Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να φύγει. Έστω και τώρα. Είναι ένοχη για τα μαζικά εγκλήματα στα Τέμπη και την Πύλο και τη συγκάλυψή τους. Είναι υπεύθυνη για τις/τους δεκάδες νεκρούς εργάτ(ρι)ες κάθε χρόνο στην Ελλάδα από εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες, την ώρα που η Επιθεώρηση Εργασίας πραγματοποιεί σπάνια ή ποτέ ακόμη και τους προσχηματικούς ελέγχους του παρελθόντος στους χώρους δουλειάς.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. είναι φορτωμένη με μια ατελείωτη σειρά από σκάνδαλα και αρπαχτές των γαλάζιων της παιδιών. Την ίδια ώρα που διαλύεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας και υπολειτουργούν τα νοσοκομεία, από έλλειψη προσωπικού και χρηματοδότησης.

Αλλά, πάνω από όλα, η κυβέρνηση της Δεξιάς χρεώνεται με τις θηριώδεις εξοπλιστικές δαπάνες  για F–35, Rafale, φρεγάτες και τώρα τελευταία την αγορά της «Ασπίδας του Αχιλλέα» από το γενοκτόνο Ισραήλ. Και τη συμμετοχή -με φρεγάτες- στη φύλαξη και υποστήριξη του Ισραήλ και στις περιπολίες στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό. Και στη φρούρηση, με πυροβολαρχία Πάτριοτ, των διυλιστηρίων της Αράμκο στη Σαουδική Αραβία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ίδιο όπως και η προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα, αποδείχθηκαν πρόθυμοι και ενθουσιώδεις συνεργάτες των ΗΠΑ και του εγκληματικού Ισραήλ σε όλο και πιο επικίνδυνες περιπέτειες στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τα αντιπολιτευτικά κόμματα του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, απέναντι στην κυβέρνηση της Δεξιάς, δεν συζητούν καν την πιθανότητα να οργανώσουν τον αγώνα στο πεζοδρόμιο. Ενδιαφέρονται μόνο για την εκλογική καταγραφή τους με νερόβραστα πολιτικά προγράμματα. Και κλείνουν έτσι το μάτι στους καπιταλιστές πως τίποτε ουσιαστικό δεν πρόκειται να αλλάξει, αν ξανασκαρφαλώσουν στην εξουσία. 

Έτσι όμως, αυτά τα κόμματα υπονομεύουν απόλυτα και την όποια πιθανότητα να κερδίσουν στις επόμενες εκλογές τον Μητσοτάκη. Η Δεξιά, ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της, διαθέτει στο ακέραιο την ικανότητα και τους μηχανισμούς για να συγκεντρώνει ολόκληρο τον εκλογικό στρατό της. Ενώ τα υπόλοιπα ακροδεξιά μορφώματα της δεξιάς πολυκατοικίας, παρόλο που καταγράφονται ξεχωριστά στις εκλογές, πάντα θα στηρίζουν στο τέλος, όταν χρειαστεί, τη Νέα Δημοκρατία. Και καταλήγουν να επιστρέφουν σε αυτή.

Είναι το αντιδεξιό στρατόπεδο, με τις ρεφορμιστικές ηγεσίες αλλά και τον εργαζόμενο λαό, που απογοητεύεται και αποστρατεύεται από τα προγράμματα και την ανικανότητα της αντιπολίτευσης. Γι’ αυτό, παρά την πολύ μεγάλη φθορά της, η Νέα Δημοκρατία παραμένει δημοσκοπικά πρώτο κόμμα. Και ο Τσίπρας με τον Ανδρουλάκη ανταγωνίζονται για τη δεύτερη θέση.

Τα ψηφοδέλτια της Αριστεράς (ΚΚΕ, Μέρα 25 και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) μπορούν να αποδειχτούν χρήσιμα εργαλεία εκλογικής καταγραφής του δυναμικού της Αριστεράς. Και έτσι πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε, όταν θα προκηρυχθούν οι εκλογές. Αλλά, αυτά τα ψηφοδέλτια δεν προσφέρουν καμιά ιδιαίτερη εναλλακτική προοπτική στο κίνημα.

Το ΚΚΕ επιμένει πεισματικά στην υγειονομική περιχαράκωση απέναντι σε κάθε άλλη αριστερή δύναμη και αρνείται κάθε μεταβατικό αίτημα, ακόμη και την κρατικοποίηση του σιδηροδρόμου, παραπέμποντας τα πάντα να λυθούν στον σοσιαλισμό. Το ΜΕΡΑ 25 επιχειρεί να ξορκίσει την ισχνή κινηματική του παρουσία με θεωρητικές πομφόλυγες περί «τεχνοφεουδαρχίας», αποφεύγοντας και αυτό τα αιτήματα που θα μπορούσαν να συνεγείρουν για μάχη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με καλύτερο και πιο μεγάλο στελεχικό δυναμικό από το ΜΕΡΑ 25 και πολύ πιο συστηματική κινηματική παρουσία, δυσκολεύεται μόνιμα να εμφανιστεί σε διακριτή δύναμη έστω στην εργατική πρωτοπορία.

Για να στριμωχτεί η κυβέρνηση του Μητσοτάκη και να φύγει όπως της αξίζει, χρειάζονται μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες και διαδηλώσεις. Έτσι ζωντανεύει το μαχητικό πνεύμα και νικιέται η παραίτηση, έτσι γεννιούνται οι διεκδικήσεις, έτσι συγκεντρώνεται ο στρατός της εργασίας και η νεολαία.

Ας δούμε την Αλβανία, όπου έχουν ολοκληρωθεί περισσότερες από 100 ημέρες καθημερινών διαδηλώσεων των «ροζ φλαμίγκος» ενάντια στην κυβέρνηση Ράμα και τη λεηλασία της αλβανικής φύσης από τον γαμπρό του Τραμπ. Αυτό το αλβανικό παράδειγμα πρέπει να έρθει και στην Ελλάδα. Όπως και αυτό του ηρωικού αγώνα στη Βολιβία. Και να ταράξει τα νερά. Αλλιώς, η Δεξιά θα παραμένει μονίμως στην κυβέρνηση. Και η ψοφοδεής αντιπολίτευση θα ψάχνει ακόμη να αρθρώσει λόγο. Και η Αριστερά θα παραμένει στο περιθώριο.

Η μόνη απάντηση σ’ αυτόν τον εφιάλτη είναι ο δρόμος.     

*To «Σημείωμα της Σύνταξης» είναι δημοσιευμένο στο φύλλο Νο 32 (Σεπτέμβρης 2026) της εφημερίδας «Η Κόκκινη» που κυκλοφορεί.