Γράφει ο Ahmad Abu Omar

Επιμέλεια και μετάφραση στα ελληνικά: Lale Alatli

Ονομάζομαι Άχμαντ. Είμαι από τη Γάζα της Παλαιστίνης, μια γη σφιγμένη στον κλοιό της πολιορκίας. Κάθε αυγή με βρίσκει να ξυπνώ μέσα στον βρόντο των βομβών και στο κλάμα των παιδιών. Η πείνα και η δίψα βαδίζουν δίπλα μας σαν σκιές αχώριστες. Ρισκάρουμε τη ζωή μας για μια μπουκιά ψωμί, για μια γουλιά νερό, για την ίδια την επιβίωση. Άνθρωποι πέφτουν γύρω μας, κι όμως συνεχίζουμε να περπατάμε, να ελπίζουμε, να στεκόμαστε όρθιοι.
Ο θάνατος δεν μας τρομάζει· η πείνα είναι ο αληθινός μας φόβος.
Η ζωή εδώ είναι αφήγηση τρόμου, αντοχής και ελπίδας που μοιάζει αδύνατη.
Κι όμως, ονειρευόμαστε.
Κι όμως, ελπίζουμε.
Κι όμως, επιβιώνουμε.
Αυτή είναι η Γάζα. Αυτή είναι η φωνή μας.

Το όνομά μου είναι Άχμαντ Αμπού Ομάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Γάζα. Πριν η γενοκτονία καταπιεί τα πάντα, η ζωή μου ήταν απλή, ταπεινή, όμοια με των αμέτρητων άλλων. Δεν ονειρευόμουν πλούτη· μονάχα σταθερότητα, αξιοπρέπεια και μια ειρηνική καθημερινότητα για την οικογένειά μου.

Από παιδί δούλευα πουλώντας λαχανικά, για να στηρίξω το σπίτι μας και να κρατήσω ζωντανό το όνειρο των σπουδών μου. Σπούδασα διακόσμηση και αργότερα εργάστηκα σε γραφείο μηχανικού σχεδιασμού. Ο μισθός ήταν λίγος, μα η δουλειά μού χάριζε σκοπό και προσμονή για το αύριο.

Το 2015 παντρεύτηκα. Ήταν η αρχή ενός νέου κεφαλαίου, γραμμένου με ευθύνη και αγάπη. Νοικιάσαμε ένα μικρό σπίτι· δεν μας ανήκε, μα μας χωρούσε. Ήμασταν μαζί με τη Σουάντ, κι αυτό αρκούσε. Όταν η ζωή ακρίβαινε, άφησα τη μηχανική και γύρισα στο εμπόριο. Άνοιξα ένα μανάβικο. Η δουλειά πήγαινε καλά. Η γυναίκα μου έγινε δασκάλα. Σιγά σιγά, η ζωή μας έβρισκε ρυθμό.

Ύστερα γεννήθηκε ο γιος μας, ο Ομάρ, και το σπίτι γέμισε φως. Λίγο αργότερα ήρθε η κόρη μας, η Λάιλα. Γίναμε τέσσερις. Βγαίναμε μαζί, γελούσαμε, ονειρευόμασταν. Η ζωή ήταν όμορφη. Ακόμα και σήμερα, λαχταρώ να επιστρέψω σ’ εκείνες τις μέρες, να ζήσω χωρίς φόβο, χωρίς πείνα, χωρίς τη βαριά σκιά του θανάτου. Δεν ζητώ πολλά· μόνο ειρήνη και σταθερότητα.

Μα στη Γάζα, όλα μπορούν να χαθούν σε μια στιγμή.

Σήμερα η ζωή μας χαράζεται από τον πόλεμο, την καταπίεση και την ταπείνωση. Οι νύχτες ουρλιάζουν από τα κανόνια, και πάνω από τα κεφάλια μας αιωρείται το αδιάκοπο βουητό των drones. Τα πρωινά γεννιούνται μέσα στον τρόμο και στην απελπισμένη αναζήτηση τροφής και νερού. Περπατάμε ώρες, μέρες ολόκληρες, και συχνά επιστρέφουμε με άδεια χέρια. Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Όταν γυρίζω χωρίς τίποτα, τα παιδιά μου με περιμένουν πεινασμένα και διψασμένα, κι εγώ δεν αντέχω να τα κοιτάξω στα μάτια. Αυτή είναι η καθημερινότητά μας.

Πριν από οκτώ μήνες υπήρχε ένας αμερικανικός σταθμός βοήθειας, τον αποκαλούσαμε «παγίδα θανάτου». Κάθε μέρα πάνω από δέκα χιλιάδες ψυχές έτρεχαν προς αυτόν κάτω από σφαίρες. Η πορεία ξεκινούσε πάνω από δέκα χιλιόμετρα μακριά. Όταν υψωνόταν η πράσινη σημαία, τρέχαμε. Κάθε μέρα μετρούσαμε νεκρούς και τραυματίες. Κι όμως, τρέχαμε. Γιατί έπρεπε να ταΐσουμε τα παιδιά μας. Η πείνα είχε γίνει πιο φοβερή από τον θάνατο. Απλώναμε το χέρι για ψωμί, ακόμη κι αν ήταν βαμμένο με αίμα.

Όταν αυτή η βοήθεια έπαψε, το φαγητό άρχισε να φτάνει από άλλα περάσματα. Φορτηγά προχωρούσαν μέσα σε πυρά, περικυκλωμένα από απελπισμένα πλήθη. Άνθρωποι σκαρφάλωναν επάνω τους κατά χιλιάδες. Οι οδηγοί δεν σταματούσαν, ακόμη κι όταν σώματα χάνονταν κάτω από τους τροχούς. Ο θάνατος, από σφαίρες ή ρόδες, έγινε συνήθεια. Και όλα αυτά για ένα κομμάτι φαγητό.

Αυτές οι μνήμες δεν με αφήνουν ποτέ.

Η κόρη μου, η Λάιλα, είναι πέντε ετών. Εξαιτίας του πολέμου, των βομβαρδισμών και του αδιάκοπου τρόμου, υπέστη γνωστική βλάβη και έχασε τη φωνή της. Αυτό κάνει ο πόλεμος στα παιδιά. Είναι η αόρατη πληγή που θα αιμορραγεί πολύ μετά τη σιωπή των όπλων.

Η ζωή στη Γάζα υφαίνεται από φόβο και αντοχή, από πείνα και εύθραυστη ελπίδα. Κάθε άδειο πιάτο, κάθε διψασμένο παιδί, κάθε κραυγή μάνας είναι νήμα της ιστορίας μας.

Κι όμως, παρά τα πάντα, είμαστε ακόμα εδώ.
Ακόμα ονειρευόμαστε.
Ακόμα ελπίζουμε.
Ακόμα επιβιώνουμε.
Αυτή είναι η Γάζα.
Και αυτή είναι η φωνή μας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα μέλος του Gaza Support Network, που ζει στη Γάζα και προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.

Το Gaza Support Network είναι μια κοινότητα ανθρώπων από το Ισραήλ και όλο τον κόσμο που αρνούνται να γυρίσουν το βλέμμα αλλού. Μέσα από άμεση, μηνιαία στήριξη, μικρές ομάδες ανθρώπων στέκονται δίπλα σε οικογένειες στη Γάζα — βοηθώντας τες να έχουν τροφή, φάρμακα και αξιοπρέπεια. Περίπου 1.000 δολάρια τον μήνα συγκεντρώνονται για κάθε οικογένεια και στέλνονται απευθείας σε αυτές.

Αυτό δεν είναι πολιτική.
Αυτό δεν είναι φιλανθρωπία.
Αυτό είναι άνθρωποι που επιλέγουν να νοιαστούν.

Μάθετε περισσότερα:

https://www.gazasupportnet.com/english

Σταθείτε δίπλα σε μια οικογένεια στη Γάζα:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfhUt1UfLPggPDS3IRt9VFu6YYVFLKzkbLtw7LNtIYeSZeH0Q/viewform

*Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο και στα αγγλικά σε αυτόν τον σύνδεσμο.