Γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος
H συμφωνία με το Ισραήλ, που υπογράφτηκε την περασμένη Δευτέρα για την αντιβαλλιστική «Ασπίδα του Αχιλλέα», αυξάνει κατά άλλα 3,1 δις ευρώ τις θηριώδεις στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστικό πως μόνο με τα χρήματα αυτά που δίνονται χάρισμα στο γενοκτόνο Ισραήλ, θα μπορούσαν να είχαν πληρωθεί για ενάμιση χρόνο η 13η και η 14η σύνταξη σε κάθε δικαιούχο.
Όμως, οι κοινωνικές δαπάνες ποτέ δεν ιεραρχούνται ψηλά ως προτεραιότητα. Αντίθετα, για ε-ξοπλιστικές δαπάνες πάντα περισσεύει άφθονο χρήμα. Όπως τα επιπλέον 2 δις ευρώ που θα δοθούν για τις δύο νέες φρεγάτες, τις οποίες παρήγγειλαν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας στην Ιταλία πριν από λίγες μέρες.
Κατά τον ίδιο τρόπο περισσεύουν πάντα λεφτά για να πληρώνεται ένας ολόκληρος στρατός πενήντα χιλιάδων αστυνομικών και μαζί τους άλλοι δέκα χιλιάδες αργόσχολοι παπάδες. Οικονομίες γίνονται μόνο στους συμβασιούχους πυροσβέστες και στους δασοφύλακες. Και, φυσικά, στους αναπληρωτές δασκάλους και καθηγητές στα σχολεία και στους/τις νοσηλευτ(ρι)ες στα νοσοκομεία.
Η ίδια εικόνα και στα κρατικά αεροπλάνα. Η Ελλάδα ξοδεύει χωρίς μέτρο τα ευρώ για να έχει μόνο αυτή τα υπερσύγχρονα F-35 και τα Rafale, που δεν διαθέτει καμιά γειτονική χώρα. Ούτε καν η Τουρκία. Όμως, τα πυροσβεστικά αεροπλάνα της Ελλάδας είναι ιπτάμενες σακαράκες πολλών δεκαετιών διαρκούς υπηρεσίας. Και δεν περισσεύουν ποτέ λεφτά για την ανανέωσή τους.
Μήπως όμως οι δαπάνες για στρατό και αστυνομία είναι μονόδρομος, προκειμένου «να αμυνθεί η χώρα μας απέναντι στην Τουρκία»;
Οι τέσσερις πανάκριβες ελληνικές φρεγάτες, που «εκτελούν υπηρεσία» διαρκώς είτε στα ανοιχτά του Ισραήλ (συνοδεύοντας τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ, που προστατεύουν το γενοκτόνο κρατικό μόρφωμα) είτε στην Ανατολική Μεσόγειο εξασφαλίζοντας τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δεν υπηρετούν καμιά απολύτως «άμυνα της χώρας». Ούτε η φρεγάτα με τους πεζοναύτες, που περιπολεί μόνιμα στην Ερυθρά Θάλασσα και έχει ήδη στοχοποιηθεί παραπάνω από μία φορά από τις ρουκέτες της Υεμένης. Ούτε η πυροβολαρχία Πάτριοτ που, χρόνια τώρα, προστατεύει αφιλοκερδώς και με έξοδα της Ελλάδας τα ιδιωτικά διυλιστήρια της Αράμκο στη Σαουδική Αραβία.
Τα πολεμικά αεροπλάνα τελευταίας γενιάς που χρειάζονται το μισό Αιγαίο για να μπορέσουν να πάρουν μια στροφή, καθώς και τα πολεμικά πλοία ανοιχτής θαλάσσης, είναι ολότελα ακατάλληλα για να υπερασπίσουν τα νησιά. Είναι, όμως, εντελώς απαραίτητα για αποστολές στην Ερυθρά θάλασσα και –πρόσφατα- στον Ινδικό Ω-κεανό. Είναι προφανές ότι έχουν αγοραστεί για σκοπούς ολότελα άσχετους με την υποτιθέμενη άμυνα, αλλά απολύτως κρίσιμους προκειμένου να ικανοποιηθούν οι φιλοδοξίες της ελληνικής άρχουσας τάξης.
Οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες και εφοπλιστές επιδιώκουν μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα επικερδών συμφωνιών, που κλείνονται παγκόσμια. Και αυτό το κομμάτι το διεκδικεί η Ελλάδα επιχειρώντας να αποδειχτεί χρήσιμος και επιμελής συνεργάτης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στις διεθνείς τους πειρατείες.
Αυτούς τους στόχους εξυπηρετούν οι θηριώδεις στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας.
Και, φυσικά, ο λογαριασμός δεν πληρώνεται από τους καπιταλιστές και τους εφοπλιστές, που κρατούν μόνο τα κέρδη. Ο λογαριασμός στέλνεται στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους. Στέλνεται στη νεολαία, που θα κληθεί να φορέσει το χακί, για να υπηρετήσει στο τάγμα, που πρόκειται να σταλεί στη Γάζα. Ή στη φρεγάτα στην Ερυθρά θάλασσα. Ή στα ναρκαλιευτικά, που εν-δέχεται να σταλούν στα Στενά του Ορμούζ, όπως προσφέρθηκε με προθυμία η ελληνική κυβέρνηση προς τις ΗΠΑ.
Η Ελλάδα: μια απέραντη βάση πολεμικών εξορμήσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ
Οι αμερικανικές βάσεις στη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη και το Στεφανοβίκειο, η νατοϊκή βάση στο Άκτιο, τα νατοϊκά στρατηγεία σε Λάρισα και στο Γ΄ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, είναι όλα τους «μαγνήτες», που μπορούν να ελκύσουν τις ρουκέτες του Ιράν. Και να προκαλέσουν τα ανταποδοτικά χτυπήματα κάθε αντίπαλου του ιμπεριαλισμού σε όλη την ευρύτερη περιοχή.
Οι δυσθεώρητες εξοπλιστικές δαπάνες της Ελλάδας και οι ξένες βάσεις σε καμιά περίπτωση δεν «θωρακίζουν τη χώρα». Όπως και στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, οι πολυάριθμες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στις αραβικές μοναρχίες της περιοχής το μόνο που κατάφεραν ήταν να συγκεντρώσουν πάνω τους τα αντίποινα του Ιράν: Όχι μόνο καταστράφηκαν οι εγκαταστάσεις των Αμερικάνων και μια σειρά λιμάνια και διυλιστήρια των αραβικών μοναρχιών, αλλά προκλήθηκαν και τεράστιες χρηματικές απώλειες στις οικονομίες των χωρών τους.
Οι εργαζόμενες/οι και η νεολαία στην Ελλάδα έχουμε μόνο να χάσουμε από τους εξοπλισμούς, τις βάσεις και από τη στοίχιση με τις ΗΠΑ και το γενοκτόνο Ισραήλ. Αν κάποτε οι ληστές στην Άγρια Δύση απειλούσαν τα θύματά τους με το «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου», οι σύγχρονοι ιμπεριαλιστές και σιωνιστές είναι αποφασισμένοι να αρπάξουν και τα χρήματά μας και να αφαιρέσουν αν χρειαστεί, χωρίς δεύτερη σκέψη, τις ζωές μας.
Και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι, δυστυχώς, πολύ χειρότερη κίνηση από το να πετάξουμε απλώς τρία δις ευρώ από το παράθυρο. Είναι συμφωνία, που μας δένει σφιχτά με τη γενοκτονική στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ. Και αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο να μας παρασύρει σε θερμά επεισόδια και πολεμικές περιπέτειες, τόσο με την Τουρκία όσο και με τους αραβικούς λαούς της περιοχής.
Η ίδια η ισραηλινή «Ασπίδα» μετρήθηκε ήδη για την αμφίβολη αποτρεπτική αξία της πριν λίγους μήνες. Απέτυχε ξανά και ξανά να σταματήσει τους ιρανικούς πυραύλους, που χτύπησαν επανειλημμένα το Ισραήλ, παρόλο που είχαν επι-στρατευτεί τα ραντάρ των ΗΠΑ και τα αεροπλάνα από τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα, καθώς και από την αγγλική βάση στη Δεκέλεια, για να συνδράμουν στην ισραηλινή αεράμυνα. Δεν προβλέπεται να αποδειχτεί πιο αποτελεσματική αυτή η μέθοδος της «Ασπίδας», αν ποτέ τη χρειαστεί η Ελ-λάδα.
Όμως όσο και αν είναι συζητήσιμη η αποτρεπτική αξία της «Ασπίδας», είναι ενδεχομένως πολύ πιο σημαντική η σημασία της ως «Δούρειου Ίππου» για την πολεμική μηχανή του Ισραήλ στη χώρα μας.
*Το παραπάνω άρθρο βρίσκεται δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Η Κόκκινη» φύλλο 32ο (Σεπτέμβρης 2026) που κυκλοφορεί.
