Από τη πρώτη συζήτηση του 10ου αυτοοργανωμένου REclaim PRIDE – Thessaloniki την Πέμπτη 21 Μάη με τίτλο:

Queers and Feminists against War

Ιστορίες Αντίστασης: Γυναίκες, Κουήρ Ταυτότητες και Αντιπολεμικός Αγώνας

Κική Σταματόγιαννη (εφημερίδα «Η Κόκκινη»)

Είμαστε σε ένα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας και επιλέγουμε ως κεντρική θεματική τον πόλεμο. Γιατί;

Τι σχέση -στ’ αλήθεια- μπορεί να έχει με τις τρανσφεμινιστικές και λοατκια+ διεκδικήσεις; Γιατί και πώς βρίσκει χώρο -και μάλιστα ως κεντρικό θέμα- σε ένα Pride;

Η συμπόρευση του φεμινιστικού και λοατκια+ κινήματος με το αντιπολεμικό κίνημα δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική κατασκευή. Μια υπόθεση. Μια ενδεχόμενη απάντηση στο ερώτημα «Τι στάση θα κρατούσαμε εάν..;». Η σχέση μεταξύ αυτών των δυο κινημάτων έχει σφυρηλατηθεί κυριολεκτικά μέσα στη φωτιά, μέσα από εμβληματικούς αγώνες που έχουν δοθεί σε ΗΠΑ και Ευρώπη-για να μείνουμε μόνο στον λεγόμενο δυτικό κόσμο. Θα αναφερθούν συγκεκριμένα παραδείγματα με πιο αναλυτικό τρόπο στις δύο εισηγήσεις που ακολουθούν.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει; Γιατί ασχολούμαστε με τον πόλεμο;

Σημείο πρώτο

Ο πόλεμος είναι ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι. Είναι το σημείο όπου έρχονται και συναντιούνται ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και η έμφυλη βία. Και όλα αυτά μαζί φτιάχνουν ένα τοξικό κοκτέιλ βίας, που κατευθύνεται πάνω στα δικά μας σώματα. Είναι η αποθέωση της ματσίλας και των παγιωμένων έμφυλων ρόλων, που έχουν δομηθεί πατριαρχικά. Ο άντρας οφείλει να επιτελέσει τον ρόλο του αρρενωπού πολεμιστή, που αξίζει να θυσιάσει και τη ζωή του ακόμα για την πατρίδα. Η γυναίκα να θέσει την εαυτή της στη διάθεση του έθνους. Να κάνει αυτό που για αιώνες έκανε. Να φροντίζει, να περιμένει, να αντέχει, να παρηγορεί. Και φυσικά να γεννά παιδιά, γιατί η μηχανή του πολέμου αγαπά το φρέσκο κρέας. Και ως γυναίκες οφείλουμε να το προμηθεύουμε.

Σε εποχές όπου μια ολόκληρη κοινωνία μπαίνει σε συνθήκη πολεμικής προετοιμασίας, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το ξεκάθαρο έμφυλο δίπολο. Τι πάει να πει φυλοδιαφορετικό, τρανς, non-binary εν μέσω πολέμου; Αυτά είναι βόμβες στα θεμέλια ολόκληρου του οικοδομήματος. Αν αρχίσουμε τώρα να αμφισβητούμε και το ‘άγιο’ φύλο, σκέψου τι άλλο είμαστε ικανές να αμφισβητήσουμε! Κι αυτό είναι που τρέμουν.Να αρχίσουμε να τους αμφισβητούμε συνολικά.

Και τι γίνεται με όσες, όσα δεν χωράμε ή επιλέγουμε συνειδητά να μη χωρέσουμε σε αυτά τα κοινωνικά κατασκευασμένα καλούπια; Βαφτιζόμαστε από τη μια στιγμή στην άλλη προδότες. Ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων μετατρέπονται σε «περιττούς πληθυσμούς» και εξοβελίζονται. Επίσης σε μια εποχή πολέμων όπου το ύψιστο ιδανικό δεν είναι άλλο από τη σωματική δύναμη, σώματα μη αρτιμελή, μας είναι άχρηστα. Τι να τα κάνουμε; Τι να τους κάνουμε τους ανάπηρους, τους ψυχικά ασθενείς, τους μη νευροτυπικούς; Μόνο βάρος είναι. Σύμφωνα με τη δική τους -πάντα-αποκρουστική και μισανθρωπική θεώρηση.

Έτσι, φτιάχνεται σιγά-σιγά ένα κλίμα ματσίλας, τοξικής αρρενωπότητας, και μιλιταρισμού. Δηλαδή εθισμού στην προετοιμασία για έναν πόλεμο. Αρχίζουν να ακούγονται φωνές για στράτευση γυναικών στο όνομα της ισότητας, ανοίγει το ζήτημα της στράτευσης και των τρανς ανθρώπων – θα τα συζητήσουμε όλα αυτά πιο εκτεταμένα αύριο.

Τι σημαίνει με τη σειρά του αυτό; Σημαίνει ότι σε εποχές πολεμικής προετοιμασίας, όπως αυτή που μας έλαχε να ζήσουμε, σκέψεις -και πολύ περισσότερο, αγώνες για άμβλωση- οφείλουν να κατασταλούν. Οι γυναίκες από τη στιγμή που οφείλουν να προσφέρουν το σώμα τους στην υπηρεσία της πατρίδας, δεν έχουν καμιά αυτοδιάθεση. Με αυτό το κλίμα πολεμικής φρενίτιδας έρχεται να ευθυγραμμιστεί η άρνηση ουσιαστικά στο δικαίωμα άμβλωσης από τα μισά δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδας.

Σημείο Δεύτερο Γιατί ασχολούμαστε με τον πόλεμο;

Ως τρανσφεμινιστικό και λοατκια+ κίνημα θεωρούμε κεντρικό ζήτημα για τις ζωές μας τον πόλεμο, διότι οι ίδιες ακριβώς δομές ενός αστικού κράτους, μιας αστικής κυβέρνησης, ενός ολόκληρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος που προετοιμάζουν, χρηματοδοτούν και διεξάγουν έναν πόλεμο είναι αυτές που περικόπτουν τα δικά μας δικαιώματα, καταστέλλουν τους αγώνες μας, ποινικοποιούν συμπεριφορές, μας στιγματίζουν και μας περιθωριοποιούν.

Η ίδια κυβέρνηση, η ελληνική, που νομοθετεί την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, που περιορίζει το δικαίωμα σε δημόσια, δωρεάν, ασφαλή άμβλωση, που έχει το θράσος να αποδέχεται μια συνθήκη όπου «τα περιπολικά δεν είναι ταξί» και να δολοφονούνται γυναίκες στα δυο βήματα από ένα αστυνομικό τμήμα, είναι αυτή που χτυπάει τα τύμπανα του πολέμου.

Είναι αυτή που αδιαφορεί για τα καταφύγια για άτομα που έχουν υποστεί έμφυλη και σεξουαλική βία, αλλά στέλνει φρεγάτες στην άλλη άκρη της Μεσογείου, διατηρεί βάσεις και μας εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά σε έναν πόλεμο.

Είναι η ίδια κυβέρνηση, που δεν τσιγκουνεύεται πατριωτικές κορώνες, αλλά δεν έχει να πει μια λέξη για τις δεκάδες γυναικοκτονίες, τους βιασμούς, για τη βία που ζουν γκέι, τρανς και φυλοδιαφορετικά παιδιά στα σχολεία κάθε μέρα. Δαπανά θηριώδη ποσά -από τη δική μας την εργασία, από τους δικούς μας φόρους- για οπλικά συστήματα και πυραύλους, αλλά όταν ζητάμε αξιοπρεπείς δομές δημόσιας υγείας και παιδείας, ως δια μαγείας εξαφανίζονται τα χρήματα. Σχεδιάζει ανοίγματα στα πυρηνικά, την ίδια ώρα που για δέκα ολόκληρα λεπτά κινούνταν δύο τρένα πάνω στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση. Και όμως κανένα σύστημα ασφαλείας δεν είχε τοποθετηθεί. Γιατί τα συστήματα ασφαλείας κοστίζουν.

Είναι το ίδιο αστικό κράτος, είναι η ίδια κυβέρνηση που δίνει με το σταγονόμετρο άσυλο σε γκέι, τρανς ανθρώπους, σε λεσβίες προσφύγισσες και τους υπόλοιπους τους στοιβάζει φυλακισμένους σε βάρβαρες συνθήκες, εντελώς εκτεθειμένους/εκτεθειμένες στην ομοφοβική και τρανσφοβική βία των καμπς.

Όλα αυτά δεν προκύπτουν τυχαία. Ως συμπτώσεις ή ως στιγμιαία λάθη. Είναι απολύτως και πολύ προσεκτικά σχεδιασμένα. Γιατί πρέπει πάντα να κατασκευάζεται ο διαφορετικός από τους περισσότερους, ο πιο ευάλωτος, αυτός που θα χαλάει το αφήγημα, που πεταχτεί έξω από την κοινότητα, γιατί είναι γκέι, τρανς, μουσουλμάνος, έχει άλλο χρώμα, μιλάει άλλη γλώσσα. Όλα αυτά είναι προσεκτικά σχεδιασμένα ακριβώς για να υψώσουν τεχνητά σύνορα και να ενισχύσουν τη διαίρεσή μας. Γιατί μόνο έτσι μπορούν οι από πάνω να θριαμβεύσουν. Πατώντας πάνω σε ένα κατακερματισμένο και διαιρεμένο κοινωνικό σύνολο.

Το τρανσφεμινιστικό και λοατκια+ κίνημα στέκεται και θα στέκεται πάντα από θέση αρχής απέναντι σε έναν πόλεμο, γιατί θυμάται.

Θυμόμαστε τη Σρεμπρένιτσα. Θυμόμαστε τη Ρουάντα, το Βιετνάμ, την Ιαπωνία και τη Γερμανία στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Θυμόμαστε όλες τις αδελφές μας, τις πολλές-πολλές χιλιάδες που βιάστηκαν, ακριβώς γιατί η έμφυλη και σεξουαλική βία έχει χρησιμοποιηθεί σε κάθε πόλεμο ως ακόμη ένα όπλο. Εξαιρετικά αποτελεσματικό, μάλιστα. Ο βιασμός έχει αναχθεί σε στρατηγική, προκειμένου να ταπεινωθεί ο εχθρός. Έτσι, για ακόμα μια φορά, το σώμα των γυναικών μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Τα λοατκια+ άτομα στοχοποιούνται κι αυτά. Θεωρούνται «ελαττωματικά» και έτσι τα σώματά τους υφίστανται «διορθωτικούς» βιασμούς και βασανιστήρια. Όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα στην ιστορία.

Το να σταθούμε απέναντι σε έναν πόλεμο σημαίνει ότι επιλέγουμε να προστατέψουμε εμάς τις ίδιες/τα ίδια, την αυτοδιάθεση των σωμάτων μας.

Τι μας αντιστοιχεί, λοιπόν, να κάνουμε;

Ως λοατκια+ και τρανσφεμινιστικό κίνημα δεν μπορούμε να υποκύψουμε ούτε στιγμή σε μια προπαγάνδα από τα πάνω που λέει ότι οι πόλεμοι γίνονται για να απελευθερώσουν δήθεν γυναίκες και λοατκια+ ανθρώπους. Οφείλουμε να αποδομήσουμε έναν προς έναν τους εθνικιστικούς μύθους και το αφήγημα αυτών που αδιαφορούν για το αν θα περάσει ένας ολόκληρος πόλεμος πάνω από τα δικά μας σώματα.

Είμαστε εμείς, το φεμινιστικό και λοατκια+ κίνημα, που καλούμαστε να πούμε το δικό μας «Όχι στο όνομα μας». Να μην επιτρέψουμε να εργαλειοποιήσουν τους αγώνες μας, τα συνθήματα μας, τα προτάγματά μας.

Κυρίως όμως αυτό που μας αντιστοιχεί να κάνουμε είναι να αναδείξουμε την κοινή καταπίεση, την κοινή εκμετάλλευση. Να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη, τη σπουδαία δύναμη που κρύβεται στο μαζί, να επιχειρήσουμε να συνδέσουμε όλους τους κινηματικούς αγώνες και να σταθούμε απέναντι σε έναν κοινό εκμεταλλευτή. Οι από πάνω μέσα στον πανικό τους και προκειμένου να βγουν από την κρίση τους επιλέγουν τον αφανισμό. Εμείς οργανωνόμαστε, στεκόμαστε απέναντι στον πόλεμο και επιλέγουμε τη ζωή.