Γράφει η Μαργαρίτα Πουλοπούλου

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ της Σοφίας Παπαϊωάννου για τους αυτοτραυματισμούς των νέων, που προβλήθηκε στο ertnews, θα ήθελα να ξετυλίξω τις δικές μου εμπειρίες με όχι έναν, ούτε δύο αυτοτραυματισμούς.

Για πρώτη φορά πήγα να αυτοτραυματιστώ και με σταμάτησε ο πατέρας μου. Ήμουν μαθήτρια της Β’ Λυκείου τότε.

Τα χρόνια πέρασαν και ζήσαμε πολλά στο πέρασμά τους. Την απώλεια του πατέρα, τη διατροφική διαταραχή, την αβεβαιότητα για το αύριο σε μια δύσκολη εποχή.

Τα Χριστούγεννα του 2020, εν μέσω καραντίνας, πήγα για πρώτη φορά σε ψυχίατρο. Πήρα και διάγνωση: Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας. Όλα μου φαίνονταν μάταια, είχα τάσεις αυτοκτονίας (για τις οποίες έχω αναφερθεί σε προηγούμενα κείμενα) και τάσεις αυτοτραυματισμού. Θεωρούσα ότι ίσως έτσι θα γεμίσει το κενό μου συναίσθημα. Έχω πολύ καιρό να το κάνω, από πέρυσι τον Οκτώβριο, που το έκανα στη διάρκεια νοσηλείας μου σε ψυχιατρική κλινική. Είμαι σε τακτική παρακολούθηση και κάθε φορά που αισθάνομαι αυτό το κενό, ενώ μου έρχεται να κάνω κακό στον εαυτό μου, προσπαθώ να το διαχειριστώ διαφορετικά.
Δεν είμαι σε θέση να πω μετά βεβαιότητας ότι δεν θα το κάνω ποτέ. Όμως καταβάλλω σημαντική προσπάθεια. Και καταλαβαίνω καθεμία και καθέναν, που μπορεί να αισθάνεται έτσι.

Θεωρώ πως σημασία έχει να κατανοήσουμε ότι ακόμη και μετά από έναν αυτοτραυματισμό, η ζωή μας συνεχίζεται. Με το κατάλληλο υποστηρικτικό δίκτυο και επαγγελματίες της ψυχικής υγείας μπορούμε να βγούμε στο ξέφωτο ξανά.

ΝΑ ΝΙΚΑΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΖΩΗ!