Δημοσιεύουμε την επιστολή της τρανς ακτιβίστριας Janset Kalan από την Τουρκία, στέλεχος της συλλογικότητας Kaos GL, η οποία κρατείται στη φυλακή στην Τουρκία, μαζί με άλλα μέλη της λοατκια+ κοινότητας μετά από τη βίαιη κατασταλτική αστυνομική επιχείρηση με εφόδους στα σπίτια αγωνιστ(ρι)ών.

Η συντακτική ομάδα της εφημερίδας «Η Κόκκινη» εκφράζουμε την αμέριστη διεθνιστική αλληλεγγύη μας προς τα συντρόφια στην Τουρκία.

«Προς τη διεθνή τρανς κοινότητα,

Θα ήθελα να απευθύνω την επιστολή μου στην τρανς κοινότητα σε όλο τον κόσμο. Αυτό όχι μόνο επειδή είμαι πρωτίστως μέλος αυτής της ξεχωριστής και θαυμάσιας κοινότητας, αλλά και επειδή ελπίζω να στρέψω περισσότερο την προσοχή στο «Τ» του ΛΟΑΤΚΙ+. Είναι μια προσωπική μου επιλογή, καθώς η ορατότητά μου ως τρανς γυναίκα ήταν πάντα η περηφάνια μου, η χαρά μου, η δύναμή μου, καθώς και ο αγώνας μου, ο στιγματισμός και ο αποκλεισμός μου.

Γράφω αυτές τις γραμμές από ένα κελί, που είναι κλειδωμένο απ’ έξω ανά πάσα στιγμή, χωρίς πρόσβαση σε άλλον άνθρωπο. Μια άλλη αδερφή μου είναι κλειδωμένη στο διπλανό κελί και προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε από τα κάγκελα των παραθύρων χωρίς να βλέπουμε η μία την άλλη, παρά μόνο τις σκιές μας τη νύχτα, πασχίζοντας να ακούσουμε καθαρά η μία την άλλη. Προφανώς, και οι δύο δυσκολευόμαστε να ακούσουμε, όχι μόνο λόγω αυτού του διαχωρισμού, αλλά και λόγω της απώλειας ακοής μας από βία που εισπράξαμε στο παρελθόν. Δεν θα ευχόμουν ποτέ τη φυλακή για κανέναν από τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ειδικά σε χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, αλλά την ευχαριστώ που βρίσκεται στο διπλανό κελί, ώστε να μην νιώθω εντελώς μόνη. Έχουμε μία ώρα την ημέρα για να βγούμε στον καθαρό αέρα. Μας πηγαίνουν εκεί μία-μία και αυτή η μία ώρα προφανώς εξαρτάται από τη διάθεση και το πρόγραμμα του φύλακα. Τουλάχιστον, είναι η μόνη στιγμή που μπορούμε να δούμε η μία το πρόσωπο της άλλης όταν μιλάμε.

Φοράω ακόμα τα ίδια ρούχα, χωρίς να έχω κάνει ντους, χωρίς να έχω βουρτσίσει τα δόντια μου, χωρίς να έχω αλλάξει εσώρουχα από την πρώτη νύχτα που με συνέλαβαν από το σπίτι μου. Τα πάντα είναι μια χρονοβόρα διαδικασία υπό κράτηση και στη φυλακή. Περιμένω υπομονετικά να φτάσουν σε μένα κάποια στοιχειώδη προϊόντα, ώστε να μπορέσω να καθαρίσω σωστά τον εαυτό μου, καθώς και το κελί στο οποίο βρίσκομαι. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Αυτή είναι μια προσωπική επιστολή μέσα από την καρδιά μου και θέλω πραγματικά να ξέρετε ότι δεν είμαι καλά. Είμαι αναστατωμένη, θυμωμένη, μόνη, αγχωμένη, φοβισμένη, απογοητευμένη, συναισθηματικά φορτισμένη. Πιστέψτε με, είμαι η πιο προνομιούχα εδώ στη φυλακή. Είμαι προνομιούχα που αποτελώ μέρος της οικογένειας της Kaos GL και της διεθνούς τρανς κοινότητας. Έχω πρόσβαση σε όλους εσάς χάρη σε φίλους δικηγόρους, ακτιβιστές, δημοσιογράφους και πολιτικούς. Με επισκέπτονται συνεχώς. Ωστόσο, οι περισσότερες αδερφές μου εδώ δεν έχουν τέτοια πρόσβαση. Έχουν μείνει πίσω, τη στιγμή που εμείς πάντα φωνάζαμε συνθήματα ότι κανείς/καμιά/κανένα δεν θα μείνει πίσω. Φυσικά, δεν έχουμε απεριόριστους πόρους και δεν μπορούμε να επαρκούμε για τα πάντα και για τις ανάγκες του καθενός. Γνωρίζω και κατανοώ τους περιορισμούς μας. Δεν παραπονιέμαι, αλλά προσπαθώ να σκιαγραφήσω μια ήπια εικόνα των τρανς ανθρώπων στις φυλακές της Τουρκίας, από μέσα.

Σας ευχαριστώ για όλη την υποστήριξη, την αλληλεγγύη σας, και σας ευχαριστώ απλά και μόνο γι’ αυτό που είστε.

Με αγάπη και συμπόνια»