English below

Ονομάζομαι Ahmad. Είμαι από τη Γάζα της Παλαιστίνης, μια γη σφιγμένη στον κλοιό της πολιορκίας. Κάθε αυγή με βρίσκει να ξυπνώ μέσα στον βρόντο των βομβών και στο κλάμα των παιδιών. Η πείνα και η δίψα βαδίζουν δίπλα μας σαν σκιές αχώριστες. Ρισκάρουμε τη ζωή μας για μια μπουκιά ψωμί, για μια γουλιά νερό, για την ίδια την επιβίωση. Άνθρωποι πέφτουν γύρω μας, κι όμως συνεχίζουμε να περπατάμε, να ελπίζουμε, να στεκόμαστε όρθιοι.
Ο θάνατος δεν μας τρομάζει· η πείνα είναι ο αληθινός μας φόβος.
Η ζωή εδώ είναι αφήγηση τρόμου, αντοχής και ελπίδας που μοιάζει αδύνατη.
Κι όμως, ονειρευόμαστε.
Κι όμως, ελπίζουμε.
Κι όμως, επιβιώνουμε.
Αυτή είναι η Γάζα. Αυτή είναι η φωνή μας.

Μπαμπά, θέλω να ζήσω

Τρία χρόνια τώρα, κάτω από τον ζυγό της καταπίεσης, της πείνας και του θανάτου.
Τρία χρόνια τώρα περιμένω.
Περιμένω τη μέρα που θα ξανακούσω τη φωνή της κόρης μου να με φωνάζει, όπως κάποτε:
«Μπαμπά, πεινάω»
«Μπαμπά, διψάω»
«Μπαμπά, θέλω να κοιμηθώ»
«Μπαμπά, θέλω να ζήσω».
Και ονειρεύομαι τη στιγμή που θα την ακούσω ξανά να μου λέει:
«Μπαμπά, η ζωή επέστρεψε. Η φωνή μου γύρισε πίσω. Είμαστε πάλι όπως ήμασταν».
Ναι. Αυτή είναι η ελπίδα από την οποία κρατιόμαστε. Εγώ κι εκείνη. Η κόρη μου, που έχασε τη φωνή της μέσα στον πόλεμο της εξόντωσης. Πόσο ακόμη θα στέκεται ο κόσμος απέναντι στον πόνο μας και στην αδυναμία μας, κοιτάζοντας χωρίς να μιλά;
Σήμερα η μεγαλύτερη κηδεία της ιστορίας: Εκατόν είκοσι νεκροί. Ή, πιο σωστά, ό,τι είχε απομείνει από τα σώματά τους. Είχαν μείνει θαμμένοι για δύο ολόκληρα χρόνια κάτω από τα ερείπια. Και σήμερα τους παραδώσαμε στη γη. Πόσο ακόμη θα διαρκέσει αυτή η σιωπή;
Δεν ζητάμε πολλά. Δεν ζητάμε παρά μια ζωή με αξιοπρέπεια. Να ζήσουμε ειρηνικά.
Να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Να έχουν ένα αύριο φωτεινό, ένα αύριο που δεν θα μυρίζει στάχτη και θάνατο.
Τρία χρόνια πέρασαν. Και ο κόσμος ολόκληρος μοιάζει συγκλονισμένος — κι όμως σιωπηλός.
Ένα κινητό τηλέφωνο. Βλέπει. Γνωρίζει. Μιλά.
Μα εκείνος που το κρατά στο χέρι του δεν λέει λέξη.
Ω κόσμε, δεν σου ζητάμε θαύματα.
Μονάχα μια σταγόνα ελπίδας από τα χείλη σου.
Μια λέξη. Μια φωνή που να πει: «Φτάνει. Φτάνει ο θάνατος. Φτάνει η καταστροφή. Φτάνει η ταπείνωση».
Θέλουμε μόνο να νιώσουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Πως είσαι μαζί μας.
Δεν θέλουμε να αισθανόμαστε πως είμαστε πιόνια πάνω σε μια σκακιέρα· πως η Γάζα είναι μια αρένα όπου ο κόσμος περιμένει να δει ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος, για να χειροκροτήσει τον νικητή.
Κι ενώ εσύ περιμένεις τον νικητή, εδώ πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά. Γυναίκες. Ηλικιωμένοι. Άνθρωποι. Κάθε λεπτό.
Τα τρωκτικά μας κατατρώγουν από τη γη.
Και μας κατατρώγουν και μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεών μας, όπου ο θάνατος έχει γίνει καθημερινή εικόνα, σχεδόν μια ακόμη είδηση ανάμεσα στις άλλες.
Κι αν δεν μας σκοτώσουν οι βόμβες, θα μας σκοτώσει η πείνα. Ή η δίψα. Ή τα έντομα. Ή τα μικρόβια. Ή τα τρωκτικά. Όλα όσα κάποτε φοβόμασταν, έχουν γίνει πια μέρος της καθημερινότητάς μας.
Ω κόσμε, αν δεν μιλήσεις πριν τελειώσει το 2026, του χρόνου ίσως να μην υπάρχει κανείς εδώ για να ακούσει τη φωνή σου.
Ίσως να κοιτάξεις τη Γάζα και να δεις μόνο νεκρούς.
Κι όταν έρθει εκείνη η μέρα,
ίσως η σιωπή σου να είναι το μόνο πράγμα που θα έχει απομείνει ζωντανό.
Σε ευχαριστούμε, λοιπόν, για τη σιωπή σου.
Σε ευχαριστούμε για την ευγενική σου προσοχή.
Ο αδελφός σου, Ahmad Abu Omar.
Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο μου μήνυμα.
Το τελευταίο μου γράμμα προς έναν κόσμο που σιώπησε.
Προς έναν κόσμο που βλέπει, γνωρίζει,
μα εξακολουθεί να μη μιλά.

Ahmad Abu Omar
Επιμέλεια και μετάφραση στα ελληνικά: Lale Alatli

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα μέλος του Gaza Support Network, που ζει στη Γάζα και προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.
Το Gaza Support Network είναι μια κοινότητα ανθρώπων από το Ισραήλ και όλο τον κόσμο που αρνούνται να γυρίσουν το βλέμμα αλλού. Μέσα από άμεση, μηνιαία στήριξη, μικρές ομάδες ανθρώπων στέκονται δίπλα σε οικογένειες στη Γάζα — βοηθώντας τες να έχουν τροφή, φάρμακα και αξιοπρέπεια. Περίπου 1.000 δολάρια τον μήνα συγκεντρώνονται για κάθε οικογένεια και στέλνονται απευθείας σε αυτές.
Αυτό δεν είναι πολιτική.
Αυτό δεν είναι φιλανθρωπία.
Αυτό είναι άνθρωποι που επιλέγουν να νοιαστούν.
Μάθετε περισσότερα:
https://www.gazasupportnet.com/english
Σταθείτε δίπλα σε μια οικογένεια στη Γάζα:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfhUt1UfLPggPDS3IRt9VFu6YYVFLKzkbLtw7LNtIYeSZeH0Q/viewform

I am Ahmad from Gaza, Palestine, a land under siege. Every day, I wake to the sound of bombs and the cries of children. Hunger and thirst are our constant companions. We risk our lives for food, for water, for survival. People die around us, yet we keep moving, keep hoping.
Death does not frighten us—hunger does.
Life here is a story of fear, endurance, and impossible hope.
And still, we dream.
Still, we hope. Still, we survive.
This is Gaza. This is our voice.

Daddy, I want to survive

We have endured three years of oppression, hunger and death.
We have endured three years whilst I wait for my daughter’s voice to return once more, calling out to me and saying:
‘Daddy, I want to eat.’
‘Daddy, I want to drink.’
‘Daddy, I want to sleep.’
‘Daddy, I want to survive.’
‘Daddy, life has returned to normal. My voice has returned. We’re back to how we used to be.” Yes, this is the hope that my daughter and I—who lost her ability to speak because of the war of extermination—cling to.
How long will the world stand by and watch our suffering and our vulnerability?
Today was the largest funeral in the history of our world: 120 martyrs, or what remained of their bodies, which had lain for two years beneath the rubble. How long will this silence last?
We want nothing more than a life of dignity. We want to live in peace and have a bright future for our children.
Three years have passed, and everyone is shaken, yet silent, like a mobile phone.
It sees, it knows, and it speaks, but the owner of the phone remains silent.
O world, we want a drop of hope from your lips,
saying: ‘Enough killing, enough destruction, enough humiliation.’
We want to feel that you are with us.
We do not want to feel that we are in a game or a fighting arena, whilst you wait to see who will win so you can cheer for the victor. Meanwhile, children, women, the elderly and the elderly are being killed every minute
Rodents are devouring us from the ground and from our television screens.
If we do not die from the bombardment,
we will die of hunger, thirst, insects, germs and rodents – which have also become part of our daily lives.
O world, if you do not speak out before the end of 2026,
you will see the people of Gaza dead by next year.
Thank you for your silence.
Thank you for your kind attention
Your brother, Ahmed Abu Omar.
This may be my final message to this cowardly world.

Ahmad Abu Omar

This article was written by a member of the Gaza Support Network, living in Gaza and struggling to survive under inhumane conditions.
The Gaza Support Network is a community of people from Israel and around the world who refuse to look away. Through direct, monthly support, small groups of donors stand with families in Gaza—helping them secure food, medicine, and dignity. Together, we raise about $1,000 a month per family, send directly to them.
This is not politics.
This is not charity.
This is human beings choosing to care for one another.

Learn more:
https://www.gazasupportnet.com/english
Stand with a family in Gaza:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfhUt1UfLPggPDS3IRt9VFu6YYVFLKzkbLtw7LNtIYeSZeH0Q/viewform