No border no nation, stop deportation – No nation no border, fight law and order

Γράφει η Κική Σταματόγιαννη

Η σύγχρονη κόλαση έχει πολλά ονόματα. Λέγεται κέντρο κράτησης στη Μόρια, στην Αμυγδαλέζα, στη ΒΙΑΛ, στο Βαθύ, στο Καλαί, στη Θέουτα. Κι έχει για κατοίκους της όσες και όσους ξέβρασαν οι πόλεμοι, ο οικονομικός στραγγαλισμός χωρών, η κλιματική καταστροφή που ερημοποιεί ολόκληρες περιοχές. Την κόλαση την κατοικούν όσοι και όσες παντού περισσεύουν και πουθενά δεν χωρούν.   

Για τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές της Αριστεράς η -με κάθε τρόπο- αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες δεν είναι ένα ακόμη ζήτημα μέσα στην κινηματική ατζέντα. Είναι εκείνο που συσπειρώνει τον δικό μας κόσμο απέναντι στις συνεχείς επιθέσεις της Δεξιάς. Είναι εκείνο που βάζει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Δεν μπορείς να υποστηρίζεις ταυτόχρονα και τους διωκόμενους και τους διώκτες τους. Και τις μετανάστριες με τα μωρά τους και τις αστυνομικές δυνάμεις ενός κράτους που τους φυλακίζει, τους καταστέλλει, τους απελαύνει. Ενός κράτους που έχει αποφασίσει να καταστήσει σαφές τι σημαίνει νόμος και τάξη. Μόνο που ο νόμος ‘τους’ είναι άδικος. Και η τάξη ‘τους’ μυρίζει ανθρώπινο αίμα.     

Το αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό παραλήρημα τόσο της τωρινής όσο και της προηγούμενης κυβέρνησης έρχεται να δέσει με τις εκκενώσεις καταλήψεων στέγης όπου φιλοξενούνται πρόσφυγες, με τις επιχειρήσεις ‘σκούπα’ στο κέντρο Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Έρχεται να εδραιώσει το δόγμα της ‘μηδενικής ανοχής’. Μηδενική ανοχή και καταστολή σε όποιον στέκεται αλληλέγγυος. Μηδενική ανοχή σε όποια επιμένει να φωνάζει ότι ‘ο εχθρός καταφθάνει πάντα με λιμουζίνα και όχι με πλαστικές βαρκούλες’. Μηδενική ανοχή σε όσες και όσους επιμένουμε ότι ‘ο εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα’ και όχι στα σκουρόχρωμα δέρματα ανθρώπων που αρπάζουν τα μικρά τους και τρέχουν να γλιτώσουν από τις βόμβες ή τη λιμοκτονία.

Υπεύθυνοι είναι όσοι υπέγραψαν την αθλιότητα που θα κωδικοποιηθεί στα βιβλία ιστορίας ως ‘Συμφωνία Ελλάδας-ΕΕ-Τουρκίας’. Όσοι φρόντισαν να εγκλωβίσουν χιλιάδες ανθρώπους και συνεχίζουν να τους κρατούν φυλακισμένους επ’ αόριστον. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Όσοι αποφασίζουν να τους επιστρέψουν εκεί από όπου ήρθαν με χίλια βάσανα και κόπους, πληρώνοντας αδρά με χρήμα. Και συχνά με αίμα. Όσοι συνεχίζουν να σπέρνουν ή να κηρύττουν ρατσιστικό και ξενοφοβικό μίσος από όποια θέση υπηρετούν. Όσοι συνειδητά και με πρόθεση ισχυρίζονται ότι ‘η χώρα δεν χωράει άλλους ξένους’, αποφεύγοντας να συμπληρώσουν ασφαλώς ότι δεν αναφέρονται στους ξένους με τα γεμάτα πορτοφόλια και τις τουριστικές κρατήσεις, αλλά ‘στης γης τους κολασμένους’.   

Υπερασπιζόμαστε μετανάστριες και πρόσφυγες όχι (μόνο) στη βάση μιας κάποιας στοιχειώδους ανθρωπιάς. Τους υπερασπιζόμαστε, γιατί αυτή τη στιγμή είναι το πιο σκληρά βαλλόμενο πληθυσμιακό τμήμα. Είναι αυτές που απανθρακώνονται μέσα σε ένα κοντέινερ μαζί με το νεογέννητό τους, είναι αυτά τα ξεχασμένα παιδιά που τσαλαπατιούνται μέσα σε χαρτόκουτα την ώρα που παίζουν μέσα στα κολαστήρια των στρατοπέδων, είναι αυτές που κινδυνεύουν με βιασμό κάθε βράδυ στα καμπς, είναι αυτοί που θαλασσοπνίγονται πριν ακόμα φτάσουν στα στρατόπεδα, είναι όσοι σιτίζονται με ακατάλληλες τροφές ή για όσους έχει καταντήσει πολυτέλεια το τρεχούμενο ζεστό νερό, όσες ψήνονται κάτω από τον ανελέητο ήλιο στη Μόρια ή παγώνουν μέσα στις χιονισμένες σκηνές.

Τους/τις υπερασπιζόμαστε, γιατί είναι οι ‘αόρατοι άνθρωποι’ χωρίς την παραμικρή προοπτική. Κυρίως, όμως, τους υπερασπιζόμαστε γιατί ανήκουν στο δικό μας στρατόπεδο. Στο στρατόπεδο όσων υφίστανται τις συνέπειες και πληρώνουν το πανάκριβο τίμημα από το θεοποιημένο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε κάθε γωνιά της γης. Είναι αυτές και αυτοί που όταν βρίσκουν φιλοξενία σε ένα κτήριο με ανθρώπινες συνθήκες, αναγκάζονται να το εγκαταλείψουν ξυπνώντας τα παιδιά τους χαράματα, να επιβιβαστούν άρον-άρον σε λεωφορείο με άγνωστο προορισμό. Περικυκλωμένοι από δυνάμεις καταστολής με χειρουργικά γάντια και μάσκες.

Τους/τις υπερασπιζόμαστε κοντολογίς γιατί είναι ‘αδέρφια ταξικά.’ Και είναι δική μας ευθύνη να κάνουμε πραγματικότητα το δεύτερο μέρος του συνθήματος: ‘Στρατόπεδα συγκέντρωσης ποτέ και πουθενά’.   

Τους/τις υπερασπιζόμαστε, επειδή ποτέ και πουθενά δεν κατάφερε να στεριώσει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά επιλέγοντας τα ασφαλή και σίγουρα θέματα για μαζική δουλειά στον κόσμο.

Η Αριστερά που πέτυχε νίκες στην πρόσφατη παγκόσμια Ιστορία και σφυρηλάτησε στελέχη για μεγάλες μάχες ήταν πάντοτε η Αριστερά που επέλεγε τα «δύσκολα» και αντιδημοφιλή θέματα. Που τολμούσε να αγγίζει τα ζητήματα που την έφερναν σε αντιπαράθεση με την εκάστοτε κοινή γνώμη.

Και η Αριστερά που διαμορφώνει σήμερα Ιστορία και χτίζει τους όρους για δυναμική επανάκαμψη είναι η Αριστερά που τολμά να σταθεί σήμερα στο πλευρό ‘της γης των κολασμένων’.

*Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στο φύλλο 4 της εφημερίδας «Η Κόκκινη» που κυκλοφορεί (Οκτώβρης 2019)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s