Γράφει η Μαργαρίτα Πουλοπούλου

Προς όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου όταν αγωνιζόμουν ενάντια στο άγχος 

Η ζωή δεν είναι εύκολη, πόσο μάλλον η ενήλικη ζωή μου. Δεν θέλω να μιλήσω όμως γι΄ αυτό, αλλά για όλους εκείνους που βρίσκονται ακόμα εδώ παρά το γεγονός αυτό. Για να δώσω μια γεύση της ιστορίας μου, υπέφερα από (παθολογικό) άγχος για χρόνια πολλά, μέχρι να αναζητήσω θεραπεία και η θεραπεία με τη σειρά της, να αποδώσει καρπούς. 

Υπέφερα από κρίσεις πανικού. Συχνά μένουν πολύ παραπάνω από όσο πρέπει. Είναι εξουθενωτικό ψυχικά και σωματικά να ακολουθεί κανείς το ρυθμό τους. Μπορεί να σε κρατήσουν κλεισμένη στο σπίτι και να σου πουν ότι δεν μπορείς να σηκωθείς καν από το κρεβάτι· τόσο έντονα είναι τα συμπτώματά τους. Μπορεί να σε κρατήσουν ξύπνια όλο το βράδυ γιατί από τα συμπτώματα, νομίζεις μέχρι και ότι θα πεθάνεις. 

Το άγχος (κατάσταση) είναι τόσο δυνατό ώστε να σου στερήσει την όρεξη. Ακόμα, σε κάνει να υπεραναλύεις τα πάντα, να ανησυχείς για τα πάντα. 

Μέσα στην ατυχία μου, όμως, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Είχα ανθρώπους στη ζωή μου που έβαλαν τα δυνατά τους για να με κρατήσουν όρθια. Το τηλέφωνό τους ήταν πάντα ανοιχτό για μένα, για να τους καλέσω όταν βρεθώ σε ανάγκη. Η αγκαλιά τους σφιχτή όταν ήθελα να νιώσω κάπου ασφαλής. Βέβαια, αν η αγάπη μπορούσε να το γιατρέψει όλο αυτό, θα ήμουν και πάλι υγιής. Λυπάμαι που δεν μπορεί, αλλά είναι αλήθεια πως βοηθά. 

Βλέπετε, ορισμένες φορές, ο εγκέφαλός μου ψεύδεται. Στις αδύναμες μέρες μου, τον ακούω να ουρλιάζει διάφορα ψέματα. Τότε μιλώ με όσους αγαπώ και με αγαπούν. Με ηρεμούν αρκετά ώστε να μπορέσω να «φιμώσω» τον εγκέφαλό μου. 

Χρειάστηκα ψυχοθεραπεία και φάρμακα. Και τα δύο κάνουν πολύ καλή δουλειά. Αρκεί να βρεις τον κατάλληλο ψυχίατρο – ψυχοθεραπευτή και να δεσμευτείς (στον εαυτό σου) ότι θα προσπαθήσεις να δεις τη ζωή με άλλο μάτι. Αυτό δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη. Είναι μια δυναμική διαδικασία, θέλει χρόνο και κόπο. Είναι μια μάχη στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Οι μάχες, όμως, κερδίζονται από όσους συνεργάζονται, όσους ενώνουν τις δυνάμεις τους, όχι μόνο από έναν. Γι’ αυτό είμαι ευγνώμων που δεν παλεύω μόνη. 

«Έχεις εξαιρετικούς ανθρώπους στη ζωή σου που σε αγαπούν», επαναλαμβάνω κάθε πρωί στον εαυτό μου πριν σηκωθώ από το κρεβάτι. Προς τους ανθρώπους εκείνους, λοιπόν, που ποτέ δεν με εγκατέλειψαν, εύχομαι να μπορούσατε να τα λύσετε όλα. Ξέρω ότι ανησυχείτε. 

Εύχομαι όλοι όσοι έχουν τέτοια προβλήματα να είχαν ανθρώπους σαν κι εσάς. Αισθάνομαι βαθιά μέσα μου την αγάπη σας. Όσα ευχαριστώ και να πω δεν αρκούν.

Η αλήθεια είναι πως βιώνω μια περίοδο έντονου άγχους. Την αιτία τη γνωρίζω. Αλλά προσπαθώ να μη δίνω μεγαλύτερη δύναμη σ’ αυτό. Προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και να ξεγελάσω λίγο τον εαυτό μου λέγοντας «τι ωραία που πάνε όλα!» Όσο και αν ταλαιπωρηθώ, θα την ξεπεράσω και αυτή τη δυσκολία, ελπίζω με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.