Καλησπέρα σας

Είμαι η Δήμητρα Γεμενετζή και εκπροσωπώ εδώ τη συλλογικότητα της «Κόκκινης«

Η ομάδα μας συμμετέχει στον Συντονισμό για την Παλαιστίνη μαζί με μια σειρά άλλων οργανώσεων και συλλογικοτήτων. Από την πρώτη στιγμή του πολέμου βρισκόμαστε στους δρόμους, καλώντας και οργανώνοντας συγκεντρώσεις και πορείες αλληλεγγύης στη Γάζα.

Για εμάς, η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι ένα ζήτημα ανάμεσα σε πολλά άλλα. Είναι μία από τις πιο σημαντικές προτεραιότητες της περιόδου που διανύουμε.

Ταυτόχρονα, η στήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής και ηθικής μας ταυτότητας.

Γι’ αυτό και σε κάθε κινητοποίηση που κατεβαίνουμε, εργατική, αντιρατσιστική, φεμινιστική ή λοατκι,  η παλαιστινιακή σημαία βρίσκεται πάντα μαζί μας. Όχι ως ένα απλό σύμβολο, αλλά ως έκφραση της δέσμευσής μας στην Παλαιστινιακή υπόθεση.

Και θα ήθελα να ξεκινήσω από τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Αυτή τη στιγμή επιχειρείται να πάει για κλείσιμο, από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, ένα σημαντικό κεφάλαιο του πολέμου στη Μέση Ανατολή: Η επιχείρηση καθυπόταξης του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η εκεχειρία, που προσπαθεί τώρα να επιβάλει ο Τραμπ, πολύ δύσκολα θα εφαρμοστεί και πολύ λιγότερο θα σημάνει το τέλος του κύκλου του αίματος στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Σε όλα τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία, στα διεθνή χρηματιστήρια και σε όλο τον αστικό τύπο, συζητιέται ο πόλεμος. Και, κατά κανόνα, ο απολογισμός κάθε ενός think tank του στρατοπέδου των καπιταλιστών είναι πως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν ήδη ξεκάθαρα χάσει.

Αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς. Το παραδέχονται, με τον δικό τους τρόπο, και οι εκπρόσωποι των ισχυρότερων οικονομικών θεσμών του συστήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα παρακάτω λόγια  της Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: «Κι αν, όπως όλοι ελπίζουμε, η σύγκρουση τερματιστεί σύντομα, να είστε βέβαιοι ότι, πριν περάσει πολύς καιρός, ένα νέο σοκ θα ακολουθήσει. Η συμβουλή μου προς τους διαμορφωτές της πολιτικής μέσα σε αυτό το νέο διεθνές περιβάλλον είναι: Σκεφτείτε το αδιανόητο και προετοιμαστείτε γι’ αυτό».  

Όταν λοιπόν  οι δουλειές των ιμπεριαλιστών και των δισεκατομμυριούχων δεν πάνε καλά, όταν οι προβλέψεις τους για το άμεσο μέλλον των επιχειρήσεών τους και του κόσμου τους είναι απόλυτα δυσοίωνες, τότε το δικό μας στρατόπεδο μπορεί να αναθαρρήσει. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα και την Κύπρο, που οι κυβερνήσεις της Δεξιάς είναι σφιχτοδεμένες τόσο με το γενοκτόνο Ισραήλ ως στρατηγικό τους σύμμαχο όσο και με τις ΗΠΑ, οφείλουμε να βγαίνουμε πιο τολμηρά και επιθετικά απέναντί τους. Διότι δεν έχουμε μόνο το δίκιο με το μέρος μας. Αυτοί, τόσο οι Τραμπ και Νετανιάχου, όσο και ο νεροκουβαλητής τους ο Μητσοτάκης, δεν καταφέρνουν να περάσουν τη γραμμή τους, να επιβάλλουν τους όρους τους. Από αυτή τη διαπίστωση, βγαίνει κι ένα κρισιμο πολιτικό συμπερασμα για μας: είναι καιρός να προετοιμάσουμε την αντεπίθεσή μας.

 Φυσικά και στο δικό μας στρατόπεδο υπάρχουν αναρωτήσεις για το πώς πάμε παρακάτω. Αν θέλουμε μάλιστα να κωδικοποιήσουμε αυτούς τους προβληματισμούς, παρατηρούμε πως δύο βασικά ερωτήματα διατρέχουν σήμερα όλο το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη: α) Πώς μπορεί να μπει ένα ορατό τέλος στα μαρτύρια του Παλαιστινιακού λαού;

Μετά τον απίστευτο ηρωισμό της Αντίστασης στη Γάζα και τις μάχες που συνεχίζονται ενάντια στον σιωνιστή εισβολέα στον Λίβανο, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη με τους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου. Είναι λογική και η απορία για το ποια δυναμική μπορεί να έχει ακόμη η παλαιστινιακή Αντίσταση, αλλά και όλο το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη μέσα στις χώρες της Δύσης. Και εδώ πρέπει να τοποθετηθούμε καθαρά: Ο φόρος αίματος που πλήρωσε η Παλαιστίνη είναι τεράστιος. Είναι λογικό πως όλος ο παλαιστινιακός λαός χρειάζεται μια ανάπαυλα για να ανακτήσει δυνάμεις. Ανάπαυλα που δεν την έχει. Ούτε στη Γάζα με τους συνεχείς, σχεδόν καθημερινούς, βομβαρδισμούς του Ισραήλ. Ούτε στη Δυτική Όχθη με τις ασταμάτητες επιδρομές των εποίκων και του ισραηλινού στρατού. Η Παλαιστίνη έδωσε ό,τι είχε να δώσει. Και με το παραπάνω. Και ο κύριος αγώνας πρέπει πλέον να μεταφερθεί σε νέο έδαφος. Αυτό μας οδηγεί στο δεύτερο εξίσου σημαντικό ερώτημα β) Με ποιο τρόπο μπορούν να ηττηθούν στρατηγικά το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στη Μεση Ανατολή;

Μέχρι τώρα Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αποδείχθηκε μεγαλειώδες. Κινητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους ξανά και ξανά σε όλο τον πλανήτη. Έγινε υπολογίσιμη δύναμη στις πιο πολλές δυτικές χώρες. Και, σε όσες περιπτώσεις κατάφερε να κατεβάσει στη μάχη σημαντικές δυνάμεις της εργατικής τάξης, πέτυχε τακτικές νίκες και φάνηκε απειλητικό απέναντι στις κυβερνήσεις που στηρίζουν ή ανέχονται το Ισραήλ. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν η γενική πολιτική απεργία στην Ιταλία στις 18/5/2026 σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, που ήταν σαν μουσική από το μέλλον και επέβαλε τη διακοπή της συμφωνίας συνεργασίας της Ιταλίας με το Ισραήλ. Η απεργία θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική, επειδή συνέδεσε το εργατικό κίνημα με το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Οι διοργανωτές υποστήριξαν ότι ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, στον επανεξοπλισμό και στη λιτότητα αποτελεί κοινό αγώνα των εργαζομένων.  

Η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων ετών. Από τον Οκτώβρη του 2023, εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Ουάσιγκτον, το Σικάγο, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο, απαιτώντας κατάπαυση του πυρός, τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής στήριξης προς το Ισραήλ και προστασία του παλαιστινιακού λαού. Αλλά και στον Πειραιά η απόφαση του σωματείου εργαζομένων στην COSCO να μην επιτρέψουν φόρτωση στρατιωτικών εφοδίων για το Ισραήλ έδειξε τις προοπτικές του κινήματος αλληλεγγύης στη χώρα μας. Παρόλα αυτά, όσο σημαντικό κι αν είναι το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, ως τώρα έχει καταφέρει μια σειρά τακτικές επιτυχίες αλλά όχι στρατηγικές ήττες στον ιμπεριαλισμό. Αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο του Ισραήλ και των ΗΠΑ σε τεράστιες μάζες ανθρώπων και συνεχίζει να το κάνει. Αλλά είναι γενική η αίσθηση πως κάτι λείπει για να πάμε παρακάτω.

Κι εδώ φτάνουμε στον πυρήνα της συζήτησης.

Διότι δεν αρκεί απλώς να πιεστούν οι δυτικές κυβερνήσεις να κόψουν τη συνεργασία με το Ισραήλ, για να σταματήσουν τα μαζικά εγκλήματα των σιωνιστών σε βάρος των Αράβων. Πρέπει να γίνει κάτι ακόμα. Αλλά τι;

Κατά τη γνώμη μας, ως «Κόκκινη», ο μεγάλος απών της παγκόσμιας έκρηξης αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη ήταν η εργατική τάξη και η νεολαία των αραβικών χωρών. «Πού είναι οι Άραβες;» ήταν η κραυγή του λαού της Γάζας σε όλη τη διάρκεια της γενοκτονικής πολιορκίας. Φυσικά, οι πάμπλουτοι Άραβες εμίρηδες και σεΐχηδες και ο δικτάτορας Σίσι της Αιγύπτου κάνανε μπίζνες as usual με τις ΗΠΑ και έκαναν πως κοιτάνε αλλού, όταν αιματοκυλιόταν η Γάζα. Αυτό ήταν αναμενόμενο. Δεν υπήρχε καμμιά περίπτωση αυτά τα παράσιτα πάνω στις πλάτες των αραβικών λαών να ασχοληθούν με τους Παλαιστίνιους. Όμως οι εργάτριες και οι εργάτες και οι νέοι άνθρωποι στις αραβικές χώρες πού βρίσκονταν; Γιατί δεν κατέβηκαν μαζικά στον δρόμο; Τόσο μεγάλη ήταν η καταστολή των δικτατόρων και των εμίρηδων, που εμπόδισαν τον κόσμο να διαδηλώσει για την Παλαιστίνη;

Εκτιμούμε πως το σύνολο σχεδόν της εργατικής τάξης και της νεολαίας στις αραβικές χώρες βιώνει ακόμη τη συντριβή της «Αραβικής Άνοιξης» του 2011. Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε που η Αραβική Άνοιξη γέννησε την ελπίδα ότι οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μπορούσαν να ανατρέψουν αυταρχικά καθεστώτα και να ανοίξουν έναν δρόμο προς την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Από την Τυνησία και την Αίγυπτο μέχρι τη Συρία, την Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Λιβύη, εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας ψωμί, αξιοπρέπεια και πολιτικές ελευθερίες. Και οι εκρηκτικές κινητοποιήσεις των πιο καταπιεσμένων που, μεταξύ άλλων, διαδηλώνουν και την αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη, τόσο στο Μαρόκο όσο και στο Μπαχρέιν, είναι ακόμη οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο γίγαντας της εργατικής τάξης, τόσο του Καΐρου όσο και της Βαγδάτης, των τεράστιων εργατουπόλεων του αραβικού κόσμου, είναι ακόμη απών από τη μάχη. Αίγυπτος: πάνω από 100 εκατομμύρια πληθυσμός, με μια τεράστια εργατική τάξη γύρω στα 2/3 των εργαζομένων.
Ιράκ: περίπου 46 εκατομμύρια πληθυσμός, με εργατική τάξη μικρότερη αριθμητικά αλλά πολύ σημαντική, ιδιαίτερα σε δημόσιο, πετρέλαιο, υπηρεσίες, κατασκευές και άτυπη οικονομία. Η Αίγυπτος ήταν η καρδιά της Αραβικής Άνοιξης. Η επανάσταση της 25ης Ιανουαρίου 2011 δεν ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα μόνο της νεολαίας ή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η εργατική τάξη. Οι απεργίες που είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2006 –με κορυφαίο παράδειγμα τους εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας στη Μαχάλα– δημιούργησαν ένα μαζικό εργατικό κίνημα που αποδυνάμωσε το καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ. Όταν, στις τελευταίες ημέρες της εξέγερσης, ξέσπασε κύμα απεργιών σε εργοστάσια, σιδηροδρόμους, δημόσιες υπηρεσίες και τη Διώρυγα του Σουέζ, το καθεστώς έχασε τη δυνατότητα να κυβερνήσει και ο Μουμπάρακ αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Τίποτε σε αυτές τις χώρες δεν έμοιαζε στο ελάχιστο με τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε άλλες μουσουλμανικές χώρες, όπως στο Πακιστάν και στην Τουρκία.

Γιατί είναι τόσο κρίσιμο στοιχείο η συμμετοχή του αραβικού προλεταριάτου στον αγώνα στο πλευρό της Παλαιστίνης; Διότι ο λόγος που ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ χρηματοδοτεί την πανάκριβη γενοκτονική μηχανή του κράτους του Ισραήλ, είναι ακριβώς η καθυπόταξη των αραβικών λαών προκειμένου να εκμεταλλεύεται η Δύση το πετρέλαιο στις πιο φτηνές τιμές. Οι ΗΠΑ, το κράτος–χωροφύλακας του Ισραήλ και οι εμίρηδες του Κόλπου, όλοι μαζί αγωνίζονται να επιβάλλουν την «ειρήνη του φτηνού πετρελαίου». Όλοι μαζί κλέβουν τους ενεργειακούς πόρους, που ανήκουν στους αραβικούς λαούς. Και χτίζουν παλάτια, τη στιγμή που οι αραβικοί λαοί στοιβάζονται στις παραγκουπόλεις. Γι’ αυτό το αραβικό προλεταριάτο στερείται όλα του τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Και όταν αποφασίσει να ξεσηκωθεί, δεν θα σαρώσει μόνο τους εμίρηδες, τους βασιλιάδες και τους δικτατορίσκους δυνάστες του. Θα βγάλει εκτός μάχης και τη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ, που θα είναι άχρηστη πια στις ΗΠΑ, καθώς δεν θα μπορούν να εκμεταλλευτούν άλλο τη Μέση Ανατολή.

Απ όλα όσα είπαμε μέχρι τώρα προκύπτει βασικά συμπεράσματα για το κίνημά μας. Χωρίς βαθύτερες κοινωνικές αλλαγές, χωρίς ανεξάρτητη οργάνωση των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων και χωρίς ένα πολιτικό σχέδιο που να αμφισβητεί συνολικά τις υπάρχουσες δομές εξουσίας, οι επαναστάσεις κινδυνεύουν να ηττηθούν ή να εκτραπούν. Η εμπειρία της Αραβικής Άνοιξης παραμένει, γι’ αυτό, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά μαθήματα του 21ου αιώνα.

Και επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια στιγμή το αραβικό προλεταριάτο θα σηκώσει και πάλι το ανάστημά του για να αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς στη Μέση Ανατολή, μπορούμε μόνο να βοηθήσουμε να φτιαχτούν οι προϋποθέσεις, για αυτόν τον μεγάλο ξεσηκωμό.

Και γι’ αυτό η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην καταγγελία των εγκλημάτων του Ισραήλ.

Οφείλει να γίνει δύναμη ανατροπής και εδώ, στις δικές μας χώρες.

Να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στις κυβερνήσεις που στηρίζουν τον πόλεμο, ενάντια στις βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενάντια σε κάθε προσπάθεια εμπλοκής της χώρας μας στα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Πριν ο Μητσοτάκης εμπλέξει κι άλλο την Ελλάδα στο πλευρό των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε καινούργιους τυχοδιωκτισμούς.

 Πριν σταλούν και από την Ελλάδα νέοι άνθρωποι για να γίνουν κρέας για τα κανόνια.

Και γιατί η θέση μας είναι ξεκάθαρη:

Όσο η Παλαιστίνη αντιστέκεται, θα είμαστε στο πλευρό της. Μέχρι τη λευτεριά της Παλαιστίνης.

Σας ευχαριστώ.

*Η εισήγηση έγινε στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Ενάντια στη γενοκτονία και την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή: μορφές αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης», την Παρασκευή 26 Ιούνη 2026 στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.