*English below
Ονομάζομαι Άχμαντ. Είμαι από τη Γάζα της Παλαιστίνης, μια γη σφιγμένη στον κλοιό της πολιορκίας. Κάθε αυγή με βρίσκει να ξυπνώ μέσα στον βρόντο των βομβών και στο κλάμα των παιδιών. Η πείνα και η δίψα βαδίζουν δίπλα μας σαν σκιές αχώριστες. Ρισκάρουμε τη ζωή μας για μια μπουκιά ψωμί, για μια γουλιά νερό, για την ίδια την επιβίωση. Άνθρωποι πέφτουν γύρω μας, κι όμως συνεχίζουμε να περπατάμε, να ελπίζουμε, να στεκόμαστε όρθιοι.
Ο θάνατος δεν μας τρομάζει· η πείνα είναι ο αληθινός μας φόβος.
Η ζωή εδώ είναι αφήγηση τρόμου, αντοχής και ελπίδας που μοιάζει αδύνατη.
Κι όμως, ονειρευόμαστε.
Κι όμως, ελπίζουμε.
Κι όμως, επιβιώνουμε.
Αυτή είναι η Γάζα. Αυτή είναι η φωνή μας.
Μια καρδιά που αρνείται να λυγίσει
Ahmad Abu Omar
Επιμέλεια και μετάφραση στα ελληνικά: Lale Alatli
Υπήρξε κάποτε ένας καιρός
που η ζωή κυλούσε ήσυχα,
απλά και αληθινά.
Τα πρωινά ξημέρωναν με το χρυσό φως του ήλιου,
όχι με τον εκκωφαντικό ήχο των εκρήξεων.
Μετρούσαμε τα όνειρά μας,
όχι τις πιθανότητες να επιζήσουμε άλλη μία νύχτα.
Ζούσαμε τις μικρές, συνηθισμένες στιγμές,
εκείνες που κανείς δεν αντιλαμβάνεται πόσο πολύτιμες είναι,
παρά μόνο όταν χαθούν για πάντα.
Δουλεύαμε.
Αγαπούσαμε.
Χτίζαμε το μέλλον μας με τα ίδια μας τα χέρια.
Το αύριο ήταν μια βεβαιότητα,
όχι ένας φόβος που διστάζαμε να αντικρίσουμε.
Ύστερα ήρθε ο πόλεμος.
Δεν χτύπησε την πόρτα.
Δεν προειδοποίησε.
Δεν έδειξε έλεος.
Εισέβαλε στα σπίτια μας,
στους δρόμους μας,
στις αναμνήσεις μας.
Και άφησε πίσω του πληγές
που δεν φαίνονται στο βλέμμα,
μα χαράζονται βαθιά στην ψυχή.
Πήρε το γέλιο από τα πρωινά μας,
τη γαλήνη από τις νύχτες μας,
και κομμάτια από την καρδιά μας
που ίσως να μη βρούμε ποτέ ξανά.
Οι νύχτες έγιναν ατελείωτες.
Η σιωπή βάρυνε.
Ο φόβος έγινε ο αχώριστος σύντροφός μας.
Κι όμως, ο μεγαλύτερος πόνος
δεν είναι η πείνα.
Δεν είναι η κούραση.
Ούτε τα ερείπια που μας περικυκλώνουν.
Ο μεγαλύτερος πόνος
είναι να κοιτάζεις ένα παιδί στα μάτια
και να ακούς μια ερώτηση
που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε ποτέ να κάνει.
«Θα ζήσουμε;»
Όταν ο ουρανός μοιάζει να γκρεμίζεται,
η καρδιά μου τρέχει στα παιδιά μου
πριν ακόμη προλάβει να κινηθεί το σώμα μου.
Τα σφίγγω στην αγκαλιά μου,
σαν να μπορούν τα χέρια μου να γίνουν κάστρο,
σαν να μπορούσε η αγάπη μου, από μόνη της,
να τα προστατεύσει από τη φωτιά που πέφτει από τον ουρανό.
Κρύβω τα δάκρυά μου.
Καταπίνω τον φόβο μου.
Φοράω τη δύναμη στο πρόσωπό μου,
γιατί μικρές ψυχές διαβάζουν κάθε έκφρασή μου.
Μα μέσα μου
μαίνεται μια καταιγίδα
που δίνω μάχη να κρατήσω σιωπηλή.
Εδώ, η δύναμη δεν είναι επιλογή.
Είναι καθήκον.
Είναι υπόσχεση.
Είναι ο σταυρός που σηκώνουμε
για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν
ότι υπάρχει ακόμη ένα αύριο.
Κι όμως…
Μένουμε όρθιοι.
Αντιστεκόμαστε, μένοντας.
Σηκωνόμαστε μέσα από τις στάχτες.
Ξαναχτίζουμε ό,τι χάθηκε
με χέρια κουρασμένα,
μα με ψυχές που δεν παραδόθηκαν.
Αντιστεκόμαστε κάθε φορά
που προστατεύουμε ένα χαμόγελο.
Κάθε φορά
που φυτεύουμε ένα όνειρο στην καρδιά ενός παιδιού.
Κάθε αυγή που ξυπνάμε
και ψιθυρίζουμε: «Είμαστε ακόμη εδώ.»
Μπορούν να γκρεμίσουν τα σπίτια μας.
Δεν μπορούν όμως να γκρεμίσουν τη μνήμη μας.
Μπορούν να σκοτεινιάσουν τον ουρανό μας.
Δεν μπορούν όμως να σβήσουν το φως
που συνεχίζει να καίει μέσα μας.
Δεν ζητάμε θαύματα.
Ζητάμε αυτό που αξίζει κάθε άνθρωπος.
Μια νύχτα χωρίς φόβο.
Ένα σπίτι χωρίς πένθος.
Μια παιδική ηλικία
που δεν θα μετρά τις εκρήξεις,
αλλά τα αστέρια.
Μια μέρα
που τα παιδιά μας
θα μάθουν ξανά
τη γλώσσα των ονείρων
κι όχι τη γλώσσα της επιβίωσης.
Αυτή δεν είναι μόνο μια ιστορία πολέμου.
Είναι μια ιστορία αξιοπρέπειας.
Μια ιστορία αντοχής.
Μια ιστορία αγάπης
που επιμένει να ανθίζει
ακόμη και πάνω στα ερείπια.
Είναι η ιστορία μιας καρδιάς
που πληγώθηκε αμέτρητες φορές,
μα αρνείται να λυγίσει.
Μιας καρδιάς που,
παρ’ όλα όσα έχασε,
συνεχίζει να χτυπά.
Και όσο χτυπά,
η ελπίδα παραμένει ζωντανή.
Ahmad Abu Omar
Επιμέλεια και μετάφραση στα ελληνικά: Lale Alatli
Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα μέλος του Gaza Support Network, που ζει στη Γάζα και προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.
Το Gaza Support Network είναι μια κοινότητα ανθρώπων από το Ισραήλ και όλο τον κόσμο που αρνούνται να γυρίσουν το βλέμμα αλλού. Μέσα από άμεση, μηνιαία στήριξη, μικρές ομάδες ανθρώπων στέκονται δίπλα σε οικογένειες στη Γάζα — βοηθώντας τες να έχουν τροφή, φάρμακα και αξιοπρέπεια. Περίπου 1.000 δολάρια τον μήνα συγκεντρώνονται για κάθε οικογένεια και στέλνονται απευθείας σε αυτές.
Αυτό δεν είναι πολιτική.
Αυτό δεν είναι φιλανθρωπία.
Αυτό είναι άνθρωποι που επιλέγουν να νοιαστούν.
Μάθετε περισσότερα:
https://www.gazasupportnet.com/english
Σταθείτε δίπλα σε μια οικογένεια στη Γάζα:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfhUt1UfLPggPDS3IRt9VFu6YYVFLKzkbLtw7LNtIYeSZeH0Q/viewform
*Μπορείτε να δείτε και άλλα κείμενα του Ahmad Abu Omar εδώ και εδώ.
I am Ahmad from Gaza, Palestine, a land under siege. Every day, I wake to the sound of bombs and the cries of children. Hunger and thirst are our constant companions. We risk our lives for food, for water, for survival. People die around us, yet we keep moving, keep hoping.
Death does not frighten us—hunger does.
Life here is a story of fear, endurance, and impossible hope.
And still, we dream.
Still, we hope. Still, we survive.
This is Gaza. This is our voice.
A Heart That Refuses to Break
There was a time
when life was simply life.
When mornings arrived with sunlight,
not with the thunder of explosions.
When we counted our dreams,
not our chances of surviving another night.
We had ordinary days—
the kind we never knew were precious
until war took them away.
We worked.
We loved.
We built our little worlds with our own hands.
Tomorrow was a promise we believed in,
not a question we were afraid to ask.
Then the war came…
It came without knocking on the door.
Without warning.
Without mercy.
It entered our homes,
our streets,
our memories,
and left behind wounds
that no eye can see.
It took the laughter from our mornings,
the peace from our nights,
and pieces of our hearts
we may never find again.
The nights grew heavier.
The silence grew colder.
Fear became the shadow walking beside us.
But the deepest pain
is not the hunger.
Not the exhaustion.
Not even the ruins surrounding us.
The deepest pain
is looking into a child’s eyes
and hearing a question
that no child should ever ask:
“Will we survive?”
When the sky begins to fall,
my heart runs to my children
before my body can move.
I hold them close,
as if my arms could become a wall,
as if my love alone
could stand between them and the fire above.
I hide my tears.
I swallow my fear.
I wear strength on my face
because little hearts are watching me.
But inside,
there is a storm
that I fight in silence.
Here, strength is not a choice.
It is a duty.
A promise.
A burden carried for the ones
who still believe tomorrow exists.
And still… we remain.
We resist by staying.
By rising from the ashes.
By rebuilding what was destroyed
with hands that have already lost so much.
We resist with every smile we protect,
with every dream we plant in our children,
with every morning we choose to wake up
and say: “We are still here.”
They may break our walls,
but they cannot erase our stories.
They may darken our skies,
but they cannot extinguish the light
we carry inside.
We are not asking for miracles.
We are asking for what every human soul deserves:
A night without fear.
A home without sorrow.
A childhood without the sound of war.
A day when our children
do not learn the language of survival,
but the language of dreams.
This is not only a story of war.
It is a story of endurance.
Of love that survives the impossible.
Of a heart that has been wounded
again and again… but refuses to break.
A heart that,
despite everything,
still beats.
This article was written by a member of the Gaza Support Network, living in Gaza and struggling to survive under inhumane conditions.
The Gaza Support Network is a community of people from Israel and around the world who refuse to look away. Through direct, monthly support, small groups of donors stand with families in Gaza—helping them secure food, medicine, and dignity. Together, we raise about $1,000 a month per family, send directly to them.
This is not politics.
This is not charity.
This is human beings choosing to care for one another.
Learn more:
https://www.gazasupportnet.com/english
Stand with a family in Gaza:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfhUt1UfLPggPDS3IRt9VFu6YYVFLKzkbLtw7LNtIYeSZeH0Q/viewform
*Poems and texts by Ahmad Abu Omar:
Η ΚΟΚΚΙΝΗ 