθεί, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου ακόμη και τα εγκλήματα επαναπροώθησης αποκτούν νέα, πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά.

Έναν πανεπιστημιακό που αντιστέκεται στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Έναν καλλιτέχνη που εργάζεται αδιάκοπα χωρίς αμοιβή.

Ένα άτομο που επιθυμεί να επαναπροσδιορίσει το φύλο του, αντιμέτωπο όχι μόνο με κοινωνικά στερεότυπα αλλά και με την απουσία δημόσιας στήριξης — ιατρικής και ψυχολογικής — σε ένα σύστημα που μετατρέπει ακόμη και τα δικαιώματα σε ταξικό προνόμιο.

Έναν πολίτη της Θεσσαλονίκης, από εκείνους που για έναν χρόνο διεκδίκησαν το μητροπολιτικό πάρκο της ΔΕΘ, συλλέγοντας 23.000 υπογραφές για δημοψήφισμα, μόνο και μόνο για να απαξιωθούν από τη διοίκηση, με την κάλυψη μιας κυβέρνησης που καταργεί ακόμη και αυτό το δικαίωμα.

Ανθρώπους που αγωνίζονται και γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει περιβαλλοντική καταστροφή — από τις ανεμογεννήτριες και τις εξορύξεις αντιμονίου στη Χίο, μέχρι το LNG, τα φαραωνικά έργα και το ξεπούλημα του δημόσιου χώρου για τουριστική εκμετάλλευση.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν περιγράφουν απλώς τα προβλήματα. Ζουν μέσα σε αυτά. Και, το σημαντικότερο, γνωρίζουν και τις λύσεις.

Η απαξίωση της πολιτικής και των ιδεών, η βαθιά κρίση εμπιστοσύνης, δεν προέκυψαν τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της πλήρους απομάκρυνσης της λεγόμενης «Κυβερνώσας Αριστεράς» από τα κινήματα και τους αγώνες των «από κάτω».

Μια Αριστερά που δεν μπορεί απλώς να απευθύνεται στην κοινωνία — οφείλει να την εκπροσωπεί.

Τελευταίο — αλλά όχι λιγότερο σημαντικό — το γεωπολιτικό πλαίσιο: οι πόλεμοι που βιώνουμε δεν είναι προσωποκεντρικά φαινόμενα. Δεν είναι απλώς «ο Τραμπ» ή ένας «βομβαρδισμός στον Λίβανο». Η σύγκρουση στο Λίβανο έχει βαθιές ρίζες — από τη Νάκμπα του 1948 και την κατοχή της Παλαιστίνης, μέχρι τη σημερινή πραγματικότητα.

Πρόκειται για έναν πόλεμο με ιστορία, στρατηγική και φιλοδοξία. Έναν πόλεμο που συνδέεται με το όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ», όπως το εκφράζει εδώ και δεκαετίες η εγκληματική ηγεσία του Ισραήλ με τον Νεντανιάχου.

Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.

Γιατί η πραγματικότητα δεν χρειάζεται άλλα μανιφέστα.

Χρειάζεται σύγκρουση.