Γράφει η Λάλε Άλατλι

Υπάρχουν αγώνες στη ζωή που σε δοκιμάζουν βαθιά. Η δική μου περιπέτεια με την ελληνική ιθαγένεια ήταν ένας μακρύς και εξαντλητικός Γολγοθάς. Χρόνια αγωνίας, απογοητεύσεων, αδικίας και αναμονής. Ένας εφιάλτης που πολλές φορές με λύγισε.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή γνώρισα το μεγαλείο της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Φίλοι, άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού, δημοσιογράφοι, συνάδελφοι, αλλά και άνθρωποι που δεν με γνώριζαν προσωπικά, στάθηκαν δίπλα μου, ύψωσαν τη φωνή τους και πίστεψαν στον αγώνα μου.

Η δικαστική δικαίωση, μετά από τόσα χρόνια, ήταν μια βαθιά ανάσα και μια μεγάλη ειρηνική ηθική νίκη απέναντι στα τσεκούρια. Ξέρω πολύ καλά πως δεν θα μπορούσα να φτάσω μέχρι εδώ χωρίς τη στήριξη όλων σας. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο έγινε κομμάτι αυτής της διαδρομής.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κανέναν και καμία από όσους στάθηκαν δίπλα μου σε αυτόν τον εφιάλτη. Θα θυμάμαι πάντα τα χέρια που απλώθηκαν, τις φωνές που ενώθηκαν με τη δική μου και τις καρδιές που χτύπησαν μαζί μου.

Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνο ένα διαβατήριο ή μια σφραγίδα. Είναι οι άνθρωποι, οι δεσμοί, η αγάπη και η αίσθηση του ανήκειν. Σας ευχαριστώ που δεν με αφήσατε να παλέψω μόνη. Η δικαίωσή μου είναι και δική σας.

Και πάνω απ’ όλα, εύχομαι αυτή η νίκη να μην είναι μόνο το τέλος της δικής μου περιπέτειας, αλλά η αρχή μιας καλύτερης διαδρομής για όσους θα ακολουθήσουν. Να βοηθήσει ώστε κανένας άλλος άνθρωπος να μη χρειαστεί να ζήσει όσα έζησα, να μη βιώσει την ίδια αγωνία, την ίδια αδικία και τον ίδιο πόνο. Να μη χρειαστεί κανείς να υποφέρει για κάτι που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με δικαιοσύνη και ανθρωπιά.

Αν ο δικός μου αγώνας κάνει τον δρόμο έστω και λίγο πιο εύκολο για κάποιον άλλον, τότε όλα όσα πέρασα θα έχουν αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο νόημα.

Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.