Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος

Από τις 30 Ιούλη φέτος, περισσότεροι από 50 χιλιάδες πάμφτωχοι/ες μετανάστ(ρι)ες από το Μαρόκο κατάφεραν να περάσουν μέσα στην πόλη της Σάμπτα, μαροκινό έδαφος που έχει  καταλάβει εδώ και αιώνες το Ισπανικό κράτος και είναι γνωστό ευρύτερα με το αποικιακό όνομα Θέουτα.

Ένας μεγάλος αριθμός, ίσως και 100 μετανάστ(ρι)ες, έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους είτε από πνιγμό είτε από τη βία της αστυνομικής καταστολής.

Πρωταθλητής της βίας είναι ξεκάθαρα η μαροκινή αστυνομία, η οποία δολοφονεί απροκάλυπτα τους ομοεθνείς της φτωχοδιαβόλους που διασχίζουν τα σύνορα.

Αλλά και οι ισπανικές δυνάμεις καταστολής της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης Σάντσεθ δεν σταματάνε σε κανέναν ηθικό φραγμό και δεν δείχνουν το παραμικρό έλεος, προκειμένου να συντρίψουν τους ξυπόλυτους ικέτες και τελικά να τους απελάσουν από την πόλη της Σάμπτα.

Η παγκόσμια ακροδεξιά γρυλλίζει και αφρίζει για την… «εισβολή» των μεταναστών

Σε όλον τον κόσμο, από τις ΗΠΑ του Τραμπ και την Αργεντινή του Μιλέι έως την Ιταλία, τη Γερμανία και την ίδια την Ισπανία, οι ακροδεξιοί πνέουν μένεα ενάντια στον Ισπανό πρωθυπουργό Σάντσεθ που δήθεν προκάλεσε, με την πολιτική του, τους μετανάστες να… «εισβάλλουν» μέσα σε ισπανικό έδαφος.

Στην πραγματικότητα, η ισπανική κυβέρνηση αντέδρασε με τα ίδια αντανακλαστικά, που δείχνει κάθε κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στους φτωχούς και τους αναγκεμένους όλου του πλανήτη, όταν πλησιάζουν τα σύνορα της περίκλειστης Ευρώπης.

Έτσι στη Σάμπτα, εκτός από τα σώματα της αστυνομίας, αναπτύχθηκαν και ισχυρές δυνάμεις του ισπανικού στρατού. Η καταστολή σε βάρος των μεταναστ(ρι)ών μέσα στη Σάμπτα αυτές τις μέρες είναι ευθέως ανάλογη με την άγρια επίθεση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την οποία δέχτηκαν οι μετανάστ(ρι)ες που επιχείρησαν να διασχίσουν τον Έβρο τον Μάρτη του 2020, με συντονισμένες κοινές επιχειρήσεις από τον ελληνικό στρατό, την αστυνομία και τους τοπικούς φασίστες.   

Στην πραγματικότητα, οι λόγοι που η παγκόσμια ακροδεξιά στοχοποιεί με μένος τον Σάντσεθ είναι α) η απόπειρά του να κινηθεί πιο ευέλικτα στο μεταναστευτικό, νομιμοποιώντας, το αμέσως προηγούμενο διάστημα, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες χωρίς χαρτιά, εξασφαλίζοντας έτσι το νέο φτηνό εργατικό δυναμικό, που χρειάζονται σήμερα οι καπιταλιστές στην Ισπανία  και β) το ότι η ισπανική κυβέρνηση κράτησε μια πιο προοδευτική στάση απέναντι στο παλαιστινιακό, καταδικάζοντας τη γενοκτονία που προκάλεσε το Ισραήλ στη Γάζα.

Όμως, προσοχή! Είναι ολότελα παραπλανητικό να αποδεχόμαστε τον μύθο που διακινούν οι υπερασπιστές της κεντροαριστεράς γενικά -και του Σάντσεθ εν προκειμένω- πως τάχα πενήντα χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείψανε τα σπίτια τους και πέρασαν κολυμπώντας ή σκαρφαλώνοντας στον φράχτη τα σύνορα στη Σάμπτα, απλώς επειδή τους έσπρωξε να το κάνουν η κυβέρνηση του Μαρόκου, κατ’ εντολή του Τραμπ και του Νετανιάχου «επειδή μισούν τον Σάντσεθ».

Σε καμία περίπτωση δεν είναι επιτρεπτό να απαντάμε στους παραλογισμούς της ακροδεξιάς διαδίδοντας καινοφανείς θεωρίες συνομωσίας, αριστερής κοπής αυτή τη φορά. Ούτε ένας άνθρωπος δεν φεύγει από τον τόπο του και δεν ρίχνεται κολυμπώντας στα κύματα ή σκαρφαλώνοντας φράχτες επειδή τον παρακίνησε κάποιο «παπαγαλάκι» της κυβέρνησής του. Οι άνθρωποι που διασχίζουν σύνορα σε αυτές τις συνθήκες, το κάνουν επειδή η φτώχεια τους είναι πλέον αβίωτη, επειδή ο φόβος του θανάτου είναι λιγότερο τρομακτικός από τον τρόμο της πείνας και την ερημιά της εξαθλίωσης.

Το καθήκον της Αριστεράς και των ανθρώπων των κινημάτων είναι να αγκαλιάσουμε τις/τους μετανάστ(ρι)ες που διασχίζουν τα σύνορα και όχι τη μία από τις κυβερνήσεις που τους δέρνουν και τους απελαύνουν. Να παλέψουμε για να βρουν φροντίδα οι κυνηγημένοι από την εξαθλίωση και να βροντοφωνάξουμε «Αλληλεγγύη στ’ αδέλφια μας της γης τους κολασμένους – Ανοιχτά σύνορα τώρα». Και όχι αλληλεγγύη στον Σάντσεθ, τον πρωθυπουργό που, ενώ τον «φτύνουν» όλοι οι εταίροι του, αυτός καμαρώνει για τη συμμετοχή της Ισπανίας στην περίκλειστη Ευρωπαϊκή Ένωση, που πνίγει βαρκούλες στη Μεσόγειο και στη λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ.    

Το Μαρόκο, μακρύ χέρι του δυτικού ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ

Το Μαρόκο, μαζί με το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είναι οι μόνες αραβικές χώρες που έχουν υπογράψει τις Συμφωνίες του Αβραάμ, αποκαθιστώντας κανονικές σχέσεις με την αποικία εποίκων του Ισραήλ. Ακόμη και η ολότελα αντιδραστική Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος του ακροδεξιού δικτάτορα Σίσι κρατούν κάποια προσχήματα και δεν προχωρούν σε τόσο ξεδιάντροπο ξεπούλημα της υπόθεσης της Παλαιστίνης.

Το καθεστώς του βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ του Μαρόκου είναι βάρβαρο, κτηνώδες και απόλυτα μισητό στη μαροκινή νεολαία και στους εργαζόμενους της χώρας, που είχαν κάνει πρόσφατα συγκλονιστικές διαδηλώσεις ενάντια στη βασιλική κυβέρνηση, κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες και «κεφίγιες».

Το μαροκινό καθεστώς είναι απόλυτα πιστό στον Τραμπ και το Ισραήλ, όπως και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που χρηματοδοτεί αδρά την καταστολή των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα Μαρόκου – Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επιπλέον, το κράτος του Μαρόκου είναι το ίδιο επεκτατικό και αποικιοκρατικό, κρατώντας υπό την κατοχή του την τεράστια περιοχή της Δυτικής Σαχάρας στα νότια σύνορά του, καταπιέζοντας, διώχνοντας από τη γη τους και δολοφονώντας τους κατοίκους της, τους Σαχράουι. Όπως το κράτος του Ισραήλ εγκαθιστά εποίκους στη Δυτική Όχθη, έτσι και το Μαρόκο εποικίζει συστηματικά τη Δυτική Σαχάρα, την ίδια ώρα που εξοντώνει με κάθε μέσο τους αριστερούς αντάρτες του μετώπου «Πολισάριο», που υπερασπίζονται τον λαό των Σαχράουι, κυνηγώντας τους ακόμη και μέσα στο έδαφος της γειτονικής Αλγερίας, ακριβώς όπως οι σιωνιστές που επιτίθενται σχεδόν καθημερινά στα κράτη γύρω από το ισραηλινό μόρφωμα για να χτυπήσουν τους μαχητές της αντισιωνιστικής αντίστασης. 

Όμως, συνένοχοι στο έγκλημα του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα είναι όλη η Δύση και η Ευρωπαϊκή Ένωση και βεβαίως μαζί και η Ισπανία του Σάντσεθ, που αναγνωρίζει πλέον, εδώ και τέσσερα χρόνια, απολύτως την κυριαρχία του Μαρόκου στην κατεχόμενη και πολύπαθη Δυτική Σαχάρα.

Συνοψίζοντας: Και το Μαρόκο και η Ισπανία συμπεριφέρονται αποικιοκρατικά και κρατούν εδάφη, που δεν τους ανήκουν: Το Μαρόκο τη Δυτική Σαχάρα και η Ισπανία τη Σάμπτα (αποικιακό όνομα: Θέουτα) και τη Μλελίγια (αποικιακό όνομα: Μελίγια).

Και οι δυο κυβερνήσεις συμπεριφέρονται εχθρικά και βάρβαρα ενάντια στους/τις μετανάστ(ρι)ες: Το Μαρόκο με απροκάλυπτη βία και κτηνωδία, η Ισπανία του Σάντσεθ πότε ανοιχτά με το αστυνομικό γκλομπ και πότε με το γάντι.

Και οι δυο κυβερνήσεις είναι συνυπεύθυνες για τη δολοφονία -ίσως και τριψήφιου- αριθμού μεταναστ(ρι)ών και το μαρτύριο 50 χιλιάδων άλλων. To έγκλημα στη Σάμπτα είναι ανάλογο και συγκρίσιμο με το έγκλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του ελληνικού Λιμενικού στην Πύλο, όπου δολοφονήθηκαν πάνω από 600 μετανάστ(ρι)ες, τον Ιούνη του 2023.  

Και οι δυο κυβερνήσεις, Μαρόκου και Ισπανίας, θυμίζουν το γνωστό δίπολο ρόλων του καλού και του κακού μπάτσου, στη στάση τους απέναντι στις/στους μετανάστ(ρι)ες.

Όμως εμείς δεν θέλουμε ούτε κακούς ούτε καλούς ανθρωποφύλακες.

Θέλουμε ανοιχτά σύνορα παντού και αλληλεγγύη με όλους της γης τους κολασμένους!