Ημερολόγιο Επανάστασης με τη Λόρα
Καθισμένοι στη σκιά μιας μαργαρίτας, κοιτάζουμε τον χρόνο να περνά
Στην Αλγερία, μια γυναίκα αναγκάζεται να κρύψει τα ξανθά της μαλλιά
Κάτω από ένα πέπλο μαύρο
Στο Λονδίνο, μέσα στη σκοτεινή ανάσα της βιομηχανικής επανάστασης,
Μια γυναίκα
Παραδίδει το παιδί της, από τη μήτρα στα σιδερένια σαγόνια εργοστασίων
Στην Αφρική μια μάνα μπήγει τα δόντια στη σάρκα
Τρέφει με ρύζι τα παιδιά της, τρεις φορές τη μέρα.
Κι εμείς μαζί σου Λόρα, κάτω από τη σκιά μιας μαργαρίτας
Βλέπουμε εδώ και αιώνες την εξέγερση των Γυναικών
Γεννημένων μέσα σ’ αυτούς τους πόνους.
Πόση αντοχή κρύβουν όλες τους, ύστερα απ’ όσα υπέφεραν
Και πόσο σου μοιάζουν, Λόρα,
Όλες τους σαν να έχουν μεθύσει απ’ το σιρόπι της κόκκινης πάλης
Πόσο πολύ μεγαλώνουν με κραυγές πάνω στη γη.
Ποίηση: Xewn Xeyal
Απόδοση από τα τουρκικά: Λάλε Άλατλι
Η απατρία του Καβάφη
Από τούτη την πόλη, που μοσχοβολά μανταρίνια,
Πρέπει ένα πρωινό να ξεγλιστρήσω.
Να κλείσω στη βαλίτσα μου τα παιδικά μου χρόνια
Να αγγίξω με τα μάτια για τελευταία φορά το γαλάζιο της θάλασσας που μυρίζει ιώδιο
Πρέπει να γυρίσω στην ιστορία μου, αυτή που δεν έζησα και δεν θα ζήσω
Μέσα στον αόριστο χρόνο
Πρέπει να ξαναβρώ τα χαμένα μου παιχνίδια…
Ίσως τα παιδιά της κοπέλας που αγάπησα στα δεκατέσσερά μου να παίζουν
Στα σοκάκια της παιδικής μου ηλικίας
Κι ίσως, κοιτάζοντας τα μάτια τους, ν’ αγαπήσω ξανά τα παιδικά μου χρόνια
Να κρυφτεί μέσα στον καπνό ενός τσιγάρου η εύθραυστη και κουρασμένη καρδιά μου
Να αγγίξουν ένα μπουκάλι κρασί τα χέρια μου
Να φυσήξει μες στη νύχτα ένας αγέρας
Ίσως να πεθάνω, μόνος, δίχως κανέναν
Να μυρίζει μάνα η γη
Να μυρίζει πατρίδα η γη
Κι εκεί, ανάμεσα στα παλιά τείχη του ξεθωριασμένου παιδικού μου κόσμου, πρέπει να πεθάνω
Γι’ αυτό πρέπει να εγκαταλείψω τούτη τη χώρα
όπου έφτασα λαθραία ένα πρωινό
Ένα πρωινό πρέπει να αφήσω πίσω μου τούτο το νησί, με τις σπασμένες ουτοπίες βαθιά στις τσέπες μου
Με τις ιστορίες μου μισοτελειωμένες
Πρέπει να γυρίσω από τα βάθη της Μεσογείου στην άνυδρη μου γη
Για να ζήσω εκεί μια ζωή ήσυχη, γαλήνια, στην αγκαλιά του παρελθόντος,
Πρέπει να επιστρέψω στα χώματά μου
Όταν πλησιάσει ακόμα ένα βήμα ο θάνατος, Λόρα μου…
Ποίηση: Xewn Xeyal
Απόδοση από τα τουρκικά: Λάλε Άλατλι
Ο Xewn Xeyal είναι κοινωνιολόγος και υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Συμμετείχε σε κουρδικά θέατρα στην Τουρκία. Έγραψε ποιήματα, δοκίμια και άρθρα για λογοτεχνικά περιοδικά και την εφημερίδα Özgür Gündem. Συνελήφθη το 2010 για ιδεολογικούς λόγους και έμεινε τέσσερα χρόνια στη φυλακή. Λόγω πολιτικών διώξεων το 2017 βρέθηκε στην Κύπρο ως πολιτικός πρόσφυγας, όπου διαμένει μέχρι και σήμερα.
**Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Η Κόκκινη» φύλλο 32ο (Σεπτέμβρης 2026) που κυκλοφορεί.
